ตอนที่ 4 กัดไม่ปล่อย

 

นักการเมืองหนุ่มจ้องใบหน้าสวยงามไม่วางตาจนเธอรู้สึกอึดอัด พิสูจน์แล้วว่าเขาเองก็ไม่ต่างจากผู้ชายทุกคนที่เธอเคยเดตด้วย ไม่ใช่สเปก ไม่มีเสน่ห์ และไม่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะสักนิด

“ยินดีด้วยนะคะ”

“อย่าเพิ่งรีบแสดงความยินดีเลยครับ รอเธอคนนั้นตอบรับไมตรีผมก่อน”

เธอไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงอมยิ้มแล้วลงมือกินอาหารในจานต่อไป เขาจึงเอ่ยขึ้น

“ถ้าหมดวาระของพ่อผมแล้ว ต่อไปอาจเป็นเรื่องของพวกเรา เรามารู้จักสนิทสนมกันให้มากขึ้นกว่านี้ดีไหมครับ”

“ฉันยินดีต้อนรับมิตรภาพใหม่อยู่แล้วค่ะ รู้มาว่าคุณเองก็ทั้งเก่งทั้งมีวิสัยทัศน์ คุมอำนาจเสียงในรัฐสภาได้เยอะไม่ต่างจากพ่อของคุณ ยังไงฉันกับน้องต้องฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ถ้าเรายังมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน เอื้อผลประโยชน์และไม่หักหลังกัน เราก็คงจะดีลกันได้อีกนานค่ะ”

นักการเมืองหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ความพึงพอใจฉายชัดในแววตา เขามั่นใจว่าเธอรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่เธอกลับพยายามขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เส้นนั้นสักนิด แถมยังฉลาดพูดไม่ให้บอบช้ำ

“นั่นมันเรื่องของธุรกิจครับ ผมหมายถึงเรื่องของเรา”

“ตอนนี้ฉันยังไม่ได้รู้สึกกับใครเป็นพิเศษค่ะ ไว้ให้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะนะคะ” อมยิ้มมุมปากแล้วกินอาหารต่อ

ท่าทางเย่อหยิ่งสมฉายาเจ้าหญิงแห่งเวกัสทำเขาอมยิ้มชอบใจ หัวใจแกร่งเต้นกระตุกทุกครั้งที่ริมฝีปากอวบอิ่มระบายยิ้มให้เขาแต่สายตาคู่นั้นกลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ช่างน่าสนใจและน่าเอาชนะเสียจริง

เมื่อกลับถึงบ้านในตอนหัวค่ำ เฮนรี่จึงเอ่ยถามลูกชาย

“เป็นไง เพชรใส ถูกใจแกไหม”

“ถูกใจมากครับพ่อ”

“เธอเป็นยังไง”

“ก็อย่างที่พ่อน่าจะเดาเอาไว้เลยครับ เธอระวังตัวมาก ดูหยิ่ง แต่น่ารักมาก ที่สำคัญ เธอไม่ได้สนใจผมเลยสักนิด”

“เจ้าหญิงเวกัส เป็นแบบนี้สินะ”

“ครับ”

“พ่อเกริ่นเรื่องแกกับเพชรใสแล้ว คุณแพทไม่รังเกียจแกสักนิด ที่เหลือก็อยู่ที่ว่าแกจะจีบลูกสาวเขาติดหรือเปล่า”

“ถ้าจีบเองน่าจะยากครับ ขีดเส้นกั้นผมซะขนาดนั้น ขนาดไม่ได้พูดออกมานะ แต่เรื่องธุรกิจน่าจะยังเหมือนเดิม”

“อืม ตระกูลนี้พูดคำไหนคำนั้น ไม่หักหลังใครก่อน แต่ถ้าถูกหักหลังก็เล่นงานอีกฝ่ายยับเหมือนกัน”

“เรื่องเงินสนับสนุนการหาเสียงก็คงดีลกันได้อีกนาน จนผมเป็น สว.เหมือนพ่อนั่นแหละครับ แต่ที่ผมสนใจ คืออยากดีลเรื่องส่วนตัวกับเธอ”

“แกว่าน่าจะยากไม่ใช่เหรอ”

“ยากครับ ถ้าผมลุยเอง แต่ถ้าผู้ใหญ่ผลักดันก็คงไม่น่ายาก”

