ตอนที่ 2 แขก VIP

 

“เซบน่ะ”

“คุณเซบาสเตียนนอนห้องบอสหรือครับ”

เลขานุการหนุ่มเบิกตาตกใจ รู้ว่าชายหนุ่มรูปหล่อที่ชอบมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเป็นเพื่อนสนิทของเจ้านายสาวมาตั้งแต่เธอยังเด็ก แต่การมานอนด้วยกันสองต่อสองทั้งคืน มันก็ดูอย่างไรอยู่

“เบา ๆ สิ เดี๋ยวหมอนั่นก็ตื่นหรอก ไม่ได้นอนมาตั้งหลายคืนแล้วด้วย” เจ้านายสาวเอ็ดเบา ๆ เดมอนจึงเม้มปากแน่นแล้วโค้งศีรษะขอโทษ

“ขอโทษครับบอส”

“อืม นายเข้าออฟฟิศไปก่อน เดี๋ยวส่งเซบกลับบ้านแล้วฉันจะตามไป วันนี้ไม่น่าจะมีอะไรด่วน”

“ไม่มีที่ไหนกันครับบอส ก็พ่อของบอสสิครับ พาแขกวีไอพีมาที่กาสิโน ตอนนี้คุณเพิร์ธกำลังต้อนรับอยู่ บอร์ดี้การ์ดท่านเพิ่งส่งข้อความมาสั่งให้ผมพาบอสลงไปต้อนรับแขกท่านด้วยครับ”

“พ่อพาใครมา นายรู้ไหม”

“ผมไม่ทราบครับ อาจจะเป็นพวกนักการเมือง หรือไม่ก็คนใหญ่คนโตในรัฐของเรานั่นแหละ อยู่ห้อง VVIP”

“อืม นายลงไปก่อน บอกพ่อว่าฉันไม่ค่อยสบาย เลยตื่นสาย ขออาบน้ำแต่งตัวแล้วเดี๋ยวจะตามลงไป”

“ครับ บอส” โค้งคำนับให้เจ้านายสาวแล้วรีบลงไปทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายทันที

เมื่อประตูปิดลง เธอก็หมุนตัวกลับมา เห็นเพื่อนรักลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงียจึงรีบเดินไปหา

“ตื่นแล้วเหรอ”

“อืม ใครมา” แม้จะรู้สึกตัวตั้งแต่เสียงเพลงไพเราะนั้นดังขึ้นในห้องแล้ว และรู้ด้วยว่าใครมาหาเธอ แต่ก็ทำเป็นถาม

“เดมอน”

“มาทำไมแต่เช้า” ดวงตาคมกริบวาบขึ้นชั่วขณะ

“ก็เอาของพวกนี้มาให้นายไง ฉันสั่งให้เดมอนซื้อมาให้ นายรีบไปอาบน้ำเถอะ นอนจมเหงื่อมาทั้งคืนแล้ว แต่อย่าเพิ่งให้แผลโดนน้ำนะ”

“ฉันอาบไม่ถนัด เจ็บแผล” ยกมือซ้ายขึ้นกุมแผลที่อยู่บนต้นแขนด้านขวา

“งั้นฉันอาบให้”

แม้จะสนิทสนมกันมากจนชนิดที่เรียกได้ว่ารู้ไส้รู้พุง ผ่านช่วงชีวิตวัยรุ่นอันโชกโชนตามสไตล์ลูกหลานนักธุรกิจที่ทั้งร่ำรวยและมีอำนาจมาด้วยกันแล้ว แต่ถึงขั้นอาบน้ำให้กันนี่ยังไม่เคย

“แต่ฉันเป็นผู้ชาย”

“อืม รู้แล้วน่า ก้นขาว ๆ ของนาย ฉันก็เคยเห็นมาแล้ว วันนั้นไง วันที่นายเมาแอ๋”

วีรกรรมเมาทั้งเหล้าเมาทั้งยาในงานปาร์ตี้สุดเหวี่ยงฉลองปิดเทอมยังเป็นภาพที่เธอจำได้ติดตา มันคงกระอักกระอ่วนแทบอาเจียนถ้าวันนั้นเธอกับเพื่อนทั้งงานปาร์ตี้ไม่มีใครแตะแอลกอฮอล์

แต่นี่ตรงข้าม ทุกคนเมาแอ๋ชนิดที่ว่าแทบแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าความทรงจำเมื่อคืนคือเรื่องจริงหรือความฝัน

