EP.5 เป็นผัว มีอะไรป่ะ

EP.5 

ปึก~ มืออันบอบบางผลักพายุให้ออกห่าง ฟ้าใสขึ้นเสียงสั่งให้เขาเปิดประตูรถ พายุทำตามที่เธอสั่ง เรียวขายาวรีบก้าวลงจากรถเขาอย่างรวดเร็ว ฟ้าใสควานหากุญแจรถในกระเป๋าอย่างลนลาน ก่อนจะกระโดดขึ้นรถตัวเองแล้วขับออกไป 

ขณะที่ขับรถอยู่บนท้องถนน ฟ้าใสเอาแต่นึกถึงเรื่องจูบ มือบางยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากแล้วถูแรง ๆ 

“คนฉวยโอกาส” 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายภวังค์ในความคิด ฟ้าใสทำเสียงรำคาญ ก่อนจะมองไปยังกระเป๋าของตัวเอง 

“โอ๊ย ใครโทรมาตอนนี้” น้ำเสียงหงุดหงิดถูกพ่นออกมาด้วยอารมณ์ที่แปรปรวน ฟ้าใสหยิบสมารต์โฟนแล้วรับสายเมื่อโยชิโทรเข้ามา 

[ เป็นไงบ้างยะ ข้อมือหักไหม ]

“ปากเสีย ฉันจะหักคอแก ไอ้โยธา” 

[ บอกกี่ทีแล้วว่าชื่อโยชิ คืนนี้เจอกันในเกมส์ แค่นี้นังชะนี ]

“เออ” 

โยนเครื่องสมาร์ตโฟนไปบนเบาะข้างตัว ไฟจราจรกำลังจะเปลี่ยนสี รถของเธอจึงได้จอดสนิทตามสัญญาณไฟสีแดง 

ฟ้าใสกำพวงมาลัยรถแน่น ส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในรถอย่างระบายอารมณ์ กระทั่งชายหนุ่มบนรถบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ข้าง ๆ เคาะกระจกเรียก เธอจึงตั้งสติแล้วลดกระจกลง

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มผู้หวังดีเอ่ยถาม ได้ยินเสียงร้องนึกว่าเธอเป็นอะไร 

“เปล่าค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” ฟ้าใสปิดกระจกรถขึ้น เขาคงจะตกใจมาก เธอเลยรีบขอโทษ และก็ไม่กล้าสบตา เพียงแค่ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น ไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวเรียวเท้าเล็กเหยียบคันเร่งออกตัวด้วยความเร็วเพื่อกลับคอนโด 

ทว่าเพียงไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันทำให้เธอยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น แต่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย

“ฮัลโหล”

...

“จะให้ฟ้าไปเจอที่ไหน”

...

“อืม” 

ร้าน Paper Bar 

พายุกับวาฟิกซ์มีนัดดื่มกันทุกคืนวันศุกร์ บาร์แห่งนี้เป็นร้านแบบรูฟท็อป มีนักดนตรีแจ๊สบรรเลงเพลงไพเราะให้ได้ฟัง และยังสามารถเห็นวิวกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืน กับดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า 

“วันนี้มึงรวย เลี้ยงเหล้ากูด้วย” พายุได้เงินรางวัลมาตั้งหนึ่งล้านจากการแข่งขัน สั่งเหล้าแพง ๆ สักสิบขวด เอามากระดกลงคอให้ชื่นใจสักหน่อย 

“หน้าด้าน” 

“เลิกกวนตีนกูสักห้าวิไมได้เลย หลายทีแล้วนะมึง”  

“5 4 3 2 1 ก็มึงหน้าด้าน”

“สัส แม่ง 5 วิจริง” เออ เขาผิดเอง 

“ไอ้วา ฟ้าใสมีแฟนหรือยัง” พายุเข้าคำถามโหมดจริงจัง 

“สวย ๆ แบบนั้น มีแล้วมั้ง” 

“มึงต้องตอบว่าไม่มีสิวะ” 

“เออ ไม่มี เธอไม่มีแฟน” มันเป็นเหี้ยอะไร ทั้งที่เป็นคนถามเขาเอง ก็คนมันไม่รู้ แต่เสือกบังคับตอบอีก 

ได้คำตอบที่สบายใจแล้ว พายุคลายยิ้มได้กว้างขึ้น ยกแก้วสีน้ำอำพันกระดกลงคอจนหมดแก้ว 

“ทรงนี้ดูดแน่เพื่อนกู” อารมณ์แปรปรวนฉิบหาย เพื่อนงงแล้วครับ 

นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสบนริมฝีปาก ลากไล้ไปมา เผยรอยยิ้มที่ดูมีความสุขเอามาก ๆ ทำเอาเพื่อนสนิทที่นั่งตรงข้ามเอ่ยแซวอีกระลอก

