Chapter 3: Walang-kwenta

Ilang oras na kaming nag-uusap ngunit pakiramdam ko ay wala namang nangyayari. Paulit-ulit lang ang mga tanong at sagot. Nakangiti ako paminsan-minsan para maging magalang, pero sa totoo lang ay pagod na pagod na ako.

Napabuntong-hininga ako habang palihim na tumitingin sa paligid.

Mas mukhang masaya pa ang mga nasa kabilang mesa kaysa sa amin. May mga nagtatawanan, may nagkukuwentuhan, at may mga mukhang komportable na sa kanilang mga kasama.

Samantalang ako?

Pakiramdam ko ay gusto ko nang umuwi. Unti-unti nang nauubos ang natitirang lakas at pasensya ko sa lugar na ito. Hindi ako komportable sa ingay, sa mga taong hindi ko kilala, at sa mga titig na parang sinusuri ang bawat galaw ko. Habang tumatagal, mas lalo kong nami-miss ang simpleng katahimikan ng bahay. Iyong lugar kung saan hindi ko kailangang magpanggap, ngumiti nang pilit, o makisama sa mga taong wala naman talagang pakialam sa akin. Sa bawat minutong lumilipas, iisa lang ang nasa isip ko—ang matapos na ang gabing ito para makauwi na ako at makapagpahinga mula sa nakakapagod na mundong pilit kong ginagalawan.

Hindi ko ginusto ang trabahong ito. Hindi ko ginustong mapaligiran ng mga taong tulad nila. Ngunit sa mundong kulang ang pera at sobra ang problema, minsan wala kang karapatang mamili.

Hindi ito ang pangarap ko. Hindi ganito ang hiniling ko noong bata pa ako. Hindi ko hiniling na maranasan ang mga gabing puno ng pag-aalinlangan at takot. Hindi ko hiniling na mapunta sa sitwasyong kailangan kong lunukin ang sariling pride para lang mabuhay. Pero ganoon yata talaga ang buhay—hindi lahat ng gusto mo ang nangyayari, at hindi lahat ng nangyayari ay gusto mo.

Hindi ito ang buhay na gusto ko para sa sarili ko.

Ngunit wala akong pagpipilian.

Kailangan ko ng pera.

Kailangan kong mabuhay.

Kaya kahit ayaw ko, nandito ako.

Habang abala ako sa pag-iisip ay may narinig akong pamilyar na boses.

"Carlota."

Agad akong napatingin sa direksyon ni Crisanto.

Nakasandal siya sa upuan habang nakatingin sa akin.

Tahimik.

Diretso.

At parang sanay na sinusunod ng lahat.

Napansin kong humiwalay siya sa kausap niyang babae at ibinaling ang buong atensyon sa akin.

Naiinis talaga ako kapag ginagawa niya iyon.

Para bang gusto niyang ipaalala sa akin na kaya niyang makuha ang atensyon ng kahit sino anumang oras.

At nakakainis dahil tila wala siyang balak tigilan ako.

"Ano?" tanong ko.

Bahagyang tumaas ang sulok ng labi niya.

"Lumapit ka."

Napairap ako.

Ito na naman siya.

Hindi ko alam kung bakit parang gusto niya akong inisin palagi.

At mas lalo akong naiirita dahil pakiramdam ko ay wala naman akong ginagawang masama.

Umiling ako.

"Dito na lang ako."

Ngunit imbes na mapikon ay tila lalo pa siyang naaliw.

Parang laro lang sa kanya ang lahat

Parang laro lang sa kanya ang lahat. Para bang sanay na siyang makuha ang anumang gusto niya sa isang kumpas lang ng kamay. Hindi ko maintindihan kung bakit sa dami ng taong puwede niyang pagtuunan ng pansin ay ako pa ang napagdiskitahan niya. Sa tuwing magtatama ang mga mata namin, pakiramdam ko ay may binabalak siyang hindi ko maintindihan. At ang mas nakakainis, parang wala siyang ibang ginagawa kundi ang guluhin ang katahimikan ko. Iyong tipong tahimik na ako sa isang sulok, pero bigla na lang siyang susulpot para inisin, asarin, o kaya'y titigan na parang may gusto siyang malaman tungkol sa akin. Nakakairita. Nakakailang. At higit sa lahat, nakakapagod. Dahil habang pilit kong iniiwas ang sarili ko sa kanya, parang lalo naman siyang natutuwa na habulin ang bawat reaksyon ko.

Napabuntong-hininga ako.

Kung puwede lang talaga akong mag-back out, matagal ko nang ginawa.

Hindi ko na gugustuhing maulit pa ang ganitong trabaho.

