ตอนที่ 7 ไม่ชอบเหรอ

 

เขาทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ กัดกรามแล้วพ่นลมหายใจออกมา สุดท้ายเขาก็ไม่เคยชนะอะไรเธอได้สักอย่าง ตั้งแต่วันแรกที่สบตาในชั้นเรียนอนุบาล จนถึงวันนี้

ภาพเด็กหญิงลูกเสี้ยวไทยอเมริกันตัวเล็กผมหยักลอนสีน้ำตาลอ่อน ดวงตากลมโตริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูสดในชุดกระโปรงสั้นน่ารักเดินไปมาแล้วเลือกของเล่นที่ตัวเองสนใจมาวางไว้เบื้องหน้าของเด็กชายที่มีดวงตาสีน้ำตาลหวานทำให้ใบหน้าดูน่ารักกว่าเด็กผู้ชายคนอื่น แล้วยื่นให้เขาเล่นด้วย ทั้งที่มันไม่ใช่กิจกรรมของเด็กผู้ชายสักนิด

แต่ดวงตากลมโตน่ารักคู่นั้นที่มองเขาด้วยความหวังและมีเขาเพียงคนเดียวที่เป็นเพื่อนและเป็นที่พึ่งในสังคมที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธและทอดทิ้งเธอไว้เพียงลำพังได้เลยสักครั้ง

“เราเล่นอันนี้กันไหม” เสียงเจื้อยแจ้วเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเจ้าของภาษาเอ่ยถามเพื่อนเพียงคนเดียวในชั้นเรียนอนุบาล

“อืม เอาสิ”

สุดท้าย เด็กชายเซบาสเตียนก็ต้องเล่นของเล่นที่เด็กหญิงเพียงพัชร์ชอบในคลาสเรียนอนุบาล และต้องไปหาเธอถึงคฤหาสน์ในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ตามคำสัญญาที่ให้ไว้ จนทั้งคู่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น การใช้ชีวิตในช่วงวันหยุดจึงเปลี่ยนไป แต่ความสนิทสนมในฐานะเพื่อนรักและคู่กัดยังมีเท่าเดิม

“อืม ก็ได้ ตามใจเธอ แต่ฉันบอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อลากมันเข้าคุกให้ได้”

“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว คนของฉันก็ช่วยนายหาหลักฐานพวกนั้นอยู่”

“ไม่ว่ามันจะเก็บซ่อนหลักฐานไว้ที่ไหน ไม่ว่ามันจะฆ่าพยานตายไปกี่คน ฉันก็จะหาพวกมันให้เจอ”

“เราต้องเจอ ฉันมั่นใจ”

“ขอบใจนะ”

เอ่ยออกมาอย่างซึ้งใจที่เธอไม่เคยทอดทิ้งเขา แม้จะผ่านช่วงเวลาวัยรุ่นที่ทะเลาะขัดใจจนจากเพื่อนเล่นแทบจะกลายเป็นคู่ปรับ แต่เมื่อหันไปมองเมื่อไรก็จะมีเธออยู่ข้างกายเขาเสมอ เหมือนกับที่เขาอยู่ข้างกายเธอเสมอมาเช่นกัน

“ไม่เป็นไร ว่าแต่นายเถอะ สองคืนที่ผ่านมาหายเงียบไปเลย นอนหลับได้ปกติหรือเปล่า”

“อืม คืนแรกกลับไปนอนที่เซฟเฮาส์ เมื่อคืนนอนเพนต์เฮาส์ เมซี่มานอนด้วย”

เพียงพัชร์พยักหน้ารับรู้ การที่เขากลับไปนอนที่เซฟเฮาส์ ย่อมมีนางพยาบาลสาวสวยเป็นที่ระบายและกล่อมเขานอน คงจะหลับสบายถึงเช้า

และการที่เขามีนัดกับเมซี่ อดีตคนรักของผู้ชายที่พ่อเธอปลื้ม เขาย่อมมีกิจกรรมโลดโผนตามประสาชายหนุ่มเพื่อรีดเหงื่อ และนั่นก็คงทำเขาหลับสบายเช่นกัน

แต่ทำไมใต้ตาเขายังดำคล้ำ ใบหน้าหล่อเหลายังดูอิดโรย หรือว่า...

“นายทำมากไปหรือเปล่าเซบ หน้านายโทรมมาก เหมือนซอมบี้”

“เธอก็พูดเกินไป ฉันเป็นคนนะ ทำไม่กี่ครั้งก็พอมั้ง แต่มันก็นอนไม่ค่อยหลับหรอก หลับ ๆ ตื่น ๆ ทั้งคืน ก็เธอยึดยาฉัน นอนไม่ค่อยหลับเลย เห็นไหม”

“นายกำลังจะติดยานอนหลับ นายควรหาอย่างอื่นทำ เช่นออกกำลังกาย หรือทำอะไรให้ตัวเองผ่อยคลาย ไม่ใช่หาเรื่องปวดหัวเวลาสาว ๆ นายมาตีกัน”