“ลืมไปบ้างก็ได้นะเพชร”

เสยผมหงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรสิ้นคิดในวัยคะนอง และนั่นทำให้ภาพลักษณ์ที่เขาสร้างมาตลอดพังทลายลงในสายตาเธอ

“เอาน่า อย่าคิดมาก เรื่องธรรมชาติ แค่ผิดที่ผิดทางเพราะเมายาเท่านั้น”

“โอเค ยอมแล้ว”

ร่างใหญ่ที่นุ่งผ้าเช็ดตัวมัดปมหมิ่นเหม่ลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำอุ่นที่มีฟองสบู่ฟูฟ่อง เขายกแขนข้างที่มีแผลขึ้นวางพาดบนขอบอ่าง

คนตัวบางทิ้งสะโพกลงนั่งบนขอบอ่างอีกฝั่ง แล้วใช้ฟองน้ำที่มีครีมอาบน้ำกลิ่นหอมมีรสนิยมถูเบา ๆ บนบ่าบึกบึน

เซบาสเตียนสูดหายใจลงลึกแล้วพ่นออก กัดกรามจนสันขึ้นนูน มองมือเล็กที่ลากฟองน้ำมายังอกแกร่ง ถูวนเบา ๆ แล้วหายวับไปลงจนถึงซิกซ์แพ็กที่ซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำ

“หนาวเหรอ” เธอเห็นเขาขนลุกซู่จึงเอ่ยถาม

“นิดหน่อย”

“งั้นฉันจะรีบอาบให้”

แต่ยิ่งมือเล็กลากเลื้อยผ่านร่างหนา ขนของเขายิ่งลุกตั้งชูชันจนเห็นได้ชัด เธอจึงรีบล้างตัวให้ทันที

“พอแล้ว เดี๋ยวเป็นไข้ นายรีบแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวฉันไปรอที่โซฟา จะทำแผลให้ใหม่ก่อนกลับ”

“ฮึ่ม โอเค”

คราวนี้เขาไม่กล้างอแงบ่นว่าเจ็บแผลอีกแล้ว เมื่อเธอเดินออกจากห้องน้ำไป เขาจึงรีบเช็ดตัวและสวมกางเกง ไม่นานก็เสร็จ

ทันทีที่ร่างใหญ่ซึ่งสวมเพียงกางเกงขายาวสีดำเดินออกมาจากห้องนอนของเธอ ก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูต้อนรับผู้มาใหม่อีกแล้ว คราวนี้เป็นบอดี้การ์ดทั้งสองคนของเธอ

“นายให้ผมมารับคุณเพชรลงไปที่ห้อง VVIP ครับ”

เพียงพัชร์เหลือบตา พ่นลมหายใจ เลขานุการเพิ่งบอกไม่ทันไร บอดี้การ์ดทั้งสองคนของเธอก็ได้รับคำสั่งของพ่อด้วย ท่าทางแขกคนนี้จะเป็นคนสำคัญของพ่อจริง ๆ

“รู้แล้วค่ะ เดมอนมาบอกแล้ว ฉันยังไม่สะดวก ขอเวลาอีกครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวตามลงไป”

วิกเตอร์ และ เซน เหลือบมองเข้าไปในห้องของเจ้านายสาว เห็นเพื่อนสนิทของเจ้านายจึงโค้งคำนับแสดงความเคารพ

“เอ่อ พวกผมต้องรอพาคุณเพชรไปพร้อมกันครับ ในฐานะบอดี้การ์ด พวกผมไม่ควรปล่อยให้คุณเพชรห่างจากสายตา” วิกเตอร์ค้าน

“แต่นี่มันในกาสิโนของเรานะ”

“ทุกที่มีอันตรายครับ” เซนสำทับ

เพียงพัชร์มองหน้าบอดี้การ์ดจอมเข้มงวดทั้งสองแล้วถอนหายใจ เปิดประตูกว้างขึ้นให้พวกเขาเข้ามานั่งรอที่โต๊ะอาหารในโซนครัว ก่อนจะรีบไปทำแผลให้เพื่อน ซึ่งเป็นภาพที่สองหนุ่มเห็นจนชินตาเสียแล้ว

“ฉันกลับก่อนนะ” เขาลุกขึ้นสวมเสื้อเชิ้ตทันทีที่เธอทำแผลให้เสร็จ

“แล้วคนของนายล่ะ”