Nakakapagod.

Nakakaubos ng pasensya.

At higit sa lahat, pakiramdam ko ay hindi ako nababagay rito.

Napatingin ako sa lalaking kausap ko.

Kanina pa siya nagsasalita tungkol sa kung anu-ano.

Mga bagay na hindi ko naman interesado.

Paulit-ulit.

Paikot-ikot.

At wala man lang kabuluhan.

Parang walang kwenta.

Napangiwi ako.

"Ito na yata ang pinakawalang-kwentang usapan na narinig ko sa buong buhay ko."

Ngunit ngumiti pa rin ako nang pilit.

Kailangan.

Bahagi iyon ng trabaho.

Kahit na gusto ko nang takpan ang tenga ko.

Muli akong napatingin kay Crisanto.

Nakatitig pa rin siya sa akin.

Hindi ko alam kung bakit pero tila may kung anong bumabagabag sa kanya.

Parang may gusto siyang sabihin ngunit pinipili niyang manahimik.

At sa unang pagkakataon, napaisip ako.

Sa kabila ng kayamanan, kapangyarihan, at impluwensyang mayroon siya...

Mukha rin siyang pagod.

Mukha rin siyang walang gana.

Mukha ring may hinahanap.

Napailing ako.

Hindi ko dapat iniisip iyon.

Hindi ko siya problema.

At wala akong balak gawing problema siya.

Ang kailangan ko lang ay tapusin ang gabing ito.

Kunin ang bayad.

At umalis.

Dahil para sa akin, ito ay isang pagkakataon lamang.

Sa sitwasyon ko ngayon, bawat oportunidad na may kapalit na pera ay mahalaga.

Wala akong ibang nakikita rito kundi isang paraan para kumita at matulungan ang sarili kong mabuhay.Hindi ko man gusto ang trabaho, isa pa rin itong pagkakataon para magkaroon ng perang makakatulong sa akin at sa pamilya ko.

Hindi ko naman ito ginawa dahil gusto ko.

Tinanggap ko ito dahil isa itong oportunidad para kumita ng pera at kahit papaano ay mabawasan ang mga problemang matagal nang nagpapabigat sa buhay ko.

Wala nang iba.

Ngunit hindi ko alam na habang iniisip kong isa lamang itong simpleng pagkakataon...

May isang taong nagsisimula nang tingnan ako bilang isang bagay na higit pa roon.

At ang taong iyon ay si Crisanto Olivio Justo.

Pinag-isipan ko nang mabuti ang plano ko. Paulit-ulit ko iyong binuo sa isip ko habang palihim na sinusulyapan ang paligid. Gusto ko sanang tyempuhan ang pagkakataon, pero sa tuwing naiisip ko kung ano ang gagawin ko, hindi ko maiwasang mapahiya sa sarili ko. Para bang mali ang ideya, o baka naman natatakot lang talaga akong subukan. Kaya imbes na kumilos agad, nanatili akong tahimik at nagkunwaring kalmado kahit magulo na ang isip ko.

Napatingin sa akin si Crisanto.

"Ano?"

"Wala."

"Narinig ko."

Napairap ako.

"Mayaman kayo."

"So?"

"May lahat na kayo."

"At?"

"Masaya ba kayo?"

Natahimik ang lahat.

Maging si Severino ay tumingin kay Crisanto.

Tila naghihintay ng sagot.

Ngunit si Crisanto lang ang bahagyang ngumiti.

Isang malamig na ngiti.

"Happiness?" ulit niya.

Tumango ako.

"Akala ko noon ganoon."

Napakunot ang noo ko.

"Noon?"

"Dati."

Tumingin siya sa hawak niyang baso.

"Akala ko kapag marami kang pera, masaya ka na."

Parang may kung anong kakaiba sa boses niya.

Hindi ko maipaliwanag.Parang may nakatagong sakit.

Ngunit mabilis din itong nawala.

Muli siyang naging seryoso.

"Pero mali ako."

Hindi ko alam kung bakit pero natigilan ako.

Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon.

Dahil sa hitsura niya, parang wala siyang problema sa buhay.

Mukha siyang taong nakukuha ang lahat ng gusto niya.

Mukha siyang taong sanay manalo.

Mukha siyang taong hindi kailanman nasasaktan.

Ngunit sa isang iglap, parang nakita ko ang kabaligtaran.

At hindi ko gusto ang ideyang iyon.

Ayokong maawa sa kanya.

Ayokong isipin na may mabuti sa isang tulad niya.

Mapanganib sila.

Iyon ang katotohanan.

"Kung ganoon, bakit ginagawa mo pa rin ito?" tanong ko.

