Kabanata II

TWO WEEKS AGO

“Ate!” isang sigaw ang pumukaw sa atensyon ni Eleanor habang nag-aayos ng kan'yang mga paninda. Napatingin siya rito, lumapad ang kan'yang ngiti nang makita ang apat na taong gulang niyang kapatid kasama ang kan'yang ama.

"Sundo ka namin, ate." an'ya ng kan'yang batang kapatid. Ngumiti siya at lumapit rito saka ginulo ang buhok nito.

"Naku, ang sabihin mo gusto mo lang ng magpabili ng gusto mong ulam ngayon," natatawang sagot ni Eleanor.

"Kanina pa nga yan umiiyak simula ng makauwi kami galing bukid, an'ya'y susunduin ka kaya ito, hindi mapigil." paliwanag ng kan'yang ama.

MAHIRAP ngunit masaya ang pamumuhay nina Eleanor, kasama ang kan'yang ama at kapatid. Nakakaraos sila sa pang-araw araw na buhay, si Eleanor ay hindi na nakapagkolehiyo at napili na lamang mag trabaho sa palengke nang makatapos ito ng highschool.

Ang kan'ya ama naman ay isang magsasaka sa sakahan ni Don Constantino kaya't kahit papano ay hindi sila namomroblema sa pagkain.

Ang tanging tinik lamang sa kanilang lalamunan ay ang pagiging sakitin ng kan'yang bunsong kapatid.

"Ate, bili ikaw hotdog," request ng kan'yang kapatid.

"Hay nako talaga, dapat yung kinakain mo, masusustansya." imik niya.

"Di mo ko lab," anito at tumalikod pa na parang nagtatampo.

"Oo na nga! sige na nga, pero kakain ka rin ng gulay ha?" panigurado niya. Tumango naman ang bata na ngayon ay malapad ang ngiti.

GABI na at natapos ng maghapunan ang tatlo. Matutulog na rin sana ang dalaga ng mapansin niyang tila nanginginig ang kapatid. Agad na tinawag niya ang ama at nilapitan ang bunso.

"Leon!" Napakainit ni Leon, namumutla at nanginginig pa ito.

"Leon! Leon!" tawag niya pa sa kapatid dahil papikit pikit na ito.

Sobrang kaba ang naramdaman ni Eleanor habang isinusugod sa ospital si Leon. Nang makarating ay agad naman nasaklolohan ang bata at naipasok sa emergency room.

Pabalik-balik at hindi pamakali sa isang tabi si mag-ama habang hinihintay na lumabas ang doctor.

Maya-maya pa ay lumabas na nga ito kaya agad siyang lumapit dito ganon din ang kan'yang ama.

"Doc, kamusta po ang anak ko?" agad na tanong ni Mang Elias.

"Doc, ano pong nangyari?"

"Kalma lang po tayo at maging mahinahon sa sasabihin ko," ani ng doctor na sinubukan munang pakalmahin ang dalawa.

"Sa ngayon ay ayos na siya at nagpapahinga na pero kailangan nating magsagawa ng mga pagsusuri tulad ng blood test o (CBC), bone marrow biopsy, at iba pang laboratory tests upang makumpirma ang diagnosis." mahabang paliwanag ng doctor.

"Salamat sa diyos at ayos na siya," pasasalamat ng ama na para bang ang unang bahagi lang ng sinabi ng doctor ang kan'yang narinig.

"Diagnosis para saan doc?" si Eleanor ang nagtanong.

"Didiretsuhin na kita, Miss. Posibleng may leukemia ang bata." Parehong nanlaki ang mata ng mag-ama.

"At pag nagkataon ay malaki laki ang kakailanganin natin para sa gamutan." parang binagsakan ng langit at lupa ang dalawa sa kanilang narinig.

Leukemia, iyon din ang ikinamatay ng kan'yang ina.

Hindi na napigilan ang paghagulgol ni Mang Elias. Agad na yumakap si Eleanor sa ama. "Hindi natin papabayaan si Leon, tay!" an'ya sa gitna ng paghikbi.

PAGKATAPOS ng mga ginawang pagsusuri ay kumpirmadong mayroong leukemia si Leon kaya't walang paglagyang ang pag-aalala ng mag ama.

