Chapter 1 "Bound by Tradition"

SHANGHAI, CHINA

ONE MONTH AGO...

Kailangang pumunta nina Calista sa Shanghai, China, kasama ang kuya niyang si Lian at ang bunsong kapatid na si Yichen. Pinatawag sila ng kanilang Lolo Muchen sa father’s side para personal silang makita.

Pagdating nila sa marangyang bahay ng pamilya, sinalubong sila ng mapanuring at mahinahong mga mata ng Lolo niya.

“Sūnnǚ, zhàogù hǎo zìjǐ."— (Granddaughter, take care of yourself.) wika ni Lolo Muchen, mahinahon pero may halong kabigatan sa tono.

" Lǎolao". — (You too, Grandpa.) sagot ni Calista, magalang ngunit may halong kaba sa tinig.

Ngumiti si Lolo, tila naiintindihan ang pinagmumulan ng kaba ng apo. Bilang nag-iisang babaeng apo sa pamilya, espesyal si Calista sa puso ng Lolo niya.

“Nǐ zhǎng de xiàng nǐ nǎinai, hija." — (You look like your grandmother, daughter.) sabi niya habang pinagmamasdan si Calista nang may pagkamangha at pagmamahal.

Napangiti si Calista. Ramdam niya ang init ng alaala ng Lola Carolina nila—pure Filipina—samantalang ang Lolo niya ay pure Chinese. Para bang sa isang iglap, nakita niya sa sariling anyo ang pinaghalong lahi nila at ramdam ang pagmamahal na walang hanggan sa pamilya.

“Wèile jiāzú, yǒuxiē shìqíng bìxū qù zuò."— (There are things that must be done for the family.) ani Lolo Muchen, bawat salita may bigat, tila may nakatagong kahulugan sa likod ng mga ito.

Napakunot-noo si Calista, ramdam ang tensyon at kabigatan ng pahayag. Ngunit pinili niyang huwag ipakita ang alinlangan o sama ng loob.

“Hija…” patuloy ni Lolo, may halong pagkabahala at pang-unawa, “ Xiàng nǐ zhèyàng de sūnnǚ yǒu nénglì zuò chū zhèngquè de juédìng… búyào làngfèi tā." — (A granddaughter like you has the ability to make the right decisions… do not waste it.)

Huminga nang malalim si Calista. Ramdam niya ang tingin ng Lolo na tila bumabalot sa kanya—halo ng pagmamahal at responsibilidad. Hindi maalis sa isip niya ang bigat ng pamilya at ang mga inaasahan sa kanya bilang nag-iisang babaeng apo.

“Shì de, yéyé. Wǒ huì zuò zhèngquè de shì." — Yes, Grandpa. I will do what is right.) sagot niya, kahit ramdam niya sa sarili na may mga bagay pa siyang hindi naiintindihan.

Ngumiti si Lolo muli, at para sa isang sandali, nawala ang kabigatan sa mukha niya. Ngunit sa mga mata ni Calista, ramdam niya na may mga lihim na plano at responsibilidad ang pamilya na paparating—mga bagay na puwedeng magbago ng lahat, hindi lang para sa kanya kundi pati sa kanyang mga kapatid.

Si Lian at Yichen ay tahimik lang, ramdam nila ang tensyon ngunit hindi nila masabi kung paano ito haharapin. Si Calista naman ay nakatingin sa bintana, iniisip ang lahat ng maaaring mangyari, at ang damdamin ng kabigatan sa bawat salita ng Lolo—parang naramdaman niya na may misteryosong pwersa sa pamilya na kailangan niyang harapin, kahit hindi pa niya alam kung paano.

Habang naglalakad pabalik sa kanilang silid, napatingin si Calista sa mga lumang larawan ng Lola Carolina at Lolo Muchen. Napangiti siya, ngunit may halong lungkot—dahil sa pagmamahal at responsibilidad na dala ng pamilya, ramdam niya na hindi magiging madali ang mga darating na araw.

-----

BALCONY NG BAHAY NG LOLO NILA, SHANGHAI, CHINA

Nakaharap si Calista sa malawak na tanawin ng Shanghai skyline. Ang liwanag ng gabi ay kumikislap sa ilaw ng lungsod, pero sa dibdib niya, parang may bagyong hindi maipaliwanag.

“Kuya, ano kaya ang problema?” tanong ni Calista, halatang nagtataka at medyo kinakabahan.

Lumapit si Lian sa kanya, tumingin sa kanya ng diretso, halatang may iniisip na seryoso.

“You remember Lixin Wang?” balik-tanong ni Lian, may bahid ng seryosong tono.

