Chapter 2: Happiness

"Oh! Siya, maiiwan ko na kayo. Akin lang, huwag kang kabahan. Malaki ang bayad sa'yo niyan." pabulong nitong sabi bago sumenyas sa akin at sa iba.

Pagkatapos noon ay tuluyan na siyang lumabas ng silid.

Isa-isang lumapit ang mga kasamahan ko sa iba't ibang lalaking naroon. Ako naman ay nanatiling nakatayo dahil hindi ko alam kung saan pupunta.

Pakiramdam ko ay mali ang bawat galaw ko.

Napatingin ako sa isang bakanteng upuan sa tabi ng isang lalaki kaya doon ako nagpunta. Hindi pa man ako nakakaayos ng upo ay naramdaman kong may mga matang nakatingin sa akin.

Unti-unti akong napatingin sa paligid.

Masyadong maingay at bago sa paningin ko 'yong nakikita ko.Para bang kahit saan ako puwesto may mali akong nagawa.

Hanggang sa marinig ko ang isang malamig na boses.

"Carlota."

Napatingin ako sa pinanggalingan niyon.

Ang lalaking nasa gitna ng mahabang mesa ang nagsalita. Nakaupo siya na tila hari sa sarili niyang kaharian.

Malamig ang titig.

Matigas ang panga.

At mukhang hindi sanay na sinusuway.

"Anong inaantay mo? Hindi ka diyan."

Mariin ang boses ni Crisanto.

Agad akong natigilan.

Ako ba ang kausap niya?

"Wag kang ganyan sa kanya. Wag tayo magulo."

Mahinang sita ng lalaking tinawag nilang Severino.

Mukhang siya lang ang may lakas ng loob na sumagot kay Crisanto.

Ngunit agad din itong napatingin sa kanya.

"Wag ako pangunahan. Okay? Just shut up."

Mababang sabi nito.

Puno ng pagkainis.

Agad na natahimik si Severino.

Samantalang ako ay halos mapatalon sa kinauupuan ko.

Hindi ko alam kung bakit pero parang mas lumamig ang hangin sa paligid.

Dahil sa takot ay agad akong tumayo.

"Pa-pasensya na po."

Nagmamadali akong lumipat sa bakanteng upuan sa gitna.

Hindi ko alam kung bakit doon niya ako pinapaupo pero wala akong balak makipagtalo.

Hindi sa kanya.

Hindi sa mga taong mukhang kayang ipawala ang isang tao nang walang kahirap-hirap.

Nang makaupo ako ay napayuko ako.

Nahihiya.

Naiilang.

At higit sa lahat, natatakot.

Muli kong pinagmasdan ang paligid.

Napakaganda ng lugar.

Mamahaling ilaw.

Mamahaling mesa.

Mamahaling alak.

Lahat ng bagay ay sumisigaw ng kayamanan.

Ito ba ang happiness?Tahimik kong tanong sa sarili.

"Ang magkaroon ng lahat?"

Kung oo, bakit parang walang masaya rito?

Bakit parang bawat tao sa silid ay may tinatagong kadiliman?

Bakit parang kahit gaano karaming pera ang mayroon sila ay hindi pa rin sila kuntento?

Tahimik akong napatingin sa paligid.

Napakalawak ng silid. Mula sa kisame hanggang sahig ay puro karangyaan ang makikita. Ang mga ilaw na nakasabit sa itaas ay kumikislap na parang mga bituin. Ang mesa ay yari sa mamahaling kahoy habang ang bawat upuan ay mukhang mas mahal pa sa buong bahay namin.

At ang mga lalaking nasa paligid?

Mukhang hindi kailanman nakaranas ng gutom.

Mukhang hindi kailanman namroblema kung saan kukuha ng pera kinabukasan.

Mukhang nasa kanila na ang lahat.

Kaya bakit parang ang bigat ng hangin?

Napayuko ako kasabay nito ay napabuntong-hininga ako.

"Ano pa bang aasahan ko sa mga taong katulad nila?"

Napayuko ako.

Noong bata ako, akala ko kapag mayaman ka, masaya ka na.Kapag marami kang pera, mabibili mo lahat ng gusto mo.

Hindi mo na kailangang magtiis.

Hindi mo na kailangang umiyak sa gabi.

Hindi mo na kailangang mangamba sa susunod na araw.Pero ngayong narito ako sa harap ng mga taong ito, parang hindi ganoon ang nakikita ko.

Parang may kulang.

Parang may mali.

happiness?Napakagat ako sa labi.

Kung ito ang buhay ng mga mayayaman, bakit parang ayoko?Bakit parang mas gusto ko pa ang simpleng buhay kahit mahirap?Hindi ko namalayan na napatingin na ako kay Crisanto.

Nakaupo siya sa gitna na parang hari sa sarili niyang kaharian.

Tahimik.

Malamig.

At mukhang sanay na sinusunod ng lahat.

Ngunit habang pinagmamasdan ko siya, napansin kong nakatingin din siya sa akin.

Diretso.Hindi man lang kumukurap.Para bang may binabasa siya sa isip ko.