Si Eleanor ay domuble kayod para sa pagpapagamot ng kapatid ngunit alam niya rin na kahit anong gawin niya ay hindi sasapat ang kikitain niya rito sa probinsya.

"Naku, El, ang mabuti pa'y humingi ka ng tulong kay Don Constantino. Balita ko, tumutulong naman daw siya, lalo na kapag mga gan'yang sitwasyon." sabi ng isang tindera na alam ang pinagdadaanan niya.

KINAGABIHAN ay agad niyang pinagbigay-alam sa ama ang plano ngunit bulyaw ang sinagot nito sa kan'ya.

"H'wag na h'wag kang lalapit sa matandang 'yon. Alam ko kung paano mag-isip 'yon. Mapapahamak kalang."

"Dodoble kayod din ako anak, maipapagamot natin si Leon." pangpalubag-loob na sabi ng kan'yang ama kahit pa alam niyang malabong mapagamot si Leon kung aasa lamang sa sahod nilang dalawa.

Buong magdamag siyang nag-isip ng paraan. Takot na takot siyang baka matulad sa sinapit ng kanilang ina ang sasapitin ng kan'yang kapatid. Kaya bago paman niya isinara ang kan'yang mata at alam na niya kung ano ang gagawin.

KINAUMAGAHAN maaga siyang nagising para abutan ang ama na maagang umaalis patungong bukid.

"Luluwas ako ng maynila, Tay!" agad na paalam niya.

Hindi agad nakasagot ang ama, nang naramdaman niyang tututol ito ay muli siyang nagsalita.

"Mahal na mahal ko po si Leon tay, alam natin parehong hindi natin kakayanin ang gamutan sa ganitong sitwasyong ng pamumuhay natin. Please tay! Hindi ko kakayaning mawala si Leon." doon bumuhos ang kan'yang mga luha.

Walang nagawa ang ama kundi pumayag. Nung araw din yo'n ay ang sinabi niyang byahe niya. Ibinilin niya si Leon sa ama na wag itong papabayaan maging ang sarili nito. Bilin naman sa kan'ya ng ama ay mag ingat siya. At mahal na mahal din siya nito.

ALAS TRES NA NG HAPON nang nasa harap na siya ng mansyon ni Don Constantino. Ito ang naiisip niyang paraan, at kung wala nga siyang makuhang tulong dito ay agad siyang luluwas ng maynila.

"Hija, pasok!" pinagbuksan siya ng mayordoma ng gate at pinapasok sa loob.

"Maswerte ka at nandito ngayon ang Don." anito habang naglalakad sila papasok.

Napalinga-linga siya, talagang napakayaman ng Don. Sana nga ay matulungan siya nito.

"Oh? Anong kailangan ng isang magandang babae sa akin." bungad ng Don ng tuluyan na silang magkaharap. Nakaupo ito sa tapat ng mesa at nanabako.

"M-magandang hapon po sir," bati niya.

"Pumunta po ako, magbabakasali kung maari po akong makahingi ng kaunting tulong." deretsahang saad ng dalaga.

Tumayo ang don, tinignan siya mula ulo hanggang paa. Hindi pa ito nakuntinto at umikot ikot pa ito habang sinusuring mabuti si Eleanor.

Naiilang man ay walang magawa ang dalaga. Pinilit niya na lamang maging kalmado at hintayin ang sagot nito.

"You're beautiful. Kaunting ayos lang ay milyones kana..." pabulong na puna ng don na ikinataas ng kilay niya at hindi niya naintindihan, ngunit kan'ya ring ipinagsawalang bahala.

"Anong tulong ang kailangan mo?" tanong ng don bago tuyang umupo sa inuupuan nito.

"P-pampagamot ng kapatid ko po," deretso niya uling sagot.

Humihithit ng tabako ang don at bumuga bago muling sumagot.

"Sige, walang problema." anito na ikinatingkad ng mga mata ni Eleanor, sa isip niya'y, 'Talagang mabait si Don Constantino'.

"Pero, magtatrabaho ka sa akin." dugtong nito.

Sa labis na tuwa ay napahawak si Eleanor sa kamay ng don at labis na nagpasalamat, "gagawin ko po ang lahat para sa kapatid ko, maraming maraming salamat po." an'ya na ikinangiti ng don,

—ngiting malademonyo.