“ฉันออกกำลังกายทุกวัน กล้ามฉันยังไม่แข็งพออีกเหรอ ส่วนเรื่องสาว ๆ ทำไงได้ ก็คนมันขี้เบื่อ”

“อยากรู้นัก ว่าเมียนายจะเป็นคนแบบไหน”

“คบกันมาตั้งนาน เธอน่าจะรู้นะ ว่าฉันชอบผู้หญิงแบบไหน”

ดวงตาคู่คมฉายแววแปลกประหลาด แต่เพียงพัชร์ไม่ได้ใส่ใจตรงนั้น เธอเม้มปากครุ่นคิดว่าผู้หญิงที่เขาชอบเป็นแบบไหน ซึ่งคำตอบที่ได้คือ เขาชอบผู้หญิงสวย เปรี้ยว มั่นใจ และดูจะดื้อนิด ๆ เอาแต่ใจตัวเองหน่อย ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยตามใจหรือเอาใจใครเลยแม้แต่คนเดียว

“น่าจะชอบแบบเมซี่ที่สุด ถึงขั้นแย่ง สส.มาร์คัสมาเลยนี่”

“ปกติฉันไม่ชอบยุ่งกับผู้หญิงของคนอื่น แต่กับเมซี่ เป็นข้อยกเว้น”

เขาหมายถึงเพราะเมซี่เป็นหมากตัวสำคัญที่จะทำให้เขาประสบความสำเร็จและเอาชนะอาของเขาได้ แต่เธอกลับคิดไปอีกทาง

“ชอบมากสินะ งั้นก็คงเป็นคนนี้แหละ” เธอหมายถึงภรรยาของเขาในอนาคต คงไม่พ้นผู้หญิงที่เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อแย่งชิงมา

“อะไรเหรอ”

“เปล่า”

“เออ ว่าแต่ใครทำให้อารมณ์เสีย เธอถึงหน้างอโวยวายตอนฉันเข้ามา”

“ก็พ่อน่ะสิ พอฉันไม่รับสายก็โทรหาเดมอน สั่งอะไรวุ่นวายไปหมด บอกว่าไม่ว่างก็ไม่ยอมเชื่อ”

เซบาสเตียนขมวดคิ้ว ปกติเพียงพัชร์รักและเชื่อฟังพ่อมาก น้อยครั้งจะได้ยินเธอบ่นถ้าพ่อไม่ได้เข้ามาวุ่นวายเรื่องของเธอกับผู้ชายที่เข้ามาจีบ แต่วันนี้ถึงกับไม่ยอมรับสาย คงเป็นเรื่องที่ทำให้เจ้าหญิงแห่งเวกัสจอมเอาแต่ใจอารมณ์ขึ้นได้ไม่น้อย

“ทะเลาะกันเหรอ”

“เปล่า พ่อสั่งให้ฉันไปกินข้าวกับผู้ชายน่ะสิ”

“ใคร” เอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้ว

“คุณมาร์คัส คนที่นายไปแย่งแฟนเขามานั่นแหละ”

กรามแกร่งขบแน่นจนสันขึ้นนูน สายตาที่เคยเย็นชาวาววับ

“หมอนั่นมายุ่งอะไรกับเธอ หรือจะเอาคืนฉันด้วยการมาจีบเธองั้นเหรอ”

“คิดอะไรเนี่ย เขาเป็นลูกชายของ สว.เฮนรี่ที่พ่อฉันสนับสนุนงบหาเสียงไง ก็เลยได้รู้จักกัน อีกหน่อยฉันกับเพิร์ธก็คงต้องดีลกับเขาต่อแทนรุ่นพ่อ”

“พ่อเธอเลยอยากให้เธอคบกับเขางั้นเหรอ”

“อืม พ่อบอกเขาดีพอจะดูแลฉันได้ พ่อหาว่าฉันแก่เกินไปที่จะมัวมาเรียนรู้ผู้ชายไปทั่วเหมือนเดิมแล้วด้วย” คนสวยหน้าหงิก

แม้ครอบครัวจะมีอำนาจมากในฐานะตระกูลมาเฟียเก่าแก่ ทั้งยังเป็นมหาอำนาจเพราะมีกาสิโนที่ยิ่งใหญ่อยู่ในครอบครอง แต่มาร์คัสก็ดีพอที่พชรจะยกลูกสาวสุดที่รักให้อยู่ภายใต้ความคุ้มครองของผู้มีอิทธิพลในทุกด้านอย่างนักการเมืองตระกูลเวนส์ แถมถ้าแต่งงานกัน ความสัมพันธ์นี้ยังเอื้อประโยชน์ให้กับโรงแรมและกาสิโนได้อีกเยอะ

“เธออายุแค่สามสิบสอง” เพื่อนรักเข้าข้างกัน

“ก็ใช่ แต่พ่อไม่คิดแบบนั้น ฉันไม่เคยเห็นพ่อบังคับฉันอย่างจริงจังแบบนี้มาก่อนเลย ไม่รู้หมอนั่นมีอะไรดี” แม้จะพอรู้เหตุผล แต่ในใจมันคัดค้าน

