Chapter 7

Nakauwi na si Mallory.

Nagsisindi ng insenso si Tita Ruth nang makita itong dumating, at muling sumigla ang pag-asa sa kanyang mga mata.

Umiling si Mallory, namumutla ang mukha.

Nadismaya si Tita Ruth at gusto sana itong pagalitan, pero sa huli ay lumambot din ang kanyang puso at sinabi na lang, "Basang-basa na ang damit mo, maligo ka na at baka magkasakit ka pa."

Tumango si Mallory.

Pagkatapos maligo ay uminom na rin ng gamot si Mallory, pero nilalagnat you pa rin siya at nahihilo.

Pagsapit ng hatinggabi, tumawag si Diana, sabik na sabik malaman ang nangyari.

Paulit-ulit na ikinuwento iyon ni Mallory nang paos ang boses.

Hindi makapaniwalang pumalatak si Diana. "Ano? Sinong poncio pilato ba ang reincarnation ng lalaking iyon? Nakakandong ka na sa kanya't lahat, nagawa pa rin niyang magpigil? Oh my goodness! Sigurado ka bang normal siya sa parteng iyon?

Mahinang sagot ni Mallory, "Wala naman, sa tingin ko ay normal siya!"

Nakahinga nang maluwag si Diana at pinasigla si Mallory, "Basta't wala siyang sakit, hindi ako maniniwala na hindi natin siya mapapa-amo."

Napangiti nang mapait si Mallory.

Alam niya sa sarili na hangga't hindi siya gusto ni Cameron, hinding-hindi niya ito maaakit.

Pagkatapos makipag-usap sandali, bumalik siya sa pagtulog. Pagkagising niya, tanghali na ng sumunod na araw. Wala si Tita Ruth sa bahay at tahimik ang buong paligid.

Lalong lumala ang pakiramdam ni Mallory, at nang sukatin niya ang lagnat niya, umabot ito ng 39.5 degrees Celsius.

Pinilit niyang bumangon, kumain nang kaunti, at sumakay ng taxi papuntang ospital.

Puno ng tao ang ospital, at inabot siya ng isang oras bago siya tawagin. Pinag-drip siya ng doktor.

Alas-tres na ng hapon nang maisalin ang gamot sa katawan niya.

Pagod na pagod siya kaya nakatulog siya sa simpleng upuan makalipas ang kalahating oras.

Samantala, inihatid ni Cameron ang kanyang ina para kumuha ng gamot. Paalis na sana sila nang aksidenteng makita niya si Mallory sa loob ng infusion room.

Natutulog si Mallory.

May karayom na nakatusok sa maputi nitong kamay, at ang maganda nitong mukha habang natutulog ay namumutla, kaya naman mukha itong kaawa-awa.

Ilang saglit pang nakatitig si Cameron.

Napansin ni Mrs. Gavinson ang tingin ng anak, tumingin din siya at nagulat nang tanungin, "Cam, do you know this lady?"

Mahinahong sagot ni Cameron, "Nagkakilala lang saglit."

Sinabi ni Mrs. Gavinson sa anak, "Nag-aalala pa naman ako kanina kasi ang gulo na ng proseso dito sa ospital. Tinuruan pa ako nitong dalaga kung paano gawin. Hindi ko akalain na kilala mo pala siya, anak."

Muling sumulyap si Cameron kay Mallory.

Nagising din ito noon mismo.

Nang makita si Cameron, nakalimutan niyang may karayom pala sa kamay at dali-daling tumayo. Agad na namula ang transparent na tube dahil sa pag-agos ng dugo. Napakunot-noo si Mallory, napadaing nang mahina, at mabilis na umupo.

Napakunot din ang noo ni Cameron.

Maganda ang impresyon ni Mrs. Gavinson kay Mallory. Sinabi niya sa anak, "Son, bakit hindi ka na lang maghintay dito para samahan siya? Mukhang kawawa oh, she was all alone..."

Ayaw sana ni Cameron sa una, pero dahil sa tingin ng kanyang ina, pumayag na rin siya.

Hindi na nakatanggi si Mallory.

Inihatid muna ni Cameron ang ina niya hanggang sa parking lot kung saan naghihintay ang driver.

