CHAPTER 2

DANICA FLORES POV

Nanatili akong nakatayo sa tapat ng pader, habang dahan-dahang naglakad si Nathaniel papunta sa pinto. Sinundan ko lang siya ng tingin. Ang tangkad niya talaga, at kahit nakatalikod, kitang-kita sa kilos niya na sanay siyang sinusunod ng lahat.

​"Sumunod ka sa akin," maikling utos niya bago binuksan ang pinto. Hindi man lang niya ako nilingon para tingnan kung susunod ako. Sigurado siyang wala akong pagpipilian.

Tiningnan ko ang bulsa ng jacket ko. Nandoon pa rin ang kontrata. Kung tatakbo ako ngayon sa bintana, baka mabali lang ang buto ko. At kung magmamatigas ako rito, pulis ang bagsak ko. Huminga ako nang malalim, inayos ang medyo lukot kong t-shirt sa ilalim ng jacket, at sumunod sa kanya.

Pumasok kami sa isang malawak na opisina sa dulo ng hallway. Mas maliwanag dito kumpara sa kwarto niya. Umupo siya sa malaking swivel chair sa likod ng isang malaking mesa, ipinatong ang baso ng scotch sa gilid, at tumitig sa akin habang magkasalikop ang mga kamay niya.

"Maupo ka, Danica," sabi niya, sabay turo sa bakanteng leather chair sa tapat niya.

Naupo ako pero hindi ko isinandal ang likod ko. Nanatili akong tuwid, magkahawak ang mga kamay ko sa kandungan ko para itago ang bahagyang panginginig ng mga daliri ko. "Ano 'to, Mr. Cervantes? Interrogation? Kung tatawag ka ng pulis, gawin mo na. Huwag mo na akong patagalin dito."

Bahagyang nangunot ang noo niya, tila bina-basa ang reaksyon ko. "Kung gusto kitang ipakulong, kanina pa kita ipinakarga sa mga bouncer ko sa labas. At hindi kita kakausapin nang ganito."

"Edi anong kailangan mo sa akin?"

May kinuha siyang isang makapal na folder mula sa gilid ng desk niya at inihagis iyon nang banayad sa tapat ko. Nakasulat sa harap ang pangalan ko—Danica Flores.

Napatitig ako sa folder. "Ano 'yan?"

"Ang buong buhay mo sa loob ng limang pahina," simpleng sagot niya habang sumasandal sa upuan. "Danica Flores. Twenty-five years old. Dating junior accountant sa isang firm na nalugi noong isang buwan. May twelve years old na kapatid na lalaki, si Anthony. At may ex-boyfriend na si Ramil na nagtatago ngayon matapos kang iwanan ng milyong pisong utang sa mga loan shark."

Napatahimik ako. Pakiramdam ko, wala na akong naitagong sikreto sa harap niya. Ang lahat ng dumi at ang hirap na dinaranas ko araw-araw para lang mabuhay kaming magkapatid, alam na niya lahat.

"Inimbestigahan mo ako," bulong ko.

​"Kailangan ko," seryosong sabi niya. "Hindi pwedeng basta-basta na lang ako magpapasok ng magnanakaw sa bahay ko nang hindi ko alam kung sino ang kaharap ko. Pero nagulat ako. Hindi ka naman propesyonal. Desperada ka lang talaga."

​Tiningnan ko siya nang diretso, pilit na pinatatatag ang boses ko. "Oo, desperada ako. Dahil kung hindi ko nakuha ang dokumento na 'yan para ibenta sa mga pinsan mo, papatayin nila ang kapatid ko. Kaya huwag mo akong pangaralan tungkol sa tama at mali, Mr. Cervantes. Wala akong oras para dyan ngayon."

​Hindi nagbago ang ekspresyon niya, pero halatang nakuha ko ang interes niya sa sinabi ko.

​"Mabuti naman at alam mong sa mga pinsan ko sana papunta 'yang hawak mo," sabi niya.

Kumuha siya ng isa pang dokumento mula sa drawer niya—mas manipis ito—at inilapag sa tapat ko. "Kaya heto ang alok ko sa'yo."

​Tiningnan ko ang papel. May nakasulat sa pinakataas: MEMORANDUM OF AGREEMENT: MARRIAGE CONTRACT.

Napaawang ang labi ko. Tiningnan ko siya, tapos ang papel, tapos sa kanya ulit. "Ano 'to? Nababaliw ka na ba?"

​"Basahin mo muna," seryosong utos niya.

​"Ayokong basahin 'yan! Kasal? Seryoso ka ba? Bakit naman ako pakakasalan ng isang tulad mo?" Halos mapatayo ako sa sobrang gulat at inis. Akala ko kung anong seryosong kaso ang haharapin ko, pero ito pala.

​"Dahil kailangan ko ng asawa," diretsong sagot niya, walang kaduda-duda at walang pag-aalinlangan. "At higit sa lahat, kailangan ko ng anak na magmamana ng lahat."

​Natawa ako nang pilit dahil sa nerbyos. "Maraming babae sa labas, Mr. Cervantes. Mga modelo, mayayaman, mga anak ng kasosyo mo sa negosyo. Bakit isang katulad ko pa na pumasok sa bahay mo para magnakaw?"

"Dahil ang mga babaeng 'yon, may mga pamilyang mukhang pera na gustong makuha ang shares ko sa kumpanya. Ikaw? Wala kang kahit ano. Mas madali kang kontrolin," sabi niya sabay umabante nang kaunti. Ipinatong niya ang dalawang siko sa mesa, pinalalapit ang mukha niya sa akin. "Ginagamit ng mga pinsan ko ang lolo ko para alisin ako bilang CEO dahil wala pa akong pamilya o anak na magpapatuloy ng pangalan ng mga Cervantes. Kapag nagpakasal ako ngayong buwan at nagkaanak, ang buong kontrol ng kumpanya ay mananatili sa akin. Habambuhay."

Napalunok ako. "At anong mapapala ko rito?"

"Lahat ng utang mo, babayaran ko sa mismong araw na mapirmahan mo 'yan. Bibigyan ko ng maayos na buhay ang kapatid mo. Lahat ng gastusin niya sa pag-aaral, sagot ko. At pagkatapos ng isang taon, kapag maayos na ang lahat at may tagapagmana na ako, pwede na tayong mag-divorce sa ibang bansa. Pwede kang umalis, bitbit ang perang sapat na para hindi ka na magtrabaho habambuhay."

​Napatitig ako sa kasunduan. Sobrang ganda ng alok. Ito na ang pinakamadaling solusyon sa lahat ng problemang iniiyakan ko gabi-gabi habang pinapanood kong natutulog ang kapatid ko.

Pero may kapalit. Ang katawan ko at ang kalayaan ko.

​"Paano kung tumanggi ako?" tanong ko, halos pabulong na lang.

​Sumandal ulit si Nathaniel at dahan-dahang hinawakan ang telepono sa mesa. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata.

"Kung tumanggi ka, pipindutin ko ang button na ito. Tatawagin ko ang mga pulis. At sisiguraduhin kong mabubulok ka sa kulungan sa kasong robbery at trespassing," malamig niyang sabi. "At habang nasa loob ka, bahala na ang mga loan shark na hanapin ang kapatid mo sa labas."

​Nanginig ako sa huling sinabi niya. Napakapit ako sa gilid ng mesa niya sa sobrang takot at galit.

​"Wala kang puso," mariin kong sabi habang pilit kong pinipigilan ang luha ko.

​Inilapag niya ang telepono at ngumiti nang nakakaasar. "Negosyo lang ito, Danica. So, ano? Pipirma ka o tatawag na ako?"