CHAPTER

DANICA FLORES POV

Sakit sa ulo. Iyon agad ang sumalubong sa akin paggising ko pa lang bago mag-alas-sais ng umaga.

May nakalatag na agad na malalaking paper bags sa paanan ng kama kung saan ako pinatulog ni Nathaniel semgabi pagkatapos ng pirmahan. Pagkabukas ko, puro branded na damit, sapatos, at kung anong klase ng kolorete ang nandoon.

"Ano 'to, gagawin akong manika?" bulong ko sa sarili ko habang tinitingnan 'yong beige na tweed dress na may gintong butones.

Wala pang isang oras, bumaba na ako sa dining area. Nandoon na si Nathaniel. Naka-business suit na siya, maayos ang buhok, at seryosong nagbabasa ng tablet habang may hawak na tasa ng kape. Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa nang marinig ang tunog ng suot kong mababang heels.

Bahagyang lumambot ang linya ng panga niya, pero saglit lang 'yon bago bumalik ang nakasanayan niyang blangkong mukha. "Bagay sa'yo. At least ngayon, hindi ka na mukhang magnanakaw na galing sa eskinita."

Hila ko ang upuan sa tapat niya nang medyo malakas, lumikha 'yon ng maingay na gasgas sa sahig. "Salamat sa compliment, ha? Medyo nakakapanibago lang na hindi panyong may amoy chloroform ang isinalubong mo sa akin ngayong umaga."

Ibinaba niya ang tasa niya sa platito. Walang tunog.

"May press conference sa hotel mamayang alas-diyes. Nandoon din ang pamilya ko. Doon kita opisyal na ipakikilala bilang fiancée ko."

"Alas-diyes? Agad?" Natigilan ako sa pag-abot ng tinapay. "Hindi ba pwedeng mag-ensayo muna tayo? Baka sa unang tanong pa lang ng media, madulas ako na binackmail mo lang ako."

"Hindi ka madudulas, Danica. Matalino ka, accountant ka diba?" Sumandal siya sa upuan, pinagdaop ang mga daliri. "Ang kwento natin, nagkakilala tayo sa isang private event ilang buwan na ang nakakaraan.

Secret relationship dahil ayaw natin ng iskandalo.

Ngayong engaged na tayo, handa na tayong magpakita."

"At maniniwala naman sila?" tinaasan ko siya ng kilay.

"Isang hamak na ordinaryong babae, biglang papakasalan ng isang Nathaniel Cervantes? Anong plot ng kwento 'to, W*****d?"

Magaan siyang ngumiti, pero ramdam ang panunuya.

"Maniniwala sila dahil ako ang nagsabi. Sa mundong ginagalawan ko, ang katotohanan ay kung ano ang idinidikta ng pera ko."

Pagdating sa grand ballroom ng Cervantes Hotel, parang biglang sumikip ang dibdib ko. Ang daming camera, ang daming reporters na nag-aagawan ng pwesto sa harap ng stage. Ramdam ko ang pamamasa ng palad ko habang nakatayo sa backstage.

Biglang may humawak sa kamay ko. Mainit, malaki, at mahigpit. Napatingin ako kay Nathaniel.

"Huwag kang manginig," mahinang utos niya, habang nakatingin lang sa unahan. "Tumingin ka lang sa akin kapag hindi mo alam ang isasagot mo."

"Madaling sabihin," bulong ko, pero hindi ko binawi ang kamay ko. Kailangan ko ang hawak na 'yon para hindi ako matumba.

Nang maglakad kami palabas, sunod-sunod na kislap ng camera ang sumalubong sa amin. Nakakahilo.

Umupo kami sa gitna ng long table. Bago pa man makapagsalita ang PR manager ni Nathaniel, isang may edad na babae na nakasuot ng mamahaling pulang terno ang tumayo mula sa VIP seats sa gilid. Si Victoria Cervantes, ang tita ni Nathaniel. Kasunod nito ang anak niyang lalaki na si bwisit kung tumingin sa akin.

"Nathaniel, ano 'tong kalokohan na 'to?" mariing tanong ni Victoria, sapat na para marinig ng mga unang hanay ng media. "Sino ang babaeng 'yan? Saan mo siya napulot? Ni hindi man lang siya kilala sa kahit anong sirkulo ng alta lipunan."

Bumitaw si Nathaniel sa kamay ko, tapos ay umayos ng upo. Ang lamig ng boses niya nang magsalita sa mic. "Tita Victoria, pinalaki ako ni Lolo na may respeto sa mga bisita. Pero kung ang unang itatanong mo ay kung saan ko 'napulot' ang mapapangasawa ko, baka gusto mong ipaalala ko sa'yo kung saang casino ko madalas binabayaran ang mga utang ng anak mo."

Narinig ko ang mahinang singhap ng mga tao sa paligid. Namula ang mukha ng matandang babae.

