ตอนที่ 1 เพื่อนเล่น

 

เสียงดนตรีนุ่มหูดังทั่วห้องปลุกร่างบอบบางที่กำลังหลับใหลให้สะดุ้งตื่น เธอเปิดหน้าจอไอแพดที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดซึ่งซ่อนอยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์หรูชั้นสูงสุดของโรงแรมและกาสิโน อาณาจักรความบันเทิงครบวงจรที่ถูกกฎหมายของลาสเวกัส ก็ต้องเบิกตาตกใจเมื่อเห็นว่าตรงนั้นคือใคร

โคมไฟในห้องนอนถูกเปิด ก่อนเธอจะคว้าชุดคลุมผ้าแพรเนื้อดีขึ้นสวมแล้วเดินเร็ว ๆ ไปเปิดประตูต้อนรับแขกผู้มาเยือนในยามวิกาล

ทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำมีเสื้อกั๊กคลุมทับด้วยเสื้อโคตตัวยาวสีดำก็ทรุดตัวลง

“ว้าย เซบ”

เพียงพัชร์ คลาร์ก ทายาทคนโตผู้รับช่วงดูแลกิจการโรงแรมและกาสิโนต่อจากคนเป็นพ่อที่ได้รับฉายาว่า “เจ้าหญิงแห่งเวกัส” ร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนโผเข้ารับร่างใหญ่ที่ยังพอมีสติพยุงกาย

กลิ่นเลือดคละคลุ้งทำให้เธอมั่นใจว่าเขาเพิ่งเผชิญกับมัจจุราชมาก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน

เท้าเล็กเขี่ยประตูปิดแล้วพยุงคนตัวโตเข้ามานอนบนโซฟาในห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาดตาและเฟอร์นิเจอร์หรูหราราคาแพง

เสื้อผ้าสีดำทำให้มองไม่เห็นว่าเขาบาดเจ็บตรงไหน แต่เลือดที่ติดมือเธอมานั้นทำให้รู้ว่าบาดแผลน่าจะอยู่ตรงต้นแขนด้านขวา จึงถอดเสื้อเขาออกทุกตัว เหลือเพียงกางเกงขายาวสีดำเท่านั้น

ดวงตากลมโตกวาดมองเรือนร่างสูงใหญ่ที่มีซิกซ์แพ็กขึ้นชัดทุกลูกเพื่อสำรวจว่านอกจากต้นแขนขวามีส่วนไหนที่ได้รับบาดเจ็บอีกหรือไม่ ก็ต้องถอนใจโล่งอก ก่อนจะรีบเดินแกมวิ่งไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลซึ่งมีอุปกรณ์ทำแผลและยาครบครัน

“เซบ ลืมตาก่อน”

สิ้นสุดประโยคนั้น ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลก็ลืมขึ้น ใบหน้าขาวใสยังหล่อเหลาแม้จะดูอิดโรย ริมฝีปากหยักได้รูปยังคงเป็นสีแดงสดสุขภาพดี ไม่เหมือนคนที่เซถลาทิ้งตัวใส่เธอจนแทบจะรับไม่ทันเมื่อครู่สักนิด

“นี่นายแกล้งเหรอ”

เซบาสเตียน เพลสตัน ทายาทของอาณาจักรธนาคาร “Preston Citadel” ธนาคารที่ยิ่งใหญ่อันดับหนึ่งของลาสเวกัส

ซิทาเดล แปลว่าป้อมปราการ สื่อถึงธนาคารซึ่งเป็นที่เก็บความลับและเงินทองที่ไม่มีใครแตะต้องได้ และธนาคารของเขาก็มีคุณสมบัติสมชื่อ

เขาเพิ่งขึ้นรับตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดอย่างกะทันหันได้ไม่นาน หลังจาก ซามูเอล เพลสตัน ผู้เป็นพ่อถูกลอบยิงจนเป็นอัมพาตและจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น ส่วน เซียนน่า ผู้เป็นแม่ เสียชีวิตจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น

เซบาสเตียนเปลี่ยนจากหนุ่มเจ้าสำราญกลายเป็นนักธุรกิจในคราบมาเฟียที่เย็นชาไร้ความรู้สึกและไม่เกรงกลัวใคร เพื่อกดหัวใครบางคนที่พยายามฮุบธนาคารของเขา

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนพยุงกายขึ้นนั่ง เบ้หน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บที่ต้นแขน แต่แผลถาก ๆ แค่นั้นมันไกลหัวใจ