สิ้นสุดคำถาม โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นเตือนข้อความเข้า เขากดอ่านแล้วตอบ

“มารอรับอยู่ข้างล่างแล้ว”

“ไม่เป็นอะไรแน่เหรอ สองคนนั้นก็บาดเจ็บ”

“เล็กน้อย ไม่เป็นอะไรหรอก เธอไม่ต้องห่วง”

“งั้นวิกเตอร์ ลงไปส่งเซบจนถึงมือบอดี้การ์ดเขาทีนะคะ”

เพราะถ้าไม่มีเซบาสเตียนมาด้วย การจะเดินดุ่มขึ้นมาจนถึงชั้นที่ต้องมีคีย์การ์ดสำหรับพื้นที่รักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุดก็ไม่มีทางเป็นไปได้ บอดี้การ์ดร่างใหญ่ทั้งสองคนของเขาจึงทำได้เพียงจอดรถรออยู่ตรงทางเข้า

“ครับ”

ประตูลิฟต์เปิดออกชั้น VVIP เพียงพัชร์เหลือบมองเพื่อนเล็กน้อยแล้วเดินตามบอดี้การ์ดออกมา ด้านในเซบาสเตียนซึ่งมีบอดี้การ์ดอีกคนของเธอยืนอยู่เบื้องหลังมองตามแผ่นหลังเล็กจนประตูลิฟต์ปิดลงอีกครั้ง

ร่างบอบบางในชุดสูทกางเกงขายาวสีขาวเข้ารูปก้าวอย่างมั่นใจบนรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน ร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำเดินตามไม่ห่าง เมื่อมาถึงทางเข้าโซน VVIP ที่มีการ์ดรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด ชายหนุ่มหน้าตาดุดันแต่ดูภูมิฐานต่างโค้งคำนับทำความเคารพผู้บริหารสูงสุดที่เป็นทายาทเจ้าของโรงแรมและกาสิโนแห่งนี้

ในห้อง VVIP ทุกสายตามองตรงมายังเจ้าหญิงแห่งเวกัสที่ก้าวย่างอย่างสง่างาม ชายชุดสูทสีดำซึ่งยืนคุมเชิงอยู่หลังโซฟาโค้งคำนับ

“มาแล้วเหรอ”

พชร คลาร์ก ชายวัยกลางคนที่ยังหล่อเหลาราวกับหนุ่ม ๆ สวมกอดลูกสาวคนโต ตั้งแต่เธอรับช่วงบริหารกิจการต่อจากเขา ก็แยกตัวออกมาอยู่เพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดที่ครั้งหนึ่งห้องในชั้นนี้เคยเป็นรังรักของเขากับภรรยา

แม้เขาจะมอบหมายให้ลูกสาวคนโตดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารกลุ่มโรงแรม รับผิดชอบงานในส่วนของโรงแรม ร้านอาหาร ร้านค้าและการบริการทั้งหมด ส่วนลูกชายรับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารส่วนกาสิโน ดูแลในส่วนของกาสิโนและการพนันทั้งหมด แต่เมื่อมีแขก VIP มาใช้บริการ เธอมักจะต้องมาต้อนรับด้วยเสมอในฐานะประธานบริหารร่วม

“รอนานไหมคะพ่อ”

“ไม่นานเลย เดมอนบอกลูกไม่ค่อยสบายเหรอ ขอโทษด้วยนะที่ต้องให้ลงมาต้อนรับแขกคนสำคัญของพ่อ นี่ท่าน สว.เฮนรี่ และท่าน สส.มาร์คัส ”

คนเป็นพ่อผายมือไปยังชายวัยกลางคนที่ดูทรงอำนาจ และชายหนุ่มอีกคนที่ดูมีเสน่ห์ไม่น้อย เธอยื่นมือไปจับทักทายด้วยรอยยิ้มทางการค้าของเจ้าหญิงแห่งเวกัส

ชายตระกูลเวนส์ทั้งสองคนนี้เธอรู้จักดี เฮนรี่ คนพ่อ เป็นสมาชิกวุฒิสภาประจำรัฐ ส่วนมาร์คัสคนเป็นลูกชายดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พวกเขาทั้งคู่เป็นคนกำหนดภาษีกาสิโน กฎหมายและกฎระเบียบต่าง ๆ ทำให้เจ้าของโรงแรมและกาสิโนทั้งรัฐเกรงใจในอำนาจของพวกเขามาก