Chapter 4: Sold

Bigla siyang sumeryoso.

Doon ako natigilan.

Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid. Kanina lang ay malamig siya, nakakainis, at mayabang—pero ngayon, iba na. Ibang-iba.

Hindi na siya mukhang naglalaro.

Hindi na siya mukhang nang-aasar.

Ngayon, para siyang taong sanay magdesisyon kung buhay o kamatayan ang nakasalalay.

Dahan-dahan siyang umayos ng upo.

At sa bawat galaw niya, mas lalo akong kinakabahan.

Napansin kong huminto ang mga usapan sa paligid. Parang pati sila ramdam ang pagbabago ng atmospera.

Tahimik.

Nakakatakot na tahimik.

Pagkatapos ay tumayo siya.

Dahan-dahan.

At lumapit sa akin.

Mas lalo akong napaatras.

Hanggang sa tumama ang likod ko sa sandalan ng upuan.

Wala na akong takas.

Nakita ko ang mata niya.

Malalim.

Malamig.

Walang emosyon.

Parang may binabasang desisyon sa isip niya.

"Ilapit mo," malamig niyang utos.

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit ako sumusunod.

Pero dahan-dahan kong inilapit ang tenga ko sa kanya.

Ramdam ko ang paghinga niya—kontrolado, mabigat, at nakakakaba.

At saka niya binulong:

"Crisanto Olivio Justo… sold to you."

Natigilan ako.

Parang huminto ang utak ko sa pagproseso ng sinabi niya.

"Ano?" mahina kong sagot, halatang gulat.

Dahan-dahan akong lumayo at tinitigan siya nang diretso.

"Anong ibig mong sabihin?"

Ngumisi siya.

Ngunit hindi iyon yung nakakatawang ngisi niya noon.

Ibang klase.

Mas seryoso.

Mas mapanganib.

"Simple lang," sabi niya.

Lumapit pa siya nang kaunti.

"Ikaw. Nabili ka na."

Nanlaki ang mata ko.

Parang may bumagsak na malamig sa dibdib ko.

"Ano?!"

Hindi ako nakagalaw.

Hindi ako nakahinga nang maayos.

"Magkano kaya?" biglang pumasok sa isip ko.

"Hala… ano ‘to? Anong klaseng laro ‘to?"

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o magalit.

Pero isa lang ang sigurado ko—

Hindi ito normal.

Hindi ito trabaho lang.

Hindi ito simpleng gabi.

At habang nakatitig ako sa kanya, ramdam kong may mas malalim pang ibig sabihin ang sinabi niya.

Dahan-dahan siyang tumalikod.

Pero bago pa siya makalayo, binalikan niya ako ng isang tingin.

"From now on," malamig niyang sabi.

"Hindi ka na aalis sa tabi ko."

At doon ko tuluyang naintindihan.

Hindi ako basta nandito lang.

Hindi ito simpleng pagkakataon.

Ako ay… may pinasok na mundong wala nang labasan.

At si Crisanto Olivio Justo—

Siya ang taong nagsimulang magmay-ari ng buhay ko.

Baliw ba ito?

Hindi ako aalis sa tabi niya, ano kayang pinakain sa kanya. Sa bagay, hindi ko talaga type iyong nerd—parang may ano kasi, may tililing.

Ano kaya ikakabuhay ko sa kanya?

Napapailing ako habang nakatingin sa kanya. Nasa loob kami ng club, malakas ang tugtog, umiilaw ang mga neon lights sa paligid, at halos lahat ng tao ay abala sa sarili nilang mundo—sayawan, tawanan, alak.

Pero ako, nakatayo lang sa tabi niya.

Kay Crisanto Olivio Justo.

Ang lalaking hindi ko maintindihan kung bakit sobrang lakas ng loob kontrolin ang lahat ng tao sa paligid niya.

Nakaupo siya sa VIP area na para bang pag-aari niya ang buong club. Hindi siya sumasayaw, hindi siya umiinom nang sobra, pero lahat ng tao sa paligid niya ay parang takot na gumawa ng kahit anong galaw na hindi niya gusto.

Nakakainis.

Nakakailang.

At… nakakakaba.

“Umayos ka nga,” bigla kong sabi habang nakatingin sa kanya. “Kinausap ka ng maayos tapos ganyan sagot mo.”

Napatingin siya sa akin. Mabagal. Parang hindi apektado. Parang sanay na sanay siyang may sumasagot sa kanya.

Tinaasan ko siya ng kilay.

Hindi ko alam kung bakit ba kasi ako nandito. Dapat nagpe-perform ako, may kausap na client, kumikita ng pera—hindi nakikipagtalo sa isang lalaking mukhang hindi marunong ngumiti ng totoo.

“Umayos?” ulit niya, mababa ang boses.

Tumango ako. “Oo. Umayos ka.”

Bahagya siyang ngumisi.

