CHAPTER 3

DANICA FLORES POV

Tumalikod ako. Iniwan ko si Nathaniel na mag-isang nakatayo sa tabi ng mesa niya habang bitbit ang nakakarindeng katahimikan ng opisina niya. Bahala na. Hindi ko kayang sikmurain na ibenta ang sarili ko sa ganoong klaseng lalaki. Lumabas ako ng mansyon, mabilis ang mga hakbang pababa sa mahabang sementadong daan patungo sa gate. Malaya naman akong nakalabas dahil walang utos ang amo nilang harangin ako. Marahil alam niyang babalik din ako.

At tama siya.

Hindi pa ako nakakalayo sa subdivision, sa isang madilim na eskinita malapit sa sakayan ng jeep, may pumaradang itim na van sa tapat ko. Bumaba ang tatlong lalaki. Sila 'yong mga naningil sa akin noong isang gabi—mga tauhan ng bumbay at loan shark na pinagkautangan ni Ramil gamit ang pirma ko.

"Akala mo ba matatakasan mo kami, Danica?" Sabi ng nasa gitna, sabay hablot sa braso ko.

Sumubsob ako sa semento nang itulak niya ako. Gulanit ang tuhod ng pantalon ko, naramdaman ko agad ang hapdi ng gasgas na may kasamang kaunting dugo. Hinila nila ang buhok ko, pilit akong isinasakay sa van. Nagpumiglas ako, sumisigaw, sinisipa ang kung sinong matamaan. Pero tatlo sila. "Ang kapatid mo, alam namin kung saang school nag-aaral. Kung hindi mo 'to babayaran ngayon, siya ang kukuha sa amin."

Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas. Kinagat ko nang mamuong dugo ang kamay ng may hawak sa akin, saka ako mabilis na gumapang palayo, tumakbo pabalik sa direksyon ng mansyon ng mga Cervantes. Habol ko ang hininga ko, umiiyak, duguan, at basang-basa ng pawis nang makarating ulit ako sa malaking gate.

Pagpasok ko sa private office niya sa ikalawang palapag, hindi man lang siya nagulat. Nakaupo pa rin siya roon, tila hinihintay talaga ang pagbabalik ko.

Tumingin siya sa duguang tuhod ko, pababa sa nanginginig kong mga kamay. Walang bakas ng awa sa mukha niya. "Mabilis ka yatang nagbago ng isip."

Hindi ako sumagot agad. Lumapit ako sa mesa niya, mabibigat ang bawat hakbang. Dinampot ko ang ballpen na ginto na nakalapag sa ibabaw ng kontrata. Sa sobrang panginginig ng kamay ko, nabitiwan ko pa ito bago ko muling hinawakan nang mahigpit.

"Pirpirmahan ko 'to," sabi ko, gumaralgal ang boses ko pero sinalubong ko ang tingin niya. "Pero may isang kondisyon, Nathaniel."

"Wala ka sa posisyong maglatag ng kondisyon, Danica," malamig niyang sagot.

Inilapit ko ang dulo ng ballpen sa papel. Dahil may sugat din ang palad ko mula sa pagkakasubsob kanina, may kaunting dugo na dumanas sa dulo ng daliri ko, nag-iwan ng pulang bahid sa gilid ng kontrata bago ko isinulat ang pangalan ko. "Siguraduhin mo lang na ligtas si Luis. Isang galos lang sa kapatid ko, hinding-hindi mo mukuha ang gusto mo sa akin."

Mabilis kong isinulat ang pirma ko. Pagkatapos, binitawan ko ang ballpen na gumulong sa ibabaw ng mesa.

"I’m signing this contract, Mr. Cervantes," wika ko, pilit na pinatatag ang aking tindig kahit na nanghihina ang buong katawan ko. "But I will never give you my dignity."

Kinuha ni Nathaniel ang papel. Tiningnan niya ang pirma ko, bago dahan-dahang nag-angat ng tingin sa akin. Lumapit siya, dumaan sa gilid ng mesa hanggang sa magkatapat na kaming dalawa. Amoy mamahaling tabako at alak pa rin siya, kabaligtaran ng amoy ng kalye at dugo na dala ko.

Inabot ng mahahaba niyang daliri ang panga ko, marahan pero mahigpit na itinaas ang mukha ko para mapilitan akong tumingin sa kanya.

"I don't need your dignity, sweetheart," bulong niya, sobrang lamig ng boses na parang humahaplos sa balat ko. "I just need your womb."