“ไม่ชอบเหรอ” เลิกคิ้วถาม

“ไม่อะ เขาหล่อไม่ได้ครึ่งของผู้ชายที่ฉันเคยควงเลยด้วยซ้ำ”

“เธอก็มองผู้ชายแค่เปลือกนอก ถึงได้เปลี่ยนแฟนไปเรื่อยไง” ดวงตาคมกริบวาบขึ้น ก่อนมอดดับลงไปในเสี้ยววินาทีนั้น

“ก็ฉันชอบคนหล่อ เหมือนนายที่ชอบคนสวยไง”

“เหอะ เธอถึงรับไอ้หมอนั่นมาเป็นเลขา” บ่นไปถึงเลขานุการของเธอที่เป็นชายหนุ่มรูปหล่อ แถมขี้อ่อยอีกต่างหาก

“แหม ทำงานเครียด ๆ มีอะไรสดชื่นให้มองบ้างมันก็ดี แต่ฉันไม่ได้ยุ่งกับลูกน้องสักหน่อย ไม่คิดแตะด้วย ไม่ต้องมามองเลย”

“สรุปว่าไง ต้องไปเดตกับหมอนั่นเหรอ”

ยังไม่ทันได้ตอบคำถาม โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นเตือนสายเรียกเข้า คนสวยถอนใจพรืด สุดท้ายก็ยอมกดรับ

“ค่ะพ่อ เพชรบอกแล้วไงคะว่าวันนี้เพชรงานยุ่งมากเลย มื้อเที่ยงไม่ไหวหรอกค่ะ ส่วนมื้อเย็นเพชรก็มีนัดแล้วด้วย” เธอพูดกับพ่อเป็นภาษาอังกฤษ ทั้งที่ปกติเวลาพูดกับคนในครอบครัวมักจะใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร

เงียบฟังคำพูดของพ่อยาวเหยียด สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วตอบรับกลับไปเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

“ค่ะ พ่อ เพชรจะไปงานประมูลเครื่องเพชรการกุศลกับเขา” พูดจบก็วางสาย

“มีอะไรเหรอ” เพราะไม่ได้ยินปลายสาย จึงต้องเอ่ยถาม

“พ่อสั่งให้ฉันไปงานประมูลเครื่องเพชรกับคุณมาร์คัส เสาร์นี้ เอ๊ะ พรุ่งนี้แล้วนี่” ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเซ็งจัด

“ทำไมต้องไปด้วยกัน จะเปิดตัวเหรอ”

“เปิดตัวอะไรล่ะ ไม่ได้คบกัน”

“แล้วถ้าเป็นข่าว”

“เป็นก็เป็นสิ ฉันไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แต่เซ็งมากกว่าตรงที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะปู่กับย่าของฉันก็จะไปงานนี้ด้วย พ่อร้ายชะมัด เอาปู่กับย่ามามัดมือชกฉัน”

“เพราะรู้ไงว่าจะจัดการกับคนดื้ออย่างเธอได้ยังไง” แค่นหัวเราะขำฝืด ๆ ทั้งที่ปกติเธอควงผู้ชายมาหลายคนแล้ว แต่คราวนี้กลับขำแทบไม่ออก

“ฉันกำลังเซ็งนะเซบ ไม่ช่วยก็อย่ามาพูดมาก” อยู่ดี ๆ ก็ถูกเธอมองค้อน

“เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรให้ช่วย ค่อยไปสะกิดเรียกฉันในงานแล้วกัน”

“นายก็ไปเหรอ”

“ใช่”

“ค่อยยังชั่วหน่อย ถ้านายเห็นฉันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ก็อย่าทิ้งฉันล่ะ ไม่งั้นฉันเลิกคบนายแน่”

“อืม จะคอยมองนะ” ยักคิ้วให้พร้อมแค่นหัวเราะขำ

“ไหน ๆ ก็จะไปงานทั้งที วันนี้โดดงานไปหาซื้อชุดดีกว่า”

“แต่ฉันไม่ว่างนะ กำลังจะไปพบลูกค้า แวะมาหาเธอก่อนเฉย ๆ”

“ใครบอกว่าจะให้ไปด้วยล่ะ ฉันมีคนที่จะไปช่วยฉันถือของอยู่แล้ว บายนะเซบ วันนี้ฉันรีบ”

เจ้าของห้องลุกพรวด คว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์เนมแล้วเดินเร็ว ๆ ออกจากห้องทำงานไปทันที

เซบาสเตียนหมุนเก้าอี้มองตามแผ่นหลังบอบบางไปจนลับสายตา เมื่อประตูห้องปิดลง เขาจึงถอนหายใจแล้วส่ายหน้า

“ไปกับใครนะ ดื้อจริง ๆ เดี๋ยวก็โดนพ่อจับแต่งงานกับหมอนั่นจนได้หรอก” พูดจบก็ลุกขึ้นยืน ติดกระดุมเสื้อสูทแล้วเดินออกจากห้องบ้าง