CHAPTER 5

DANICA FLORES POV

"Diyan ka sa sahig."

Tinitigan ko si Nathaniel habang inilalapag niya ang unan sa malawak na gray carpet sa gilid ng engkantadong king-sized bed. Kakalabas ko lang ng banyo pagkatapos magpalit ng oversized na t-shirt na hiningi ko sa maid.

"Wow. Napaka-gentleman mo naman, Mr. Cervantes," sagot ko, sabay krus ng mga braso ko. "Ako na nga itong duguan ang tuhod kanina, ako pa ang patutulugin mo sa matigas na sahig?"

"Sabi sa kontrata, mag-asawa tayo sa harap ng publiko. Walang nakasulat na kailangan kitang patuluyin sa kama ko," seryoso niyang sabi habang tinatanggal ang kanyang relo at isinasabit ang business suit sa hanger. "At mas malinis ang carpet na 'yan kaysa sa sahig ng dati mong apartment, Flores."

Ang yabang talaga ng lalaking 'to. Napakagat-labi na lang ako. Totoo naman ang sinabi niya, pero nakakainis pa rin ang paraan ng pagsasalita niya. Parang bawat salita, may kasamang panlalait.

Lalapit na sana ako para kunin ang unan nang biglang umalingawngaw ang isang mahina pero sunod-sunod na katok sa pinto.

Natigilan kaming dalawa. Nagkatinginan kami.

"Nathaniel?" Boses 'yon ni Victoria, ang tita niya. "Naiwan ko ang hikaw ko sa loob ng holding room niyo kanina, pero sabi ng guard baka nadala ng fiancée mo rito sa kwarto. Bubuksan ko 'to."

Bwisit. Sinusubukan niya tayo. Batid kong wala namang naiwang hikaw. Gusto lang niyang tingnan kung talagang mag-asawa kami o kung magkahiwalay kami ng kwarto. Ang gwardya sa labas ay tiyak na tauhan din niya.

Bago ko pa makuha ang unan sa sahig, mabilis na humakbang si Nathaniel pabalit sa akin. Hinablot niya ang braso ko—hindi masakit, pero sapat para mapatungo ako sa kanya. Sa isang iglap, binuhat niya ako at marahang inihagis sa gitna ng malambot na kama.

"Huy, ano ba—"

"Manahimik ka," bulong niya. Sumunod siya sa ibabaw ng kama, pumuwesto sa ibabaw ko habang ang dalawang kamay niya ay nakatukod sa magkabilang gilid ng ulo ko.

Eksaktong bumukas ang pinto. Pumasok si Victoria, may dalang susing duplicate mula sa hotel management.

Pero bago pa man makita ng matanda ang buong eksena, bumaba ang mukha ni Nathaniel. Naramdaman ko ang mainit at malambot niyang labi na pumatong sa mga labi ko.

Nanlaki ang mga mata ko. Ang puso ko, parang gustong tumalon palabas ng dibdib ko sa tindi ng kabog. Amoy alak siya, amoy mint, at sobrang lapit ng mukha niya na nararamdaman ko ang bawat pilik-mata niya na humahaplos sa pisngi ko. Hindi ito mabilis na halik. Mabigat, mapang-angkin, at may kasamang kakaibang tension na hindi ko maipaliwanag. Gumalaw ang isang kamay niya mula sa kama patungo sa panga ko, marahang pinipisil 'yon para mas lumalim ang halik.

"Oh... My God," narinig kong bulong ni Victoria mula sa pinto.

Hindi huminto si Nathaniel. Lalo pa niyang ipinagdikit ang katawan namin, sapat para maramdaman ko ang bigat ng dibdib niya laban sa akin. Noong marinig namin ang mabilis na pagka-lock ng pinto at ang yabag ng paalis na tita niya, doon lang siya dahan-dahang humiwalay.

Habol ko ang hininga ko. Nakatitig lang ako sa kanya, ang mga labi ko ay tila natutuyo pa rin.

Umayos siya ng upo sa gilid ng kama, medyo gulo ang buhok, at hinilot ang tulay ng kanyang ilong. May ilang segundong katahimikan sa pagitan naming dalawa. Walang nagsasalita. Ang tanging naririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon.

"First kiss mo ba 'yon?" biglang tanong niya, hindi tumitingin sa akin.

Naramdaman kong uminit ang dalawa kong pisngi. Umupo ako at hinila ang kumot para takpan ang dibdib ko. "Hindi. Pero hindi ako sanay na ginagamit ang labi ko para sa corporate strategy mo."

Bahagyang lumingon si Nathaniel. May kaunting pilyong ngiti sa gilid ng labi niya, pero mabilis ding nawala. "Nakaalis na siya. Pwede ka nang bumalik sa sahig."

"Seryoso ka ba? Pagkatapos mo akong halikan nang ganoon, itatapon mo ako sa sahig?" tinaasan ko siya ng kilay, kahit ang totoo ay nanginginig pa rin ang boses ko sa kaba. "Kalahati ng kama na 'to, sa akin. Kung ayaw mo, ikaw ang matulog sa carpet."

Humarap siya sa akin nang buo, nawala ang ngiti, at napalitan ng isang madilim at seryosong ekspresyon. Umusog siya pabalik sa tabi ko, sapat para mapaurong ako nang kaunti.

"Gusto mo talagang manatili sa kamang 'to, Danica?" mababa ang boses niya, halos gumaralgal sa tindi ng seryosong tono. "Huwag mong hamunin ang swerte mo. Pumasok ka sa kontratang 'to para iligtas ang kapatid mo, pero hindi mo alam kung anong klase ng gulo ang pinasok mo."

"Alam ko ang pinasok ko. Kasal. Anak. Isang taon," matapang kong sagot, bagamat nakakapit nang mahigpit ang mga daliri ko sa kumot.

"Hindi mo alam," putol niya sa akin. Tumingin siya sa bintana, sa malalaking ilaw ng siyudad sa ibaba. "Ang lolo ko... hindi siya namatay sa sakit, Danica. Nilason siya ng mga kamag-anak ko na nakita mo sa ballroom kanina. At ang kasunduan sa pamana? Ginawa 'yon ng lolo ko bago siya mamatay para protektahan ako, dahil alam niyang kapag wala akong pamilya, mas madali akong papatayin ng mga pinsan ko para makuha ang Cervantes Group."

Natigilan ako. Ang hangin sa loob ng kwarto ay tila mas lalong lumamig.

"Kailangan ko ng heir ngayon na, hindi lang para sa kumpanya," pagpapatuloy ni Nathaniel, saka muling tumingin sa akin, ang mga mata niya ay puno ng isang madilim at mapanganib na seryosong babala. "Kailangan ko ng anak para matapos na ang pirmahan ng ari-arian at tuluyan ko silang maipatapon sa kulungan bago pa man nila ako maunahan. Kaya kapag sinabi kong kailangan ko ang sinapupunan mo, hindi ako nagbibiro. Bawat araw na lumilipas na hindi ka nabubuntis, mas lumalapit ang panganib sa ating tatlo—kasama ang kapatid mo."

Inabot niya ang ballpen na ginamit ko kanina sa mesa, dahan-dahang ipinatong sa side table sa tabi ng kama, at muling tumitig sa akin. "Kaya matulog ka na, asawa ko. Dahil simula bukas, mag-uumpisa na ang totoong trabaho natin."