Pagkaupo sa sasakyan, hindi napigilan ni Mrs. Gavinson na sabihin, "Sa tingin ko ay mabait itong si Mallory! Anak... mag-e-thirty anyos ka na sa makalawa, kaya kung may makita kang mabuti, magpakasal ka na."

Isinilid ni Cameron ang mga kamay sa bulsa at ngumiti nang bahagya.

—Kung alam lang ng ina niya na ex-girlfriend pala ni Kenneth si Mallory, magiging ganoon pa rin ba siya ka-enthusiastic?

Pinabayaan na lang niya ito at sinagot nang padalos-dalos.

Wala namang magawa si Mrs. Gavinson kundi huminga nang malalim at napabuntong-hininga na lang sa sarili.

Bumalik si Cameron sa infusion room at nakita niyang malalim ang iniisip ni Mallory habang nakaupo.

Inamin ni Cameron sa sarili na gusto niya ang katawan ni Mallory, lalo na ang mapuputi at mahahabang binti nito na talagang nakakaakit hawakan at laruin.

Pero hanggang doon na lang iyon.

Gusto lang niya ang katawan nito, pero ayaw niyang makialam o masangkot sa buhay nito.

Umupo si Cameron sa tabi ni Mallory at tanong nang medyo malamig ang boses, "Ilang bote pa ang natitira?"

Nagulat si Mallory na bumalik talaga siya. Dahil ayaw niyang mapagalitan o mainis ito, mahina niyang sagot, "Isa na lang ang natitira."

Hindi umimik si Cameron; tumingin na lang siya sa kanyang cellphone at inasikaso ang mga trabaho.

Wala namang mahanap na pagkakataon si Mallory na makipag-usap, kaya unti-unti na naman siyang nakatulog.

Sa paglalaboy-laboy ng kanyang diwa, parang narinig niya na may kinakausap si Gavinson na nurse, at may sumaklob na damit sa kanyang mga binti, na tumakip nang buo sa mga nakalantad nitong hita...

Muling nagmulat ng mata si Mallory.

Napansin niya na nakasandal pala siya sa balikat ni Cameron habang mahigpit na hawak ng kamay nito ang bewang niya. naamoy niya ang pabango nito—may halong amoy ng kahoy at pabangong panlalaki—na parang gamot na nakakaakit ng damdamin.

Nasa telepono si Cameron.

Mababa ang boses nito pero seryoso.

Kahit hindi nararapat na tumawag sa telepono habang nasa silid para sa pagpapainom ng gamot, sadyang napakaguwapo ni Cameron kaya ang mga kababaihan at maybahay na nakapaligid ay hindi maalis ang tingin sa kanya. Para bang natutunaw ang mga ito habang nakatingin kay Atty., Gavinson.

Ibinaba ni Cameron ang telepono at napansing gising na pala si Mallory.

Ang dati ay maputlang mukha nito ay bahagyang namula. Ang malalabo nitong mga mata dahil sa kakaahon lang sa pagtulog ay may halong kawalang-malay na sadyang nakakaakit sa mga lalaki.

Mahinahong nagtanong si Cameron, "Hanggang kailan mo balak manatiling nakasandal sa akin?"

Namula ang mukha ni Mallory at agad na umayos ng upo.

Kinuha ni Cameron ang kanyang amerikana at iniligpit ang telepono. Tumingin ito sa kanya at sinabi, "Ihahatid na kita pauwi."

Nahihiya naman si Mallory na abalahin pa ito, pero mapilit si Cameron.

Nang makarating sila sa unang tigil, may tinanggap siyang tawag. Ilang sandali silang nag-usap at sinabi niya kay Mallory, "Kailangan ko munang dumaan sa bahay ko para kumuha ng dokumentong ipinadala sa akin. Ihahatid na kita pagkatapos."

Nag-alangan si Mallory.

Alam niyang hindi maganda para sa isang babae ang pumunta sa bahay ng binata, pero sabi niya sa sarili nang may kaunting pang-iinsulto: Hindi naman nagkukulang sa kababaihan si Cameron, hindi niya kailangang gumamit ng ganitong paraan!

Nanatiling tahimik si Mallory, nangangahulugan iyon ng kanyang pagpayag.