Yung ngisi niya na parang may nakakatawang bagay na ako lang ang hindi nakakaalam.

Nakakainis lalo.

“Carlota,” tawag niya sa pangalan ko.

Napairap ako. “Ano na naman?”

“Lumapit ka.”

“Hindi.”

Isang segundo siyang natahimik.

Tapos tumingin siya sa harap, parang walang pakialam, pero alam kong may laman ang bawat kilos niya.

“Umupo ka,” utos niya.

Napasinghap ako. “Bakit? Ano ba naman ginagawa ko?”

“Uupo ka,” ulit niya, mas malamig.

Napatigil ako.

Hindi dahil natakot ako.

Kundi dahil… nakakairita yung tono niya na parang siguradong susunod ako.

At ayokong ganun.

Ayokong may taong iniisip na kaya akong kontrolin.

Kaya imbes na sumunod, tumayo ako nang mas matigas.

“Hindi ako aso,” sabi ko. “Huwag mo akong uutusan.”

Sandaling katahimikan.

Narinig ko ang malakas na tugtog mula sa dance floor pero parang nawala lahat ng ingay sa pagitan naming dalawa.

Tumingin siya sa akin nang diretso.

Mabigat.

Malamig.

Pero may kakaibang… interest.

Parang hindi siya galit.

Parang na-eenjoy niya.

“Hindi kita inuutos,” sabi niya sa mababang boses.

“E ano ‘to?” tinuro ko siya. “Ano ‘yang ginagawa mo?”

Tumayo siya.

Dahan-dahan.

At mas lalo akong kinabahan nang maglakad siya palapit sa akin.

Hindi siya nagmamadali.

Parang alam niyang hindi ako tatakas.

Parang alam niyang wala akong magagawa.

Hanggang sa tumigil siya sa harap ko, halos isang hakbang na lang ang layo namin.

Napalunok ako.

“Carlota Divina Hidalgo,” muli niyang binanggit ang buong pangalan ko.

“Stop it,” bulong ko. “Ang OA mo sa pangalan ko.”

“Hindi OA,” sagot niya. “Memorable.”

Napairap ako ulit. “Baliw.”

Bahagya siyang tumawa—unang beses kong narinig na may halong amusement ang boses niya.

At mas lalo akong nainis.

“Umayos ka nga,” ulit ko sa kanya. “Anong problema mo?”

“Wala,” sagot niya agad.

“E bakit ganyan ka?”

Tumingin siya sa paligid sandali. Mga tao, ilaw, ingay ng club—lahat normal.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa akin.

“Dahil hindi ka sumusunod.”

Napakunot noo ko. “Ha?”

“Hindi ka natatakot.”

Napatawa ako nang mahina. “Dapat ba?”

Hindi siya sumagot agad.

Sa halip ay tinitigan niya lang ako nang matagal.

Parang binabasa niya kung anong klaseng tao ako.

Nakakailang.

“Dapat,” sabi niya sa wakas.

“Hindi ako ganun,” sagot ko. “Hindi ako natatakot sa mga taong akala nila sila ang boss ng lahat.”

Nagdilim ang tingin niya.

Pero imbes na sumigaw o magalit, mas lalo lang siyang lumapit.

Mas lalo akong napaatras.

Hanggang sa tumama ang likod ko sa gilid ng upuan.

“Alam mo ba kung nasaan ka?” tanong niya.

“Sa club?” sagot ko agad, sarcastic.

“Sa mundo ko.”

Natigilan ako.

Sandaling katahimikan ulit.

Tugtog sa paligid, sigawan, ilaw—pero sa pagitan naming dalawa, parang huminto ang lahat.

“Hindi ito mundo mo,” sabi ko pabalik, mas mahina na ngayon.

Ngumiti siya.

“Ngayon, oo.”

Napakurap ako.

Ano’ng ibig sabihin nun?

Bago pa ako makasagot, may narinig akong tawag mula sa likod niya. Mga lalaki. May usapan tungkol sa negosyo, siguro.

Pero hindi siya lumingon.

Ako pa rin ang tinitingnan niya.

Parang wala nang ibang mahalaga.

“Baliw ka talaga,” bulong ko.

“Maybe,” sagot niya.

Tapos dahan-dahan siyang umatras.

Umupo ulit siya, parang walang nangyari.

Parang hindi niya ako ginulo.

Parang hindi niya binago ang hangin sa paligid ko.

Pero ako?

Hindi na ako makapag-isip ng maayos.

Bakit parang kahit anong gawin ko, hindi ko siya ma-ignore?

Bakit parang bawat salita niya… may bigat?

Napakuyom ako ng kamao.

“Kung ano man ‘tong trip mo,” bulong ko, “hindi ako sasabay.”

Hindi siya sumagot.

Pero bago ako tumalikod, narinig ko ang mahinang boses niya.

“Hindi ka naman pwedeng hindi sumabay.”

Natigilan ako.