Bigla siyang ngumisi.

Isang nakakairitang ngisi.

Parang may alam siyang hindi ko alam.

Napakunot ang noo ko.

Hindi ko gusto ang mga ganitong tao.

Mga taong akala mo nabibili ang lahat gamit ang pera.

Mga taong akala mo umiikot ang mundo sa kanila. Habang abala ako sa pag-iisip ay naramdaman kong may nakatingin sa akin.

Napaiwas ako ng tingin ngunit huli na.

Nahuli ko si Crisanto.Nakatitig siya sa akin.Diretso.

Parang kanina pa.At ang mas nakakainis?

Ngumisi siya.Iyong klaseng ngisi na parang may alam siyang sikreto.

Parang may nakakatawa.Parang ako ang pinagtatawanan niya.

Napakunot ang noo ko."Anong problema nito?"Hindi ko gusto ang paraan ng pagtitig niya.

Parang naaaliw siya sa reaksyon ko.

Parang gusto niya akong asarin.

Hindi ko namalayang matagal na pala kaming nagkakatitigan.Ngunit imbes na umiwas ay lalo lang lumalim ang ngisi niya.

At mas lalo akong naiinis dahil hindi ko maintindihan kung bakit.

Napatikhim si Severino sa kabilang dulo ng mesa ngunit walang nagsalita.

Tila hinihintay nila kung ano ang susunod na mangyayari.

Samantalang ako?

Gusto ko nang mawala sa lugar na ito.

Ngunit wala akong magawa.

Nandito na ako.

At mukhang wala na ring atrasan.

Muling nagtagpo ang mga mata namin ni Crisanto.

Nandoon na naman ang ngising iyon.

Ang ngising tila nagsasabing siya ang may kontrol sa lahat.Napairap ako.

Kung inaasahan niyang matatakot ako sa kanya, nagkakamali siya.

Natatakot ako, oo.

Pero hindi ibig sabihin noon ay magpapayuko ako. Lalo na sa isang lalaking kagaya niya.

Isang lalaking mukhang nakukuha ang lahat ng gusto niya.

Isang lalaking ipinanganak na may gintong kutsara sa bibig.

Isang lalaking hindi kailanman maiintindihan kung gaano kahirap mabuhay nang walang pera.

At higit sa lahat...

Isang lalaking ayokong makilala.

Ngunit habang nakatingin siya sa akin, may kung anong pakiramdam ang unti-unting sumisiksik sa dibdib ko.

Hindi kaba.

Hindi rin takot.

Kundi ang nakakainis na pakiramdam na parang nagsisimula pa lamang ang isang bagay na hindi ko kayang pigilan.

At sa hindi malamang dahilan...

Pakiramdam ko, ang lalaking iyon ang magiging pinakamalaking problema sa buhay ko.

At doon ko napagtantong...

Mukhang hindi magiging madali ang pananatili ko sa lugar na ito.

"Oo, problema mo? Parang galit ka?" matapang kong tanong kahit pilit kong itinatago ang kaba sa dibdib ko.

Nanatili ang nakakalokong ngisi sa labi ng lalaki. Nakaupo siya sa gitna ng mahabang mesa habang ang ibang kalalakihan ay tahimik lamang na nakamasid. Pakiramdam ko ay ako ang sentro ng kanilang atensyon at hindi ko iyon gusto. Parang sabay-sabay silang napatingin sa akin. Ang iba ay mukhang nagulat, habang ang ilan naman ay parang naaaliw sa nangyayari.

"Galit?" ulit niya bago marahang umiling. "Mukha ba akong galit?"

Napairap ako.

Mukha siyang mayaman. Masyadong mayaman. Iyong tipong isang relo pa lang niya ay katumbas na ng halaga ng bahay namin. Nakasuot siya ng itim na polo na nakataas ang manggas hanggang siko. Walang kahit anong palamuti maliban sa mamahaling relo sa kanyang pulso pero halatang hindi ordinaryong tao.

Hindi ko alam kung bakit pero lalo akong naiirita sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

"Kung hindi ka galit, bakit parang gusto mo akong kainin ng buhay?" tanong ko.

May ilang kalalakihang natawa.

"Matapang."

"Ayos 'yan."

"Nakakatuwa."

Narinig kong bulong ng ilan.

Napapikit ako nang mariin.

Ano ba itong pinasok ko?

Kanina lang ay nasa labas ako kasama ang ibang babae. Sinabihan kaming huwag kabahan dahil malaki raw ang bayad. Malaki ang bayad.

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.

Dati, sapat na sa akin ang simpleng buhay. Simpleng bahay. Simpleng pagkain. Simpleng pangarap.

Pero nang magkasakit si Lola at mabaon kami sa utang, tila naging luho na ang pagiging masaya.

Masaya.

Napangiti ako nang mapait.

Nakakatawa.

Noong bata ako, akala ko ang kaligayahan ay pera.

Kapag may pera ka, may pagkain ka.

Kapag may pera ka, may bahay ka.

Kapag may pera ka, hindi ka iiyak sa gabi dahil nag-aalala ka sa mga bayarin.