Nakatitig siya sa akin.

"Tulad ng alin?"

"Ito."

Ikinumpas ko ang kamay sa paligid.

"Ang mundong ito."

Tahimik siya.

Napansin kong bahagyang nag-iba ang ekspresyon ng mga kasama niya.

Parang sensitibong paksa iyon.

Pagkatapos ng ilang segundo ay tumayo siya.

Agad namang tumahimik ang lahat.

Isang simpleng kilos lang niya ngunit parang may kapangyarihang magpatigil ng buong silid.

Unti-unti siyang lumapit sa akin.

At bawat hakbang niya ay lalo akong kinakabahan.

Hanggang sa huminto siya sa harapan ko.

Napakalapit.

Masyadong malapit.

Napalunok ako.

At parang napansin niya iyon dahil bahagya siyang ngumisi.

"Carlota Divina Hidalgo."

Muli niyang banggit sa buong pangalan ko.

Napairap ako.

"Bakit ba gustong-gusto mong sabihin buong pangalan ko?"

"Dahil maganda."

Napatigil ako.

"Ano?"

"Maganda pakinggan."

"Baliw."Mahinang natawa si Severino sa likuran.

Ngunit mabilis ding natahimik nang lingunin siya ni Crisanto.

Pagkatapos ay muli siyang bumaling sa akin.

Diretso.

Matalim.

Nakakabahalang titig.

"At isa pa."

"Ano?"

Bahagyang bumaba ang tingin niya sa akin bago muling nagtama ang mga mata namin.

"Mas gusto kong tandaan ang pangalan ng mga taong magiging mahalaga sa buhay ko."

Nanlaki ang mga mata ko.

Samantalang ang buong silid ay tila nabigla rin sa sinabi niya.

Ako naman ay halos mapaatras.

Ano?!

Anong klaseng kalokohan iyon?

Hindi ko alam kung nagbibiro siya o hindi.

Napansin ko rin na sa kanilang apat, si Severino lang ang mukhang seryosong nakikinig kay Crisanto. Paminsan-minsan ay sumasagot pa siya habang may ginagawa sa hawak niyang cellphone. Mukhang sanay itong mag-multitasking.

Samantala, sina Valeriano at Leandro naman ay abala sa kani-kanilang kasama. Tawa rito, bulong doon, at kung minsan ay halos hindi na nila pinapansin ang usapan sa mesa. Hindi ko tuloy maiwasang mag-isip.

Babaero ba ang mga ito? O baka naman may mga girlfriend na sila at sanay lang talagang makihalubilo sa iba't ibang babae?

Kung tutuusin, wala naman akong pakialam sa personal nilang buhay. Ngunit dahil wala akong ibang magawa kundi magmasid, kusa na lang akong napapaisip tungkol sa kanila. Isa pa, parang normal na yata sa mundong ginagalawan nila ang palaging may magandang babae sa tabi.

Napabuntong-hininga ako. Habang mas lalo ko silang inoobserbahan, mas lalo kong napapatunayan na magkaibang-magkaiba ang mundo nila sa mundong kinalakihan ko.

Ngunit isang bagay ang sigurado.

Sa unang araw pa lang ng pagkikita namin ni Crisanto Olivio Justo...

Pakiramdam ko ay nagsisimula nang magbago ang direksyon ng buhay ko.

At hindi ko alam kung mabuti ba iyon o isang malaking kapahamakan.

Muntikan ko nang makalimutan ang bagay na kanina pa gumugulo sa isip ko. Okay lang kaya na magtrabaho ako para kay Crisanto? Alam kong nauubos ang pera. Kahit gaano pa kalaki ang bayad, darating at darating ang araw na mauubos din iyon. Pero kung may maayos akong trabaho, magkakaroon ako ng tuloy-tuloy na kita. Hindi ko na kailangang mag-alala kung saan kukuha ng panggastos kinabukasan.

Dahil doon, nag-ipon ako ng lakas ng loob at tumingin kay Crisanto. Kung may makakasagot sa tanong ko, siya iyon.

"Pwede ba akong magtanong?" maingat kong sabi at pabulong lang.

Napatingin siya sa akin. "Ano iyon?"

"Kung... kailangan mo ng empleyado o may bakanteng trabaho sa isa sa mga negosyo mo?"

Nahihiya man ako, pinilit kong ituloy ang sasabihin ko.

"Kasi gusto ko sana ng permanenteng trabaho. Alam ko namang nauubos ang pera, pero kung may trabaho ako, kahit paano sigurado akong may pagkakakitaan ako araw-araw."

Bigla siyang sumeryoso.