“อันนั้นมันแน่อยู่แล้ว คนฉลาด ๆ อย่างคุณแพทจะปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยเหรอ คิดดู ถ้าแกแต่งงานกับลูกสาวเขา ทั้งอำนาจในสภาที่เอื้อต่อกฎหมายควบคุมการพนัน ทั้งผลประโยชน์ต่าง ๆ มันจะไปไหนเสีย อาจจะต้องระวังเรื่องการถูกเพ่งเล็งทุกครั้งที่มีการออกเสียงที่มันจะเอื้อผลประโยชน์ให้ธุรกิจการพนัน แต่กาสิโนที่โปร่งใสแบบนั้น มีอะไรต้องกลัวด้วยเหรอ”

เพราะการล็อบบี้เป็นเรื่องถูกกฎหมายและสามารถเปิดเผยได้ เจ้าของกาสิโนจึงสามารถบริจาคเงินเพื่อสนับสนุนการหาเสียงของนักการเมืองที่หนุนโยบายซึ่งเป็นมิตรกับกาสิโนได้อย่างออกหน้า ถือเป็นเรื่องที่ทำกันปกติ อีกอย่าง กาสิโนของพชรก็ไม่ทำอะไรผิดกฎหมาย จึงไม่ต้องกลัวแม้จะถูกเพ่งเล็งหรือตรวจสอบ

“นั่นสิครับพ่อ ผมอยากได้ทั้งเพชรใส อยากเป็นทั้งเจ้าของกาสิโนด้วย”

“ไม่ยากหรอก เชื่อพ่อสิ”

เซฟเฮาส์หรูหราที่มีการรักษาความปลอดภัยชนิดที่ว่ามดสักตัวยังเล็ดลอดเข้ามาไม่ได้ รอบตัวบ้านมีทหารรับจ้างสะพายปืน M16 เดินตรวจตราตลอดเวลา แถมระบบกล้องวงจรปิดที่จะส่งสัญญาณไปยังเซบาสเตียนทันทีหากเกินอะไรผิดปกติก็ถูกดูแลให้ใช้งานได้เต็มประสิทธิภาพเสมอ

เขาจะไม่ยอมพลาดอีก หลังจากที่ประมาทจนปล่อยให้อาแท้ ๆ ส่งคนมาลอบฆ่าพ่อกับแม่ของเขา จนพ่อที่นอนอยู่บนเตียงเบื้องหน้าเป็นอัมพาต ร่างกายแทบไม่ตอบสนองการรักษา และยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยจนถึงวันนี้ ที่สำคัญ ในเหตุการณ์ครั้งนั้น เขาได้สูญเสียแม่ที่แสนอ่อนโยนของเขาไปตลอดกาล

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็หลายเดือนแล้ว แต่คนของเขายังไม่สามารถหาหลักฐานเพื่อมาเอาผิดอาของเขาได้เลยแม้แต่น้อย

เขากลายเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่บางครั้งก็ดุดันเจ้าอารมณ์จนลูกน้องเข้าหน้าไม่ติด แถมยังมีภาวะเครียดจนนอนไม่หลับ และทุกครั้งที่อาการกำเริบ ห้องรับแขกในเพนต์เฮาส์สุดหรูของเพียงพัชร์คือที่ที่เขาไปอาศัยนอนเสมอ

“พ่อตอบสนองอะไรบ้างไหม ป้าเพนนี”

กรามแกร่งขบแน่น แววตาเจ็บปวดมองร่างไร้สติที่ดูซูบเซียวลงทุกวัน ทั้งที่มีเงินมากมายจนใช้สิบชาติก็ไม่หมด แต่เรื่องแค่รักษาพ่อให้หายเป็นปกติ ยังไม่มีปัญญา

ความคั่งแค้นฉายชัดในดวงตาที่แดงก่ำลุกโชน กำมือจนแขนสั่น นึกอยากฆ่าอาแท้ ๆ ให้ตายตกตามแม่เขาไป แต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะฝ่ายนั้นก็ไม่ได้กระจอก เกิดเขาพลาดพลั้ง อาจเป็นเขาเองที่ต้องตายหรือไม่ก็ไปใช้ชีวิตอยู่ในคุก แล้วหลังจากนี้ใครจะดูแลพ่อของเขาที่ยังไม่มีท่าทีจะฟื้น

“ยังเลยค่ะคุณเซบ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ป้ากับคุณพยาบาลดูแลท่านอย่างดี”

เมื่อเอ่ยถึงพยาบาลพิเศษที่เขาจ้างมาดูแลพ่อตั้งแต่เกิดเรื่อง จึงปรายตามองไปยังเธอซึ่งนั่งมองเขาด้วยสายตาร้อนแรง

“ขอบคุณมากครับป้า คืนนี้ผมจะนอนที่นี่ มีอะไรมาตามผมได้”