Pero ngayong narito ako sa harap ng mga taong ito, napagtanto kong hindi pala ganoon kasimple.

Dahil kahit napapalibutan sila ng kayamanan, parang wala akong nakikitang masaya sa kanila.

Lalo na sa lalaking nasa harapan ko.

Si Crisanto Olivio Justo.

Malamig ang mga mata nito.

Matalim.

Mapanganib.

Parang sanay siyang utusan ang lahat ng tao sa paligid niya.

At sigurado akong hindi siya sanay na sinasagot.

"Carlota Divina Hidalgo."

Napakurap ako.

"Anong problema mo?" tanong ko.

"Tinitingnan lang kita."

"Ba't kailangan buong pangalan?"

Bahagya siyang natawa.

"Bawal?"

"Bastos."

Mas lalo pang lumawak ang ngisi niya.

"Bastos agad?"

"Hindi ba?"

Umupo siya nang maayos at isinandal ang likod sa upuan.

"Ako ang nagbabayad."

Napalunok ako.

At iyon na naman.

Pera.

Laging pera.

Parang lahat na lang ng tao sa mundo ay kayang bilhin ng pera.

"Porke may pera ka, pwede mo nang gawin lahat?"

Tahimik ang buong silid.

Napansin kong napatingin sa akin ang mga kasama niya.

Parang hinihintay nilang magalit si Crisanto.

Pero hindi.

Sa halip ay pinagmasdan niya lang ako.

Matagal.

Napakatagal.

Hanggang sa ako na mismo ang umiwas ng tingin.

Nakakailang.

Para bang binabasa niya ang lahat ng iniisip ko.

"Alam mo kung ano ang problema mo?" tanong niya.

"Ano?"

"Iniisip mong kilala mo na ako."

Napatawa ako nang walang humor.

"Hindi ko kailangang kilalanin ka."

"Talaga?"

"Oo."

"At bakit?"

Dahil mafia kayo.

Dahil mukhang sanay kayong kontrolin ang buhay ng ibang tao.

Dahil pakiramdam ko isa lang akong laruan sa paningin ninyo.

Pero hindi ko sinabi iyon.

Sa halip ay tumingin ako sa paligid.

Mamahaling chandelier.

Mamahaling alak.

Mamahaling kasangkapan.

Halatang hindi nauubusan ng pera ang mga taong ito.

Ito ba ang kaligayahan?

Ito ba ang happiness na hinahabol ng lahat?

Ang magkaroon ng lahat?

Kung oo, bakit parang ang bigat pa rin ng hangin dito?

Bakit parang walang tunay na masaya?

Napansin kong nakatingin pa rin sa akin si Crisanto.

Parang hinihintay ang sagot ko.

"Wala."

"Kasinungalingan."

Napairap ako.

"Nabubuhay ka ba para kontrahin lahat ng sinasabi ko?"

Tanong ko.

"No."

"Kasi parang oo."

Napailing siya.

"Ako lang ang unang taong hindi natatakot magsabi ng totoo sa'yo."

Natigilan ako.

Hindi ko alam kung bakit pero parang may kung anong dumaan sa kanyang mga mata.

Isang bagay na mabilis ding nawala.

Bago siya muling naging seryoso.

"Alam mo kung bakit nandito ka?"

Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng damit ko.

Hindi.

At ayoko ring malaman.

Pero kailangan.

Dahil wala naman akong choice.

"Wala akong ideya."

Tumayo siya.

Agad namang tumahimik ang lahat.

Parang isang kilos lang niya ay sapat nang sundin ng buong silid.

Nakakainis.

Nakakatakot.

At nakakabahala.

Huminto siya sa harap ko.

Masyadong malapit.

Amoy ko ang mamahaling pabango niya.

At lalo akong kinabahan.

"Carlota Divina Hidalgo."

Muli niyang banggit sa pangalan ko.

Napakunot ang noo ko.

"Ano ba?"

Bahagyang bumaba ang tingin niya sa akin.

Pagkatapos ay ngumisi.

Iyong ngising parang may alam siyang hindi ko alam.

"Welcome to my world."

Nanlaki ang mga mata ko.

At sa unang pagkakataon simula nang makarating ako rito, naramdaman ko ang malamig na takot na unti-unting gumagapang sa aking buong katawan.

Dahil pakiramdam ko...

Ang pagpasok ko sa lugar na ito ang magiging simula ng pinakamalaking pagkakamali sa buhay ko.

Sa totoo lang, parang hindi naman bagay na mapabilang ako sa mga babaeng narito. Sila iyong tipong makinis, magaganda, at mukhang sanay sa mamahaling lugar. Samantalang ako? Pakiramdam ko ay naligaw lang ako rito. Hindi ako 'chicks' gaya ng iniisip ng karamihan. Hindi rin ako iyong babaeng hahabulin ng mayayamang lalaki. Kaya habang nakatingin sa akin ang mga taong nasa silid, lalo lang akong naiilang at napapatanong kung ano bang nakita nila sa akin na hindi ko makita sa sarili ko.