Tumingin naman sa akin ang pinsan ni Nathaniel, si Julian, na may nakakarimarim na ngiti. "Nathaniel, baka naman nagmamadali ka lang dahil sa huling habilin ni Lolo tungkol sa kumpanya? Sigurado ka bang hindi ka lang nagbayad ng kung sinong babae sa tabi-tabi para magpanggap?"

Tumingin ang ilang reporters sa akin. Naghihintay ng reaksyon. Nararamdaman ko ang titig nila na parang tinatimbang ang halaga ng suot kong tweed dress.

Alam kong kapag nanahimik ako rito, matatalo kami. At kapag natalo si Nathaniel, walang pambayad sa utang ko, walang proteksyon si Anthony.

Inabot ko ang mic sa tapat ko. Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang tibok ng puso ko.

"Mr. Julian Cervantes, tama po ba?" Tiningnan ko siya nang diretso, walang kurap. "Naiintindihan ko naman po kung bakit kayo nagugulat. Normal lang naman po sa mga taong sanay na ang kasal ay isang business transaction ang magtaka kapag may nakita silang nagpapakasal dahil sa... totoong nararamdaman."

Bahagyang lumingon si Nathaniel sa akin. Bahagyang nakataas ang isang kilay niya, halatang nagulat na sumagot ako.

Ipinagpatuloy ko ang pagsasalita, binalingan ko ang mga camera. "Hindi ako galing sa mayayamang pamilya, totoo po 'yon. Accountant po ako. Sanay akong magbilang ng mga bagay na may halaga. At noong makilala ko si Nathaniel, nakita ko na ang tunay na halaga niya ay wala sa pangalan o sa kumpanyang hawak niya, kundi sa kung paano niya protektahan ang mga taong mahalaga sa kanya."

Tumingin ako kay Nathaniel, pilit na ngumiti na parang tapat na tapat ako. "Kaya kung tingin niyo po ay nagmamadali kami para sa kumpanya, sa tingin ko po ay mas nagmamadali si Nathaniel na makasama ako habambuhay. Diba, hon?"

Medyo nabulunan yata si Nathaniel sa sarili niyang laway nang marinig ang "hon," pero mabilis siyang nakabawi. Inabot niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa, pinisil iyon nang bahagya—hindi ko alam kung babala ba 'yon o pasasalamat—at humarap muli sa media.

"I think that answers your question, Julian," malamig na pagtatapos ni Nathaniel. "Ang kasal namin ay tuloy sa susunod na linggo. At kung sino man ang may balak mag-imbestiga o manggulo sa fiancée ko, asahan ninyong personal ko kayong haharapin sa korte... o sa boardroom."

Natapos ang press conference na bulungan ang buong silid. Pagbalik namin sa holding room, agad kong binitawan ang kamay niya at napasandal ako sa pinto, halos mabuwal sa tindi ng adrenaline.

Nanggalaiti pa rin ang tita niya na sumunod pala sa amin sa kwarto. Pabalabag nitong isinara ang pinto.

"Huwag mong akalaing nanalo ka na, Nathaniel!" sigaw ni Victoria, itinuturo ako ng daliri nitong may mahahabang pekeng kuko. "Titingnan natin kung saan aabot ang kasal-kasalan niyo kapag nalaman ng board na baog ka o hindi ka kayang bigyan ng anak ng babaeng 'yan sa loob ng isang taon! Alam namin ang rules ni Lolo!"

"Lumabas ka, Tita," mahina pero mariing sabi ni Nathaniel. Hindi man lang siya gumagalaw sa pwesto niya.

"Tatandaan mo 'to, Nathaniel. Isang pagkakamali lang ng babaeng 'yan, babawiin namin ang Cervantes Group!" Huling sigaw ng matanda bago ito padarag na lumabas ng silid.

Naiwan kaming dalawa sa loob. Tahimik.

Tumingin ako kay Nathaniel na ngayon ay dahan-dahang nagluluwag ng necktie niya. Halatang may pinagdadaanan siyang matinding galit, pero pinipigilan lang niya.

"Hon, pala, ha?" basag niya sa katahimikan, habang nakatitig sa akin.

"Strategic move 'yon, Mr. Cervantes," sagot ko naman, habang inaayos ang buhok ko na medyo nagulo. "Kung hindi ako sumagot, baka hanggang ngayon ay ginigisa pa tayo ng tita mo."

Lumapit siya sa akin, huminto sa tapat ko, at tiningnan ako nang masinsinan. "Magaling ka. Mas magaling ka sa inaasahan ko."

"Sabi ko naman sa'yo, hindi ako basta-basta ordinaryong babae lang," sagot ko, sabay iwas ng tingin dahil masyadong mabigat ang presensya niya kapag malapit. "Gawin lang natin ang part natin sa kontrata."