“สัส ยิ้มอีแล้ว สงสัยของแรง ซื้อที่ไหนวะ” 

“ท้ายกระบะตามทาง ขาย 50 บาท พอใจยัง” 

“ฮ่า ฮ่า ให้มันได้งี้ ชนเว้ยเพื่อน”

เคร้ง ~ 

สองหนุ่มส่งเสียงหัวเราะร่า วาฟิกซ์มองเพื่อนชายที่ดูจะอารมณ์ดีมาก ๆ 

“ไอ้ยุ มึงแม่งโคตรหล่อเลยว่ะ” คนถูกชมปรับเปลี่ยนท่านั่งเก็กท่าหล่อให้เพื่อนชมอีกเยอะ ๆ

“กูชมเพราะอยากให้มึงเลี้ยงเหล้า” 

“หารสอง” 

“มึงคือเทพบุตร สวรรค์ส่งมึงมาโปรดบนโลกมนุษย์ ณเดชน์ยังไม่อาจเทียบเคียงเพื่อนกูได้ หมากปริญยังต้องชิดซ้าย ให้ตายเถอะ หล่อฉิบหายเลยเพื่อนกู” 

“ค่อยน่าเลี้ยงหน่อย” เอื้อมมือตบบ่าเพื่อนแรง ๆ ไปสามทีจนไหล่มันแทบทรุด

“โอ๊ย ไอ้สัสนี่ มือหนักฉิบหาย”

“ชนแก้วเพื่อน” 

เคร้ง~ กระดกแก้วดื่มน้ำอำพันอย่างมีความสุข ทว่าพอลดแก้วลง พายุกลับเห็นฟ้าใสเดินเข้ามาในร้าน เขาจึงได้มองตาม เพ่งดูให้แน่ใจอีกที 

“มองอะไรวะ” วาฟิกซ์เห็นพายุมองค้าง เขาเลยหันไปมองบ้าง 

“พรหมลิขิต...ไม่ใช่ละ กูว่ามึงเตรียมอกหักได้เลย จนมาเห็นกับตา~” ร้องเพลงอกหักให้เพื่อนฟัง เห็นฟ้าใสนั่งกับผู้ชายที่โต๊ะเดียวกัน ก่อนจะชำเลืองมองเพื่อนสนิท พายุหน้านิ่งไม่แสดงอาการใด ๆ แต่เสือกมองไม่วางตา 

“ผู้ชายคนนั้นใคร” 

“กูไม่รู้”

“กูผิดหวังในตัวมึงมาก เรื่องแค่นี้ทำไมไม่รู้ ไปเสือกมา” ปกติแม่งก็รู้ทุกเรื่อง 

“ห๊ะ” 

“กูบอกให้ไปเสือกมา” อยู่ ๆ ก็โดนมันใช้ แล้วทำไมเขาต้องเชื่อฟังมันด้วยวะ

วาฟิกซ์ลุกขึ้นยืน ทำเนียนเป็นลูกค้าเพิ่งเข้าร้านมาใหม่ นั่งอยู่ที่โต๊ะถัดจากฟ้าใส พลางหยิบเมนูขึ้นมาดู

ติ๊ง~ 

Payu : ได้เรื่องยัง

Vafix : ไอ้ห่า มานั่งฟังเองไหม กูเพิ่งจะได้นั่ง เดี๋ยวกูบอก 

ฟ้าใสเดินเข้ามาในร้านนั่งชิวแห่งหนึ่ง ทันทีที่สะโพกเล็กลงนั่ง ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามไม่อ้อมแอ้มที่จะสารภาพ

“ฟ้า เป็นแฟนกับเพิร์สนะครับ” 

“ไม่”

“แต่เพิร์สรักฟ้า”

“เพิ่งจะรู้จักห้าวัน รักแล้ว” 

“เร็วไปเหรอ” 

“ป่าว เพิร์สไม่ใช่สำหรับฟ้า” ปฏิเสธคนคุยเป็นคนที่ห้าในรอบเดือน เธอก็แค่คุยขำ ๆ คุยแก้เหงา เบื่อก็ตัดทิ้ง ไม่ได้มีอะไรเสียหาย เพราะไม่ได้คบ ถึงจะขอคบเธอก็ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม และบอกเหตุผลไปเพียงว่า ไม่ใช่สำหรับเธอ 

“ฟ้าไม่ชอบเราตรงไหน บอกได้นะ” 

“ทุกตรง” 

“ไม่เป็นไร ศึกษาดูใจกันไปก่อนก็ได้ แล้วฟ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกเรา” 