“โทษที ตกใจเหรอ”

“ไม่ตกใจมั้งเซบ อยู่ ๆ ก็มาล้มใส่”

“ทำแผลให้หน่อยสิ”

ยกแขนข้างขวาให้ พยาบาลจำเป็นผู้ทำหน้าที่แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนถอนใจพรืด ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง แล้วเริ่มลงมือทำแผลทันที

“คราวนี้ใครอีก”

“คนเดิม”

เพียงพัชร์เหลือบตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมองเธอนิ่ง ๆ ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยราวกับไร้ความรู้สึก เธอเห็นแววตากร้าวดุไหวระริกชั่วขณะ

คนที่เติบโตมาด้วยกันเท่านั้นที่จะแค่มองตาแล้วเข้าใจ เพราะคนอย่างเซบาสเตียนไม่เคยเผยความรู้สึกที่ซ่อนลึกและความอ่อนแอให้ใครได้เห็น ยกเว้นเพื่อนที่เขาไว้ใจที่สุดอย่างเธอ

“ฉันว่านายโดนเล่นงานหนักข้อขึ้นทุกวัน”

“ฉันเอาตัวรอดได้ เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่มีวันตาย ถ้าไม่ได้แก้แค้นแทนพ่อกับแม่”

ดวงตาคมกล้าแดงก่ำวาวโรจน์ กรามแกร่งขบแน่นจนสันขึ้นนูน มือทั้งสองข้างก็กำจนแขนสั่น แม้มันจะกระทบกระเทือนบาดแผลที่เพิ่งทายาเสร็จ แต่ความรู้สึกทุกส่วนในร่างกายมันชาไปหมด ยกเว้นเพียงแห่งเดียวที่เจ็บปวดอยู่ตลอดเวลาไม่มีวันจางหาย...คือหัวใจของเขา

“นายคนเดียว จะไปสู้รบปรบมืออะไรกับคนแบบนั้นได้”

“ก็ไม่แน่หรอก ฉันเริ่มเห็นจุดอ่อนมันแล้ว”

เพียงพัชร์ถอนหายใจก่อนจะใช้ผ้าพันแผลให้อย่างเบามือ จากนั้นก็ส่งยาแก้ปวดและแก้อักเสบให้เขาอย่างรู้งาน

“ขอยาคลายเครียดด้วยสิ ไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว คืนนี้อยากหลับ”

ดวงตาแดงช้ำ ใต้ตาดำคล้ำ บ่งบอกว่าที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายในครั้งนั้น เขาก็กลายเป็นคนที่มีภาวะความเครียดและนอนไม่ค่อยหลับ จนเธออยากให้เขาไปรักษาอย่างจริงจังเสียที แต่เขากลับดื้อ ไม่ยอมทำตามที่เธอแนะนำ ทั้งที่ปกติ เธอพูดอะไร เขาก็จะเชื่อทุกอย่าง

“เป็นแบบนั้นอีกแล้วเหรอ”

“อืม”

“ไปหาหมอดีไหม พรุ่งนี้เช้าฉันพาไปก็ได้”

“ไม่ล่ะ ตราบใดที่กำจัดคนอย่างมันไม่ได้ ฉันก็นอนอย่างเป็นสุขไม่ได้หรอก พ่อฉันยังไม่ฟื้น ยังไม่รับรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ”

แม้จะออกจากโรงพยาบาลมานอนรักษาตัวอยู่ที่เซฟเฮาส์ด้วยอาการคงที่นานแล้ว แต่พ่อของเขาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมารับรู้อะไร ที่แน่ ๆ หมอบอกว่าพ่อเขาจะไม่สามารถเดินได้หรือกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

“อืม งั้นก็กินเถอะ หลับให้สบาย พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” เขารับยามากินทันที

“เข้าไปนอนในห้องไหม จะได้นอนสบาย ๆ เดี๋ยววันนี้ฉันนอนที่โซฟาเอง”

เจ้าของเพนต์เฮาส์หรูเสนออย่างมีน้ำใจ เธออยู่คนเดียว ห้องอื่น ๆ จึงทำเป็นห้องออกกำลังกาย ห้องทำงาน ห้องเก็บของ รวมถึงทุบอีกห้องที่ติดกับห้องนอน ให้กลายเป็นห้องส่วนตัวที่ขนาดใหญ่ขึ้น มีห้องแต่งตัวภายในห้องนอนที่กว้างขวางโอ่อ่า บิลต์อินตู้เสื้อผ้า ตู้กระจกใสใส่กระเป๋าและรองเท้าแบรนด์เนม รวมถึงตู้ลิ้นชักเก็บเครื่องประดับซึ่งมีมากกว่าคนปกติ จึงไม่มีที่ให้เขานอนนอกจากโซฟาอีกแล้ว

