005

"Please behave, Francesca. This is our only shot," bulong ni Dad habang dahan-dahang bumubukas ang malaking double doors ng Altamirano mansion sa harap namin.

Ngayon ang gabi na ipapakilala ako ni Dad sa mga Altamirano pati na sa magiging asawa ko.

"I'm here, aren't I?" sagot ko habang inaayos ang cuffs ng tailored blazer ko. I chose a sleek, minimalist cream pantsuit para sa gabi na ito. Kung ituturing lang din naman nila akong business deal, I might as well dress like the executive who's going to close it.

The mansion was breathtaking—the perfect combination ng modern architecture and timeless luxury. Inassist kami ng mga staff papunta sa isang grand dining hall kung saan ang mahabang mahogany table ay napapalamutian ng fine crystal at gold-rimmed china.

"Ah, Rufino! Francesca! Welcome," isang malakas at mainit na boses ang sumalubong sa amin.

Don Hernan Altamirano stood up, kasama ang kanyang napakagandang asawa na si Doña Mathilda. They looked genuinely welcoming, malayo sa inaasahan kong cold at arrogant billionaires.

Pero ang atensyon ko ay agad na naagaw ng lalaking nakaupo sa kaliwang bahagi ng mesa.

The fiancé.

Tumayo siya para batiin kami, offering a polite but very stiff nod. He was undeniably striking—sharp jawline, dark, intense eyes, at isang commanding presence. Pero kumpara sa init ng magulang niya, he radiated an absolute aura of frost. He wore a perfectly pressed charcoal gray suit, looking every bit the corporate heir na sanay magpatakbo ng isang shipping empire.

"Francesca, this is my eldest son, Harold" pakilala ni Don Hernan.

"Good evening, Francesca. It's a pleasure to finally meet you," sabi ni Harold. Malalim ang boses niya, pormal, at walang kaanu-anong emosyon.

As we took our seats na magkakatapat, nag-abot ang mga mata namin for a split second. In that single look, I saw a reflection of my own frustration. He doesn't want this either. Napilitan lang din siya, doing this purely out of obligation para sa legacy ng pamilya niya. It was almost a relief. Kung pareho kaming galit sa arranged marriage na ito, baka pwedeng gumawa kami ng isang professional, platonic arrangement para lokohin ang mga magulang namin.

Nagsimula ang dinner nang maayos. The parents talked about business, investments, at ang upcoming merger ng mga pamilya namin. Harold remained mostly quiet, nagsasalita lang siya kapag tinatanong tungkol sa Q3 projections ng kumpanya nila. The atmosphere was calm, elegant, and incredibly suffocating.

"Ohh, right. Gusto sana namin na makilala niyo rin ang bunso naming anak, ang kaso wala pa siya rito." nakangiting sabi ni Don Hernan sabay higop sa wine niya.

"You know how he is, Hernan. Always operating on his own time." saad naman ni Dona Mathilda.

"Hindi na nagbago ang batang 'yan," buntong-hininga ni Don Hernan, pero may lambing sa boses niya. "He handles our luxury resort line, Francesca. Medyo eccentric, pero napakatalino pagdating sa negosyo."

"It's completely fine, Mthilda," nakangiting sagot ni Dad para mapanatiling light ang mood.

Pero bago pa makapagsalita ulit si Dona Mathilda ay narinig namin ang yabag na papalpit sa dining, agad na rumihistro ang ngiti sa labi ni Don Hernan habang nkaatingin sa papalapit at ng lingunin ko ito ay halos malagutan ako ng hininga.

"Apologies for being late, Ma, Pa." saad nito dahilan para mapayuko ako ng bahagya at humigpit ang hawak ko sa tinidor.

No. Way.

"Ah, nandiyan na pala siya," proud na sabi ni Don Hernan. "Francesca, Rufino... this is my youngest son, Hansell."

Dahan-dahan kong itinaas ang ulo ko, praying to whatever deity na nakikinig na sana ay nagha-hallucinate lang ako dahil sa hangover. Pero hindi, hindi ako nag ha-hallucinate, It's really him!

Naka-tailored designer suit na siya ngayon, at mas maayos na ang pagkaka-style ng messy undercut niya, pero ang mapanganib at nakalalasing na karisma niya ay eksaktong-eksakto pa rin. Ang "call boy." Ang stranger sa bar. Ang lalaking literal na nilatagan ko ng envelope ng cash kaninang umaga.

Hansell stood at the edge of the table, scanning the guests hanggang sa huminto ang tingin niya nang diretso sa akin.

For a split second, nakita ko ang gulat sa mata niya. Pero mabilis din iyong nawala, replaced by a slow, devastatingly wicked smirk na nagpalamig sa buong sistema ko.

"Well, well," bulong ni Hansell. His eyes were locked onto mine with a burning intensity, dedma sa pormal na katahimikan ng hapunan. Lumapit siya at pormal na umupo sa bakanteng upuan sa tabi ng kuya niyang si Harold.

He leaned forward, ipinatong ang baba sa kamay niya, at lalong lumawak ang mapaglarong ngiti niya habang tinititigan ang namumutla kong mukha.

"It's an absolute pleasure to meet you... future sister-in-law."