Chapter 5

Sakal-sakal ni Kenneth si Mallory, ang tanging ginawa lamang niya ay tingnan ito sa mga mata na puno ng galit at poot. Mula noon hanggang ngayon, wala siyang lakas na ipagtanggol ang kanyang sarili. Katulad na ng nasira nilang relasyon.

Pabato siyang binitawan ni Kenneth. Mapang-asar itong tumawa. "Ano? Gusto mong makipag-ugnayan kay Cameron? May kakayahan ka ba? Lahat sa industriya ay alam na pihikan siya sa mga babae, maganda, mayaman at professional ang mga tipo niya, Mallory. Eh, ikaw? Ano lang bang mayroon ka? Hahalikan ka na nga lang eh para ka ng tuod, ano pa kaya kapag hinubaran ka na? Edi namatay ka?"

Nag-iwas ng tingin si Mallory, ayaw niyang tingnan ang mukha ng lalaki. "This is my private matter, you don't have the right to interfere!" Sinubukan niyang maging matapang.

Tumingin pababa si Kenneth. "O baka naman hindi mo lang talaga ako makalimutan. Sinasadta mong lumapit kay Cameron para kunyari interesado ka sa kanya pero ang totoo ay pinagseselos mo lang ako." Tumango-tango ito na para bang kinukumbinsi ang sarili. "Sinabi ko naman sayo, hindi ba, pumayag ka na maging kabit ko..."

Nandidiring nag-angat ng tingin si Mallory.. "Ang kapal ng mukha mo, Kenneth! Kahit kailan ay hindi ko pinangarap maging kabit! And I will never be one! Kung gusto mong sirain ang relasyon mo sa fiancee mo dahil hindi ka makunto sa isa, wala na akong pakialam sayo! Labas ako sa kahipokrituhan mo!"

Tinitigan siya ni Kenneth sa mga mata na para bang isa siyang batang nagpasaway at idadaan lang sa paninitig upang maging masunurin ulit. Pero hindi siya ganoon, pagod na siya maging sunud-sunuran sa lalaking ito!

Hindi katulad ng dati na yumuko lamang siya na parang kawawang tuta, ngayon ay nilabanan niya ng titig ang lalaki. Pinapakita rito na hindi na siya ang dating Mallory na nagpapaapi.

Matapos ang mahabang katahimikan, ngumiti si Kenneth na may halong panunuya: "Mallory, one day you'll chose to be with me. Dahil walang ibang lalaking magtitiis sa isang katulad mo kundi ako lang. You'll see!" Pagkatapos niyon ay binuksan na nito ang pintuan at naunang lumabas.

Lumikha ng ingay ang pagsarado ng pinto. Nang tuluyan ng makalabas ang lalaki, napahawak si Mallory sa kanyang leeg, nanginginig ang kanyang mga tuhod at unti-unti siyang napadausdos sa pader kasabay niyon ay ang pag-uunahang pagtuluan ng kanyang mga luha.

Napakahayop talaga ng Kenneth na iyon! Hindi niya lubos naintindihan kung bakit ito pa ang lalaking minahal niya!

Sa loob ng apat na taon, napakarami niyang ginawa at sinakripisyo. Ngunit sa huli ay iiwan pala siya nito sa ere at nalaman na lamang niyang ikakasal na ito sa ibang babae.

Ngayon ay napagtanto na ni Mallory na kinasama lang siya ng lalaki para gamitin at paglaruan, dahil ang totoo ay umpisa pa pag ay wala na itong balak na pakasalan siya.

Buong akala niya ay sa tuwing binabanggit niya ang kanilang kasal, palagi nitong sinasabi na nag-iipon pa. Hindi naman siya na-inform na kasal nito sa ibang babae ang pinag-iipunan nito!

Para ng baliw si Mallory dahil tumatawa siya kahit na malakas na umagos ang kanyang mga luha. Nakakaawa pala talaga siya, habang nanaginip siya isang simple at intimate wedding nila at kalauna'y magiging anak kasama ang lalaking mahal, iba na pala ang tinatrabaho nito.

Naabutan ni Diana sa ganoong ayos si Mallory.

"Mallory..." Nahahabag na tawag ni Diana sa kaibigan.

