วันที่ 3 ยังโสด

 

“สวัสดีค่ะ เคยได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้เจอกันครั้งแรก เป็นเกียรติของกาสิโนเราที่ได้ต้อนรับท่าน สว.และท่าน สส. นะคะ” ส่งยิ้มพร้อมยื่นมือไปจับทักทายกับ สส.หนุ่มที่มองเธอตาไม่กะพริบ

“พูดเหมือนเราเป็นคนห่างไกลกันไปได้ เรียกลุงเถอะ คนกันเองทั้งนั้น”

“ค่ะ คุณลุง”

“งั้นเชิญคุณลุงกับเอ่อ...คุณมาร์คัส นั่งก่อนดีกว่านะคะ” เพียงพัชร์ลังเลว่าจะเรียกอีกคนว่าอย่างไรดี สุดท้ายก็ไม่เรียกตำแหน่งของเขาอีก และชายหนุ่มก็อมยิ้มพึงพอใจ

เมื่อทั้งหมดนั่งลงบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว เพทาย คลาร์ก น้องชายของเธอผู้เป็นประธานกรรมการบริหารกาสิโนก็โบกมือสั่งให้บอดี้การ์ดรินเครื่องดื่มให้กับทุกคน

“ผมไม่ได้มาที่กาสิโนของคุณนานแล้ว ใหญ่โตหรูหราขึ้นกว่าเดิมมากเลยนะครับ คุณแพท”

เพราะเจ้าของธุรกิจกาสิโนเป็นผู้บริจาคเงินหาเสียงรายใหญ่ให้พวกเขา แถมยังเป็นแหล่งจ้างงานที่สำคัญของประชาชนในรัฐซึ่งเป็นฐานเสียงสำคัญให้เขามาตลอดหลายปี จนตอนนี้ถึงวาระสุดท้ายของการดำรงตำแหน่งของเขาแล้ว จึงค่อนข้างสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

“ต้องยกความดีความชอบให้กับลูกทั้งสองของผม คนสมัยใหม่หัวในการบริหารก้าวหน้ากว่ารุ่นเราเยอะนะครับ” พชรพูดกลั้วหัวเราะ แต่ในแววตาชื่นชมลูกทั้งสองอย่างปิดไม่มิด

“ผมก็ว่าอย่างนั้น นี่ลูกชายผมก็หวังให้เป็น สส.อีกสักวาระ ค่อยให้เป็น สว.เหมือนผม”

เสือเฒ่าที่ยังมีเขี้ยวเล็บสบตากันก็เข้าใจในความหมาย

“ผมก็อยากให้เป็นอย่างนั้นนะครับ และพร้อมที่จะสนับสนุนงบประมาณในการหาเสียงของพวกคุณเหมือนเดิม แต่ติดตรงที่ตอนนี้ผมได้ยินมาว่ากำลังจะมีการลงความเห็นเรื่องร่างกฎหมายเพิ่มภาษีการพนันใหม่อีก 2.5% ในการประชุมสมัยหน้า” สายตาวาววับจ้องอีกฝ่าย มือยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม

“คุณก็รู้ว่ารัฐต้องการงบประมาณไปพัฒนา ไหนจะถนน ไหนจะโรงพยาบาล ผมเองก็เห็นด้วยกับนโยบายนี้ไม่น้อยนะครับ อีกอย่างกำไรจากกาสิโนในรัฐของเราก็มหาศาล จะจ่ายภาษีเพิ่มอีกสักสองสามเปอร์เซ็นต์ก็คงไม่เป็นอะไร” เสือเฒ่ายกแก้วเหล้าขึ้นจิบบ้าง

“มันก็คงไม่เป็นอะไรมาก ถ้าเงินส่วนนี้มันไม่ไปกระทบงบประมาณที่ผมจะขยายโรงแรมและกาสิโน และเพิ่มการจ้างงานอีกสักหกเจ็ดร้อยตำแหน่ง ถ้าผมต้องชะลอโครงการนี้ไป การจ้างงานในเขตของพวกคุณก็จะชะงักด้วย”

เฮนรี่หันสบตากับลูกชาย ทั้งคู่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เพทายและเพียงพัชร์มองชั้นเชิงการเจรจาต่อรองของผู้เป็นพ่อเพื่อเรียนรู้ เพราะในอนาคต คนที่ต้องลงมาเจรจาเรื่องพวกนี้ก็คงหนีไม่พ้นเธอสองคนพี่น้อง

“เรามันคนกันเองอยู่แล้วครับคุณแพท แต่คุณก็รู้ว่าร่างกฎหมายนี้ถูกผลักดันมานานแล้ว”

