Mag-log inPOV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko mapigilan ang mabilis na tibok ng puso ko habang naglalakad kami sa madilim na pasilyo ng lumang gusali. Tahimik ang paligid, ngunit alam kong may kung sinong nagmamasid sa bawat hakbang namin. Every step felt heavier than the last. Mahigpit kong hinawakan ang braso ni Crisanto habang pilit na sinusundan ang kanyang mabilis na paglalakad. Hindi ko alam kung saan kami pupunta, ngunit ramdam kong may panganib na naghihintay sa amin. "Don't look back," mahina niyang utos. Napatingin ako sa kanya. Seryoso ang kanyang mukha at mahigpit ang pagkakahawak niya sa baril na nasa kanyang kamay. "Crisanto, what's happening?" nanginginig kong tanong. Hindi siya agad sumagot. Sa halip, inilagay niya ang sarili niya sa pagitan ko at ng madilim na bahagi ng pasilyo. "Someone is after us, Carlota." Nanlamig ang buong katawan ko. Biglang may narinig kaming yabag mula sa likuran. Napahinto ako at napahigpit ang hawak sa kanya. Sa sandaling iyon, n
POV: Carlota Divina HidalgoTahimik ang buong mansyon.Mula sa malaking bintana ng silid ay tanaw ko ang madilim na kalangitan. Malakas ang ulan na tila sinasabayan ang bigat ng nararamdaman ko. Kanina pa ako hindi mapakali. Something feels wrong, and I cannot explain why. Parang may lihim na unti-unting nabubunyag sa likod ng katahimikan ng mansyon. Hindi ko alam kung sino ang dapat pagkatiwalaan. Even the people around Crisanto seem suspicious. Napahigpit ang yakap ko sa sarili habang nakikinig sa malalakas na kulog. I only hope that my fears are wrong, because I don't want to lose someone I love.Humigpit ang yakap ko sa sarili. Hindi ko alam kung takot ba ang nararamdaman ko o sakit dahil sa mga nalaman ko. Parang unti-unting gumuho ang tiwala kong pinaghirapan kong buuin. I never thought that someone from within Crisanto's organization could betray him. Mas masakit isipin na ang taong pinagkakatiwalaan nila ay siya palang dahilan ng kanilang kapahamakan. Napayuko ako habang pinip
POV: Carlota Divina HidalgoHumahampas ang malamig na hangin sa balkonahe ng mansyon habang tahimik kong pinagmamasdan ang mga ilaw ng Quezon City. Ilang araw na ang lumipas mula nang muli akong iligtas ni Crisanto sa isa na namang panganib, ngunit sa halip na gumaan ang pakiramdam ko, lalo lamang akong naguguluhan.Hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Bakit sa tuwing lumalapit si Crisanto, nawawala ang tapang kong magalit sa kanya? His presence makes me nervous, yet I cannot bring myself to walk away. Nang magtagpo ang aming mga mata, marahan siyang lumapit at hinawakan ang aking pisngi. Bago pa ako makapagsalita, naramdaman ko ang labi niya sa akin. Isang halik na hindi ko inaasahan. I should have pushed him away, but my heart was telling me otherwise. At iyon ang mas kinatatakutan ko—unti-unti na akong nahuhulog sa kanya.Dapat ay kinamumuhian ko siya. Dapat ay galit ako sa lahat ng ginawa niya at sa mundong pilit niyang ipinapasok sa buhay ko. Pero bakit sa tuwing lumalapit siy
POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo roon. My eyes were fixed on the blood scattered across the floor. Nanginginig ang mga kamay ko habang pilit inuunawa ang lahat ng nangyari. Hindi ko alam kung dapat ba akong tumakbo o lumapit sa kanya. Sa unang pagkakataon, nakita kong ganoon kalupit ang mundong ginagalawan ni Crisanto. At ngayon, unti-unti kong napagtatanto na hindi na ako ligtas sa mundong iyon. Ang tanging naririnig ko ay ang mabibigat na paghinga ng mga lalaking nakahandusay sa malamig na sahig. May dugo sa paligid, nagkalat na mga basag na bote, at mga upuang natumba dahil sa naganap na kaguluhan. Nanginginig ang mga kamay ko habang pilit na inuunawa ang lahat. Hindi ko alam kung dapat ba akong tumakbo o manatili sa kinatatayuan ko. Then, I saw Crisanto approaching me, his shirt stained with blood. Sa kabila ng takot, ang una kong naisip ay kung nasaktan ba siya. Amoy na amoy ko ang bakal na halimuyak ng dugo. Nanlamig ang buong kat
POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko nang makita ko si Angelica na nakatayo sa tabi ni Crisanto. Kanina ay maayos naman ang lahat. Tahimik akong nakaupo sa sofa habang nagbabasa ng isang magazine na nakita ko sa sala. Wala akong ibang iniisip kundi kung paano ko matatapos ang araw na ito nang walang anumang problema. But everything changed when I saw her. Angelica. Ang babaeng tila walang ibang ginagawa kundi ang lumapit kay Crisanto sa tuwing may pagkakataon. She looked beautiful, elegant, and confident. Suot niya ang isang fitted black dress na bagay na bagay sa kanyang katawan. Mahaba ang buhok niya, maayos ang makeup, at may ngiting tila sanay na sanay siyang makuha ang atensyon ng lahat. Lalo na ang atensyon ni Crisanto. Napahigpit ang hawak ko sa magazine. "Bakit siya nandito?" mahina kong tanong sa sarili. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang reaksyon ko. Wala naman akong karapatang magtanong kung sino
POV: Carlota Divina HidalgoTahimik ang buong mansyon. Tanging tunog ng orasan ang maririnig sa bawat sulok. Hindi ako mapakali habang iniisip ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. May mga bagay akong napapansin, mga bulong na hindi ko maintindihan. And I knew, something was being hidden from me.Tanging ang mahinang pag-ihip ng hangin sa labas at ang liwanag ng buwan na sumisilip sa bintana ang nagbibigay-buhay sa madilim na gabi. Tahimik ang buong mansyon, ngunit my instincts tell me that something is wrong. May mga lihim na naghihintay mabunyag, at hindi ko alam kung handa akong harapin ang katotohanan.Hindi ako makatulog.Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Dumadami ang mga kaaway ni Crisanto, at pakiramdam ko ay unti-unti rin akong hinihila ng mundong pilit kong iniiwasan.Huminga ako nang malalim bago lumabas ng silid.Tahimik ang pasilyo.Habang naglalakad, napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto ng opisina ni Crisanto. May l
Ilang oras na kaming nag-uusap ngunit pakiramdam ko ay wala namang nangyayari. Paulit-ulit lang ang mga tanong at sagot. Nakangiti ako paminsan-minsan para maging magalang, pero sa totoo lang ay pagod na pagod na ako. Napabuntong-hininga ako habang palihim na tumitingin sa paligid. Mas mukhang
"Sigurado ka na?"Iyon ang unang tanong ni Nimuel nang huminto kami sa harap ng isang bar.Napatingin ako sa malaking neon sign na kumikislap sa madilim na gabi. Halos hindi ko mabasa ang pangalan dahil sa kaba na unti-unting sumisikip sa dibdib ko. Para bang may sariling buhay ang lugar. Ang mga
Bigla siyang sumeryoso. Doon ako natigilan. Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid. Kanina lang ay malamig siya, nakakainis, at mayabang—pero ngayon, iba na. Ibang-iba. Hindi na siya mukhang naglalaro. Hindi na siya mukhang nang-aasar. Ngayon, para siyang taong sanay magdesisyon kun
"Oh! Siya, maiiwan ko na kayo. Akin lang, huwag kang kabahan. Malaki ang bayad sa'yo niyan." pabulong nitong sabi bago sumenyas sa akin at sa iba. Pagkatapos noon ay tuluyan na siyang lumabas ng silid. Isa-isang lumapit ang mga kasamahan ko sa iba't ibang lalaking naroon. Ako naman ay nanatilin