Pinunasan ni Mallory ang kanyang luha, nag-angat ng tingin at natigilan.

Dahil sa labas ng pintuan, bukod sa asawa ni Diana ay naroon din si Cameron. Magkakrus ang mga braso nito sa dibdib, seryoso ang tingin sa kanyang gawi.

Nakapagpalit na si Cameron ng damit, mula sa suot nitong dark blue top kanina at iron-gray na pantalon, isang pormal na damit na ngayon ang suot nito.

Labis na nag-aalala si Diana kay Mallory ngunit hindi niya ito binanggit sa dalawa ang tunay na ginawa ni Kenneth. Sa halip ay pinaliwanag niya. "Biglang umulan, kaya hindi na muna tayo makakapaglaro ng bola."

"Yes, yes! Ayusin na lang natin sa ibang araw... Atty. Gavinson, pwede mo bang ihatid si Mallory pauwi? May importante kasi kaming pupuntahan, biglaan din kasi..."

Tumingin si Cameron kay Mallory at sa namumulang sulok ng mga mata nito. "Walang problema, ako na ang bahala sa kanya." Malamig nitong sinabi.

Nakahinga ng maluwag si Diana, ngunit kasabay nito ay nalulungkot siya para kay Mallory. Malungkot siyang tumingin kay Mallory ngunit ang huli ay tipid lamang na ngumiti at tumango.

Wala nang magawa si Mallory kung hindi ang umalis kasama si Cameron.

Sa labas, malakas na humahampas ang hangin. Sinasabayan pa iyon ng malakas na kulog at kidlat. Nasa open area ang parking lot kaya tumakbo si Cameron sa kanyang sasakyan ay pinaandar ito patungo sa kanya.

Ilang sandaling makalipas, isang gintong Continental ang dahan-dahang huminto sa harap ni Mallory. Wala siyang dalang payong, hindi niya tuloy mapigilang makiusap kay Cameron para lang pagbuksan siya nito, dahil kahit na halos nasa tapat niya tumigil ang sasakyan nito ngunit malakas ang buhos ng ulan, isang hakbang lang niya ay siguradong makakaligo siya.

Pero kahit na nagpaawa na ang kanyang mga mata, matigas pa rin ang lalaki at hindi bumaba sa sasakyan nito. Sa kahihiyan ay napalunok si Mallory, Inumpisahan niyang maglakad at katulad ng nasa isip niya, nabasa nga siya.

Nakaramdam siya ng kaba nang makapasok siya sa sasakyan, natatakot na baka mainis si Cameron.

Sinulyapan lang siya ni Cameron ngunit walang ibang sinabi. Sinimulan na nitong paandarin ang sasakyan.

Nasa kalagitnaan ng bundok ang club. Umiikot-ikot ang sasakyan ng ilang beses bago makarating sa ibaba. Naka-on ang aircon sa loob ng sasakyan, at hindi nagtagal ay nanginginig si Mallory sa lamig, nawalan ng kulay ang kanyang labi.

Habang naghihintay sa pulang ilaw, inabot ni Cameron sa kanya ang isang coat at sinabi, "Suotin mo 'yan."

Mahinang nagpasalamat si Mallory.

Naramdaman niyang mas mainit na matapos suotin ang coat nito, ngunit hindi pinatay ni Cameron ang aircon; nakatutok pa rin ang kanyang mga mata sa kalsada sa harap.

Dahil sa malakas na ulan, napakalakas ng trapiko, at hindi gumalaw ang sasakyan kahit na ilang beses nang naging berdeng ilaw.

Kumuha si Cameron ng isang pakete ng sigarilyo mula sa locker, sinindihan ang isa, at dahan-dahang ibinuga ang usok. "Gaano ka na ba katagal na natitiis riyan kay Kenneth?" Walang prenong tanong nito.

Hindi iyon inasahan ni Mallory.

Ngunit sinabi niya pa rin ang totoo. "Apat na taon."

Bahagyang nanlaki ang mata ni Cameron sa gulat. Ang kanyang tingin ay dumaan sa kanyang mahaba at maputing mga binti, at may bahid ng pagnanasa na lumitaw sa kanyang mga mata.

"At ilang beses ka na niyang muntik ng matuluyan?" Malamig nitong tanong.