“Oo naman, bakit?” sagot ni Calista, bahagyang nakataas ang kilay, halatang hindi siya masyadong natuwa sa pangalan.

“Naniningil na sila… Dad has an arranged marriage between you and Lixin.” paliwanag ni Lian, halatang naiipit habang sinasabi.

Napasinghap si Calista. Ramdam niya agad ang init ng galit at pagkabigla.

“Eh, babaero yung kumag na yun!” reklamo niya, halos may halong pang-aalipusta.

“Yun na nga… ayaw ni Lolo pero si Daddy diumano ang kausap ng mga Wang.” paliwanag ni Lian, may halong panghihinayang. “Ginigipit nila tayo, Cali.” dagdag niya, ramdam ang bigat ng sitwasyon sa bawat salita.

Napasimangot si Calista. Hindi niya gusto si Lixin—mayabang, palalo, at babaero. Pero ang sitwasyon ay mas malaki kaysa sa personal niyang dislike. Nasa stake ang negosyo ng pamilya at ang reputasyon ng Lolo nila.

Tumahimik si Calista, hinawakan ang riles ng balcony at tumingin sa malayong ilaw ng lungsod. Ramdam niya ang tensyon sa hangin, at ang bigat ng responsibilidad na pumapaimbulog sa kanyang mga balikat.

“We can’t just let them dictate, Kuya.” wika niya, halos bulong sa sarili. “Kailangan natin gumawa ng plano—pero hindi puwedeng malaman ni Lolo.”

Tumingin si Lian sa kanya, halatang humanga sa determinasyon niya. “Exactly. Kailangan tayong maging maingat… pero hindi rin puwedeng matakot.”

Napatingin si Calista sa sarili niyang reflection sa glass ng balcony—matapang pero nag-aalala. Alam niyang hindi ito biro. Ang bawat galaw nila ay puwedeng magbago ng hinaharap ng pamilya.

“Sige, Kuya. Kaya natin ‘to. Pero…” mahina niyang bulong, parang tanong sa hangin, “kung talagang ayaw ko sa kanya, paano kung pilitin nila ako?”

Tahimik silang nagtinginan, ramdam ang bigat ng desisyon na unti-unting bumabalot sa kanila. Sa likod ng malamig na hangin ng Shanghai, ramdam nila na may paparating na bagyo—isang laban na hindi lamang sa negosyo, kundi sa puso at dignidad ng bawat isa sa kanila.

-----

Lumapit ang bunsong kapatid nilang si Yichen, ang mga mata niya ay punô ng kaba at pagmamalasakit.

“Ate Calista, huwag kang pakakasal sa taong hindi mo mahal.” singit nito, halatang seryoso at malambing ang tinig.

Napatingin si Calista sa maliit na batang iyon. Ramdam niya ang tibok ng puso ni Yichen, ang inosenteng pag-aalala na alam niyang totoo.

“Yichen, huwag kang sumabat… usapan ng matatanda ito.”  saway ni Lian, bahagyang nag-aalala pero ramdam ang pagmamalasakit sa kapatid nila.

Ngunit ngumiti si Yichen, pinipilit na manatiling matapang. “Hindi naman ganun katanda si Ate.” malambing na saad niya, halatang gusto lang niyang ipakita ang pag-alala at pagmamahal sa ate niya.

Napangiti si Calista, hindi mapigilan ang init na kumalat sa dibdib niya. Lumapit siya at niyakap si Yichen nang mahigpit, ramdam ang pagiging malapit sa kapatid na parang siya na lang ang naiwan nilang pamilya.

“Shhh… okay lang, Yichen.” mahina niyang bulong habang niyayakap ang maliit na katawan ng kapatid. “Mahal na mahal ko kayo, higit pa sa kahit ano.”

Ramdam niya ang init ng kanilang yakap—isang sandali ng katahimikan sa gitna ng mga komplikasyon sa buhay nila.

Muling tumingin si Calista sa malawak na tanawin ng Shanghai. Ang ilaw ng lungsod ay kumikislap, parang nagbababala sa kanya: may paparating na pagsubok. Ngunit sa kabila nito, alam niyang hindi siya nag-iisa.

“Lolo lang ang meron tayo ngayon, at kayo, mga kapatid ko. Kaya kahit ano pa man ang mangyari… kakayanin natin ‘to.” bulong ni Calista sa sarili, habang hawak ang kamay ni Yichen, at ramdam ang determinasyon na ipaglaban ang sarili niya at ang pamilya.

Tahimik silang nagtagpo sa balcony—tatlo, na parang nakatayo sa gitna ng bagyong paparating, pero ramdam ang init ng pagmamahalan na sapat na upang protektahan sila.