“ไม่พร้อมอะไรทั้งนั้นอ่ะ เราเลิกคุยกันเถอะ”

“ไม่เอาสิฟ้า เพิร์สรักฟ้า”

“เพ้อเจ้อ จะรักอะไรเร็วขนาดนั้น ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ชอบ”

“แล้วฟ้าจะคุยกับเราทำไม” 

“ทักมาก็คุย คุยเป็นมารยาท เพิร์สเป็นคนขอไลน์ฟ้า ฟ้าก็ให้ ให้แล้วก็ต้องคุย แต่คุยแล้วมันไม่ใช่ไง ก็แค่เลิกคุยจบ” 

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินลงมานั่งข้าง ๆ เธอ หมายมั่นตั้งใจจะขอเธอเป็นแฟน แต่กลับถูกเธอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แต่ถึงยังไงเขาก็ยังจะตามตื๊อฟ้าใสจนกว่าหญิงสาวจะใจอ่อน 

“วันนี้อาจจะไม่ใช่ แต่วันหน้า...”

“จะวันไหนก็ไม่ใช่ อย่าตื๊อได้ไหม รำคาญ” 

“ฟ้าหิวหรือยัง เดี๋ยวเพิร์สสั่งให้ ฟ้าเคยบอกว่าชอบกิน...” หยิบเมนูขึ้นมาดู คิดไปพลาง ๆ เธอเคยบอกว่าชอบ 

ชอบอะไรวะ

“ถ้ารู้ว่าชอบกินอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องปิดเมนูหรอก” แย่งเมนูอาหารที่ชายหนุ่มถือ เธอปิดหน้าเมนูแล้วโยนมันลงบนโต๊ะ 

“เดี๋ยวสิ คนเราลืมกันได้...”

“ฟ้าชอบ สปาเกตตีใช่ไหม” 

“ไม่ใช่” 

“เอ่อ ชอบ...กระเพราไข่ดาวไม่สุก”

“ทำไมต้องไม่สุก ถ้าอยากกินสุกไม่ได้เลย”

“อ๋อ ชอบกินไข่ดาวสุก ๆ” 

“เปล่า ถามไปงั้น ไม่ใช่คนเรื่องมาก กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน”

“งั้น...”

“พอเถอะ คนมันไม่ใช่อ่ะ ทำอะไรก็ไม่ใช่ เมื่อไหร่จะเปิดสวิตช์ให้ตัวเองฉลาดสักที ไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงไม่ชอบโดนตื๊อ” 

“ก็เห็นในติ๊กตอก เวลาผู้หญิงงอน ก็ชอบให้ง้อให้ตื๊อกันทั้งนั้น” 

“นั่นมันสำหรับคนที่เป็นแฟน แต่เราสองคนไม่ใช่” 

“อีกหน่อยก็ใช่” ชายหนุ่มไม่ละความพยายาม ฉีกยิ้มกว้างไปถึงดวงตา ผิดกับเธอที่นั่งข้าง ๆ ทำหน้าเบื่อหน่าย กลอกตาวนไปมาสามตลบ 

วาฟิกซ์ที่นั่งอยู่ข้างหลัง เขาจับใจความสำคัญได้ก็รีบแชตไปบอกเพื่อน

Vafix : คนคุยว่ะ แต่คุยห้าวันผู้ชายขอเป็นแฟน 

Vafix : ส่วนผู้หญิงของมึง...

Payu : ตอบให้มันเร็ว ๆ 

เสียงแจ้งเตือนข้อความของเพื่อนทำเอาคนที่อยู่อีกฝั่งนั่งกระสับกระส่าย จด ๆ จ้อง ๆ ข้อความของเพื่อนบอกให้มันรีบ ๆ ตอบ 

“ปฏิเสธ” 

เยส~ เสียงดีใจพาดผ่านลมปาก งั้นเขาก็มีโอกาสใช่ไหม 

นัยน์ตาคมเกิดแสงประกาย เมื่ออยู่ ๆ ก็คิดอะไรสนุก ๆ ได้ พายุหันไปมองโต๊ะที่เธอนั่งอีกฟาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มดีใจบนใบหน้า เดินเท้าเข้าไปหาเธอ 

“ฟ้าใส หมอนี่มันเป็นใคร” พายุกระชากปกคอเสื้อชายหนุ่มอีกคนให้ลุกขึ้น ส่วนเขาก็นั่งลงแทนที่ชายคนนั้น

“คุณเป็นใคร” เพิร์สถาม เมื่ออยู่ ๆ ก็มีแขกไม่รับเชิญเข้ามาแทรก 

“เป็นผัว มีอะไรป่ะ”