At sa unang pagkakataon ngayong gabi…

Hindi na bar ang pakiramdam ko.

Parang hawak na niya ang buong mundo ko.

"Don't ask. Just trust me," malamig ngunit mababa ang boses niya.

Kumalma ako at bahagyang umayos ng upo dahil sa sinabi niya. Pero imbis na mawala ang inis ko, mas lalo lang itong sumiklab sa dibdib ko.

Sino ba siya para utusan ako ng ganoon?

Huminga ako nang malalim, pilit pinipigilan ang sariling sumagot ng masakit. Pero kahit anong pigil ko, ramdam ko pa rin ang init ng asar ko sa kanya.

At sa hindi ko maintindihang dahilan… imbes na umiwas ako, lalo ko pa siyang tinitigan.

Parang may kung anong nag-iba sa hangin sa pagitan naming dalawa.

Yung tingin niya—seryoso pero may halong pang-aasar.

At ako?

Dapat naiirita pa rin ako.

Pero bakit parang… may kakaibang kiliti sa paraan ng pagkakasabi niya noon?

Napakurap ako at agad umiwas ng tingin.

“Ang yabang mo,” mahinang bulong ko, pero halatang narinig niya.

Ngumisi siya.

Yung tipong ngising alam niyang tinamaan niya ako.

At lalo akong nainis.

"Bwisit."

"Auction pala ito?! Ulit?! Sarili ko pa talaga?! Baliw talaga tong baklang ‘to ah!"

Napakuyom ako ng kamao habang pinipigil ang galit at kaba sa dibdib ko.

“Humanda ka sa akin kapag nakita kita…” bulong ko, nanginginig ang boses sa inis.

Hindi ko alam kung bakit ako nandito ulit. Parang paulit-ulit lang ang lahat—parang laruan na ipinapasa-pasa.

Napapalinga ako sa paligid.

Maraming mata ang nakatingin.

Mga lalaking hindi ko kilala. Mga lalaking mukhang sanay sa ganitong klaseng “bentahan.”

At sa gitna ng lahat, parang napansin nilang dalawa kaming magulo.

Parang kami ang naging sentro ng problema.

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay nag-iba ang ekspresyon ng mga nasa harapan.

Isa-isa silang nagsalita.

---

Valeriano:

"Interesting. Mukhang hindi siya sanay sa ganitong mundo."

(Cold, observing tone — parang nag-aassess ng item)

---

Leandro:

"Magkano ang starting bid?"

(Malamig pero business-minded, walang emosyon)

---

Severino:

"Hindi ito mukhang simpleng babae lang."

(May konting interest, may respeto sa lakas ng loob mo)

---

Crisanto:

Tahimik muna siya.

Nakatingin lang.

Diretso.

Parang binabasa ang bawat galaw ko.

Pagkatapos, bahagyang ngumisi.

"She’s not scared… she’s angry."

(Isang mababang boses, parang amused)

---

Napahigpit ang hawak ko sa damit ko.

"Anong tingin nila sa’kin? Produkto?"

Lalong uminit ang ulo ko.

Napapikit ako nang mariin habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Ramdam ko ang init na umaakyat sa pisngi ko, parang kahit anong pilit kong itago ay kitang-kita pa rin ang inis ko.

Huminga ako nang malalim.

Isa… dalawa…

Pero wala. Lalo lang akong naiinis.

Sa paligid ko, patuloy ang ingay, tawanan, at usapan na para bang walang pakialam sa nararamdaman ko. Samantalang ako, nakaupo dito na parang gusto ko nang tumayo at umalis na lang bigla. Bakit ba kasi ako nandito? bulong ko sa sarili.

Napatingin ako sa harapan ko, pilit na nakikinig sa kausap ko kahit wala naman akong interes sa sinasabi niya. Paulit-ulit. Wala namang saysay.

Parang mas lumalala lang ang pakiramdam ko habang tumatagal.

At ang pinakakinaiinis ko pa…

Ramdam ko na naman ang tingin niya.

Si Crisanto.

Hindi ko na siya kailangang lingunin para malaman. Alam ko na. Para bang kahit hindi ko siya tignan, dama ko pa rin ang presensya niya na parang laging nakabantay, laging nanonood.

Lalo akong nainis.

"Anong gusto niya? Bakit ba lagi na lang siya?"

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ko sa ilalim ng mesa.

Kung puwede lang talaga, tatayo na ako ngayon at aalis.

Pero hindi pwede.

Kaya nilunok ko na lang ang inis ko, kahit na lalong umiinit ang ulo ko.

At sa isip ko, isang bagay lang ang malinaw…

hindi ito magiging madaling gabi para sa akin.

Ngunit sa loob ko… alam kong walang silbi ang magreklamo.

Dahil sa mundong ito—

auction ang lahat.

At ang kalayaan ko…

ay nasa presyo na ng bawat galaw ng kamay ng mga lalaking ito.