“แต่ผู้กุมฐานเสียงในรัฐสภาคือคุณไม่ใช่เหรอ แค่คุณไม่เห็นด้วย กฎหมายภาษีใหม่ที่ดูจะขูดรีดเจ้าของธุรกิจกาสิโนก็คงไม่เกิดขึ้น”

“แต่มันต้องมีคนเห็นด้วยกับกฎหมายตัวนี้”

“ถ้าคุณปัดตกร่างนี้ หรือช่วยทำให้มันลดลงเหลือแค่ 0.5% ผมจะเพิ่มเงินทุนสนับสนุนการหาเสียงของคุณเป็นสองเท่า คุณก็รู้ว่าประธานสหภาพแรงงานเป็นเพื่อนเก่าของผม เขารับปากว่าถ้ากาสิโนของผมสามารถเพิ่มฐานการจ้างงานคนในรัฐได้ พวกเขาก็ยินดีโหวตคะแนนให้พวกคุณ ลองคิดดูเล่น ๆ สิครับ ว่ากี่เสียง”

เฮนรี่นิ่งคิด ก่อนต่อรอง ในขณะที่มาร์คัสยังนั่งฟังเงียบ ๆ

“ถ้าสัก 1% ผมยังอ้างได้ว่าเป็นการประนีประนอมกับธุรกิจกาสิโนเพื่อให้พวกคุณยังมีกำไรในการขยายกิจการ ให้คนมีอาชีพเพิ่ม และทำให้เศรษฐกิจของเวกัสไม่ชะงัก แถมมันก็ดูสมเหตุสมผลไม่น่าเกลียด เชื่อว่าภาษีที่เพิ่มมาอีกเท่านี้คงทำให้ไม่มีใครมาวุ่นวายกับเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ของธุรกิจพวกคุณไปอีกเป็นสิบ ๆ ปี”

เพราะธุรกิจกาสิโน คือเส้นเลือดใหญ่ของเศรษฐกิจในรัฐนี้ ถ้ากาสิโนอยู่ไม่ได้ เศรษฐกิจรัฐนี้ก็คงล่มไม่เป็นท่า

“แต่คุณแพท คุณต้องรับปากนะ ว่าถ้ามีการจ้างงาน 95% ต้องเป็นคนในเขตของผมกับลูก”

“แน่นอนสิครับ เราคนกันเองทั้งนั้น อีกอย่างผมเคยพูดอะไรออกไปโดยที่ทำไม่ได้ด้วยเหรอครับ คุณน่าจะรู้จักผมดี”

“โอเค งั้นผมกับลูกก็ตกลง”

ทุกคนลุกขึ้นยืนจับมือแทนคำสัญญา ก่อนจะนั่งลงชนแก้วเพื่อตอกย้ำคำสัญญาอีกครั้ง

พวกผู้ชายนั่งดื่มและพูดคุยกันเรื่องอื่นโดยไม่มีเรื่องการเมืองและเศรษฐกิจมาเกี่ยวข้องอย่างออกรส เพียงพัชร์จึงขอตัวไปชงเครื่องดื่มเบา ๆ ที่บาร์เล็ก ๆ ในห้องนี้ เพื่อแอบส่งข้อความโต้ตอบเมื่อเซบาสเตียนส่งมาบอกว่าเขาถึงเซฟเฮาส์อย่างปลอดภัยแล้ว

เธอปิดหน้าจอลง ถอนใจสิ้นความเป็นห่วง ก่อนจะหันมาชงเครื่องดื่มสีสวยของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว มาร์คัสที่เอาแต่มองเธอไม่วางตาจึงตัดสินใจเดินมาหา

“เหล้าแรงไปเหรอครับ” ส่งยิ้มมีเสน่ห์แล้วนั่งลงยังเก้าอี้หน้าบาร์ เธอยิ้มตอบ เดินมานั่งข้างกันเพื่อไม่ให้เสียมารยาท

“ค่ะ พอดีฉันเพิ่งตื่น ยังไม่ได้กินข้าว เลยไม่อยากดื่มอะไรแรง ๆ”

“งั้นเราไปหาอะไรกินกันดีไหม” เธอสบตาก่อนพยักหน้ารับ ที่ทำทั้งหมดก็เพื่อธุรกิจของตัวเองเท่านั้น

“พ่อคะ เพชรขอพาคุณมาร์คัสลงไปกินข้าวก่อนนะคะ”

“ไปเถอะ พวกพ่อคงนั่งดื่มกันอยู่ตรงนี้อีกนาน”

เมื่อทั้งคู่เดินห่างออกไป เฮนรี่จึงหัวเราะร่วน

“ท่าทางเจ้าลูกชายตัวดีของผมมันจะหลงรักลูกสาวคุณแล้วนะครับ คุณแพท”

“แค่เจอกันครั้งแรกเองครับ” พชรก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันแต่แบ่งรับแบ่งสู้