“ไม่ล่ะ เธอนอนเถอะ ฉันนอนที่เดิมนี่แหละ เดี๋ยวถ้าตื่นไหวจะลุกกลับไปเอง ไม่ต้องห่วง”

“นายก็เป็นแบบนี้ทุกที แล้วบอดี้การ์ดหายไปไหนหมด”

“ไล่ให้ไปหาหมอหมดแล้ว สภาพไม่ค่อยต่างจากฉันนักหรอก”

“งั้นก็นอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้คนของฉันไปส่งนายที่เพนต์เฮาส์ ปืนล่ะ อยู่ไหน”

มือเล็กคลำหาปืนที่เขามักจะซ่อนเอาไว้ที่เอวและข้อเท้าอย่างละกระบอก แต่กลับว่างเปล่า

“หายไปแล้ว ตกตอนต่อสู้กัน ที่จริงก็ยิงจนกระสุนหมดแล้วด้วย”

“งั้นพรุ่งนี้เอาของฉันไปก่อน”

“ขอบใจนะเพชรใส” ไม่ใช่แค่คำพูด แต่สายตาของเขาก็บอกแบบนั้น

“ไม่เป็นไร นายเป็นเพื่อนรักของฉันนะ จะปล่อยให้นายเป็นอะไรไปได้ไงล่ะ”

พูดพลางเดินไปหยิบกล่องใส่ปืนมาวางบนโต๊ะหน้าโซฟา เปิดกล่อง หยิบปืนออกมายื่นให้ ก่อนจะโหลดกระสุนลงในแมกาซีนให้เขาถึงสองอัน

เซบาสเตียนรับแมกาซีนมาจากมือ โหลดลงตัวปืนแล้วสบตาเธอนิ่ง ๆ

“มีอะไร”

“เปล่า”

“ถ้าเปล่า งั้นก็นอนได้แล้ว”

เมื่อยาเริ่มออกฤทธิ์จึงค่อย ๆ เอนตัวลงนอนอย่างว่าง่าย เธอห่มผ้าให้ นั่งมองอีกหน่อยจนแน่ใจว่าเขาหลับสนิทไปแล้วจึงกลับเข้าห้องไปพักผ่อนบ้าง

ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง ดวงตาคมกริบก็ลืมขึ้น แววตาที่เปลี่ยนไปมองตรงไปยังประตูบานนั้นอยู่นาน ก่อนจะยอมปล่อยให้ตัวเองได้พักผ่อนบ้างหลังจากนอนไม่หลับมาหลายคืน

เสียงดนตรีของระบบวิดีโออินเตอร์คอมดังขึ้นอีกครั้งในช่วงสาย ร่างบอบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวยาวกรอมเท้าเดินเร็ว ๆ มาเปิดประตูให้

“อรุณสวัสดิ์ครับ เจ้านาย”

เดมอน เลขานุการหนุ่มหล่อในชุดสูทสุดเท่ส่งยิ้มทักทาย แว่นตากรอบใสเข้ากับการเซตผมทรงไอดอลเกาหลียิ่งทำให้เขาเป็นที่นิยมในหมู่สาว ๆ

“อรุณสวัสดิ์ ได้ของที่สั่งมาไหม”

พยายามพูดเสียงเบาราวกระซิบเพราะกลัวจะรบกวนชายหนุ่มร่างใหญ่ซึ่งยังนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขก

“ได้สิครับ ว่าแต่บอสให้ผมซื้อของพวกนี้มาให้ใครครับ”

เขาถูกเจ้านายสาวโทรปลุกแต่เช้า สั่งให้ซื้อของหลายอย่างแล้วเอามาให้เธอถึงเพนต์เฮาส์สุดหรูที่ตั้งอยู่เหนือออฟฟิศของเขาขึ้นไปไม่กี่ชั้น

จะไม่แปลกใจเลยถ้าของที่เขาต้องไปหาซื้อให้แต่เช้าไม่ใช่เสื้อผ้าและกางเกงในของผู้ชาย