พูดจบก็หมุนตัวเดินจาก พยาบาลสาวแสนสวยจึงเดินตาม เพนนีมองแล้วส่ายหน้า ถอนใจเฮือก ลองเล่นเดิมตามกันเข้าไปในห้องแบบนี้ คืนนี้ทั้งคืนคงมีแต่เสียงร้องครวญครางราวโรงฆ่าสัตว์ แล้วใครหน้าไหนจะกล้าเข้าไปตามให้คอขาด

บนเตียงกว้าง เซบาสเตียนขยับสะโพกกระแทกกายใส่พยาบาลสาวไม่ยั้ง ทุกครั้งที่เขามาหาพ่อ ความโกรธแค้นชิงชังทั้งหมดจะถูกเอามาลงที่นางพยาบาลซึ่งเต็มใจปรนนิบัติเขามาหลายเดือนด้วยความรักและหวังได้เป็นนายหญิงคนใหม่

ร่างบอบบางขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยดูดเป็นจ้ำแดงและรอยกัดสีแดงช้ำน่าสงสาร แต่เขาหาปรานีเธอไม่ ยังคงกระแทกกายใส่จนเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นและเสียงหัวเตียงกระแทกผนังดังก้องเหมือนจะพัง

มือใหญ่กำรอบลำคอเล็ก กระทั้นกายถี่ยิบแล้วคำรามลั่น ในขณะที่คนตัวบางกรีดร้องกระตุกเฮือกจนตาลอย

แม้จะเจ็บที่เขาป่าเถื่อน แต่บทรักดุดันทำเธอขึ้นสวรรค์ไม่มีจบสิ้นอย่างที่ไม่เคยมีใครทำให้เธอได้มาก่อน จึงยิ่งทั้งรักทั้งหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น

เมื่อเสร็จสม กายหนาก็ทิ้งตัวนอนหงาย มือรูดถุงยางอนามัยโยนทิ้ง ก่อนจะลุกลงจากเตียง หยิบชุดพยาบาลสีขาวสะอาดโยนใส่คนที่ยังนอนระทดระทวยจากการถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรง

“ออกไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน”

“แต่คืนนี้คุณจะนอนหลับหรือคะ ให้ฉันอยู่ดูแลคุณดีไหม”

“ลอเรน ฉันจ้างให้เธอมาดูแลพ่อ ไม่ได้ให้มาดูแลฉัน ส่วนทุกครั้งที่ฉันระบายกับเธอก็ให้เงินนี่ อย่ามาวุ่นวายล้ำเส้น”

นางพยาบาลสาวอ้าปากค้าง รู้ว่าเขาไม่ให้สถานะ แต่คิดว่าบทรักร้อนแรงจะทำให้เขาใจอ่อนกับเธอบ้าง ทั้งที่รับรู้มาตลอดว่าเขากำลังควงกับดาราระดับแนวหน้าของวงการบันเทิง และเธอคนนี้ไม่มีอะไรเทียบติด

***************

“ว่าไง”

เซบาสเตียนตื่นมารับสายของ อดัม ผู้ช่วยมือขวาซึ่งเป็นหัวหน้าเลขานุการ

“บอร์ดบริหารกับผู้ถือหุ้นได้รับจดหมายร้องเรียนจากผู้ไม่หวังดี ส่งหลักฐานให้ว่าบอสช่วยเหลือให้พวกมาเฟียฟอกเงินครับ”

คนตัวโตทิ้งกายพิงหัวเตียง ยกมือเสยผมหงุดหงิด แผลบนต้นแขนยังไม่ทันหาย อาของเขาก็เปิดฉากเล่นงานซ้ำอีกครั้ง

“กัดไม่ปล่อย” คำรามเบา ๆ ในลำคอ

เรื่องแค่นี้ใช่ว่าเขาจะไม่มีวิธีรับมือ แต่มันเป็นปัญหาที่คอยจุกจิกกวนใจเขามาตลอดจนทำให้เส้นความอดทนแทบขาดผึง และเขาเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่อาแท้ ๆ ของเขาต้องการ คือปั่นประสาทให้เขาทนไม่ได้ ลุกขึ้นมาอาละวาดหรือตอกกลับ และฝ่ายนั้นจะใช้ความอาวุโสและความเก๋าเกมในการทำให้ภาพลักษณ์เขาติดลบกับบอร์ดบริหารทันที

หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็จะก้าวขึ้นมาแย่งตำแหน่งของเขาไปอย่างง่ายดายด้วยการสนับสนุนของบอร์ดบริหารหัวโบราณหลายคนที่ชอบให้ความสำคัญผิดจุด

“เอาไงดีครับบอส หลักฐานพวกนั้นมันเกี่ยวข้องกับลูกค้าที่มาจากกาสิโนของคุณเพียงพัชร์ด้วยครับ”