“มาร์คัสยังไม่มีคนรัก ที่จริงเขาแทบไม่คบใครเลยด้วยซ้ำ คนล่าสุดก็เมซี่ ลูกสาวท่าน สว.ไมลส์ ไงครับ หลังจากเลิกกับคนนั้นผมก็ไม่เห็นลูกชายจะมีท่าทีสนใจผู้หญิงคนไหนอีก เพิ่งมาเห็นสนใจหนูเพชรใสนี่แหละ”

“ครับ”

พชรพยักหน้ารับ มาร์คัสไม่เคยมีข่าวเสียหายเรื่องผู้หญิง เรื่องการเมืองก็เก่งกาจใช้ได้ แถมตระกูลนี้ยังเป็นนักการเมืองที่มีฐานอำนาจมาหลายชั่วอายุคน

ทั้งร่ำรวยมหาศาล ทั้งมีอำนาจ แถมยังดูมีอนาคตไกล ซึ่งอนาคตนั้นดูจะเอื้อต่อธุรกิจและอำนาจของฝั่งเขาจนต้องเรียกว่าสมบูรณ์แบบ

“ดูเหมาะสมกันนะครับ ถ้าเด็กสองคนแต่งงานกัน ผลประโยชน์มหาศาลของเราสองตระกูลจะไปไหน” นักการเมืองผู้ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น

“ถ้าเด็ก ๆ ชอบกัน ผมก็ยินดีครับ”

พชรแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะดูท่าทีของลูกสาวไม่น่าจะสนใจนักการเมืองหนุ่มเป็นพิเศษ แต่ลองให้ทั้งคู่ทำความรู้จักกันก่อน บางทีทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป

เพทายกดหัวคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ฟังสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด ดูท่าทีของพี่สาวก็รู้แล้วว่าไม่ได้พิศวาสนักการเมืองคนนั้น ที่ทำทั้งหมดก็แค่เพื่อธุรกิจเท่านั้น และรู้ดีว่าพี่สาวดื้อรั้นแค่ไหน

ในขณะเดียวกัน คนที่ถูกหาว่าดื้อรั้นกำลังนั่งกินข้าวกับนักการเมืองหนุ่มอนาคตไกล

“คุณเก่งนะครับ อายุแค่นี้ก็เป็นประธานกรรมการบริหารแล้ว”

“ฉันไม่เด็กแล้วนะคะ อายุสามสิบสองแล้วค่ะ”

“ผมรู้ครับ แล้วผมก็รู้ด้วยว่าตอนนี้คุณยังโสด”

หญิงสาวชะงักกับสายตาที่ชายหนุ่มใช้มอง พอจะรู้สึกว่าเขาสนใจในตัวเธอตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในห้อง แต่เพิ่งแน่ใจในตอนนี้

“ไม่ได้คบใครเป็นแฟน ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่มีใครนะคะ ข่าวของคุณมั่วหรือเปล่าคะ” เอียงคอถามอย่างมีจริต

“ไม่มั่วหรอกครับ เจ้าหญิงแห่งเวกัส ดังจะตาย ถึงไม่ใช่ดาราก็เหมือนดารา ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนแอบถ่าย แต่ช่วงนี้ผมไม่เห็นข่าวพวกนั้นเลย”

ก่อนหน้านี้เธอลองเดตกับผู้ชายหลายคนเพราะเบื่อความโสดจนถูกแอบถ่ายและเป็นข่าวดังราวกับเป็นดารา โดนพ่อบ่นจนหูชา แถมผู้ชายพวกนั้นยังทำเธอใจสั่นไม่ได้แม้แต่น้อย

“ไม่คิดว่านักการเมืองอย่างคุณจะติดตามข่าวดาราเซเลบด้วย อ้อ ลืมไป แฟนเก่าคุณเป็นดารานี่คะ”

เธอหมายถึงเมซี่คนสวย ซึ่งตอนนั้นสลัดรักลูกชายนักการเมืองทิ้งทันทีที่มีลูกชายเจ้าของธนาคารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในลาสเวกัสเข้ามาจีบ และผู้ชายคนนั้นก็คือเพื่อนรักของเธอนี่เอง

“ใช่ครับ แต่เหมือนว่าเธอจะทิ้งผมไปคบกับเพื่อนของคุณ” ดวงตาคมกริบวาบขึ้นเล็กน้อย

“เซบก็แบบนี้แหละค่ะ เอาแต่ใจ อย่าถือสาเขาเลยนะคะ คิดเสียว่าคุณจะได้มีโอกาสโสดอีกครั้ง เพื่อจะได้เจอกับผู้หญิงที่เหมาะสมกับคุณมากกว่าเธอ”

“ครับ และตอนนี้ก็เหมือนว่าผมจะเจอเธอคนนั้นแล้วด้วยสิ”