C4 SOMETHING IS CHANGING

AZARIAH POV

Pagkasakay namin sa sasakyan na nakaparada sa harap ng mall, agad niyang hinawakan ang braso ko.

Hindi iyon marahas, pero mahigpit parang sinusuri kung nandun pa ba ako, kung buo pa ba ako.

Sunod niyang tiningnan ang aking mga kamay, hinaplos pa ang balat ko na para bang may hinahanap na sugat o pasa. Pagkatapos ay inangat niya ang tingin sa mukha ko.

“Sinaktan ka ba nila?” malamig niyang tanong.

Natigilan ako.

Nakatingin lang ako sa kanya habang sinusuri ko siya pabalik.

Wala ang malamig niyang aura na nakasanayan kong makita sa iba. Sa halip, may kung anong bigat sa mga mata niya… pag-aalala.

At sa isang lalaking tulad niya isang tycoon na sinasabing walang awa, walang pakialam nakakagulat makita na nag-aalala siya sa akin.

Bakit… parang bumibilis ang tibok ng puso ko?

Umiling ako agad.

“Wala. Hindi naman nila ako nahawakan,” sagot ko. “Si Sienna, akmang sasampalin niya ako pero sinalag ko lang.”

Nanatili siyang nakatingin sa akin.

Parang iniintindi ang bawat salita ko.

“Good,” malamig niyang sabi, pero ramdam ko ang kontroladong tono niya. “Tama ‘yan. Huwag kang maawa sa kanila. Matuto kang lumaban.”

Napatingin ako sa kanya.

“Kahit hindi mo sabihin ‘yan, gagawin ko naman talaga,” sagot ko, bahagyang matigas ang boses ko.

Naka-focus siya sa kalsada, pero ramdam ko pa rin ang presensya niya parang kahit hindi siya nakatingin, alam niya ang bawat galaw ko.

“Sa susunod,” sabi niya pagkatapos ng ilang sandali, “tawagan mo ako kapag pupunta ka sa mall. Sasamahan kita.”

Napalingon ako sa kanya.

“Para may kakampi ka,” dagdag niya, mas mababa ang boses ngayon.

Napakurap ako.

Ang boses niya… hindi na kasing lamig kanina. Parang may lambot na hindi ko inaasahan.

“Hindi na kailangan,” sagot ko agad. “Busy ka naman.”

Huminga siya nang dahan-dahan, saka bahagyang lumingon sa akin.

“Kapag ikaw ang tatawag,” malamig pero diretso niyang sabi, “hindi ako magiging busy.”

Natigilan ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong gumalaw sa dibdib ko sa sinabi niya.

Habang nakaupo ako sa loob ng sasakyan, tahimik lang kaming dalawa. Si Theron ay nakatingin sa kalsada, habang ako naman ay hindi mapakali sa dami ng tumatakbo sa isip ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang epekto niya sa akin. Isang buwan pa lang… pero parang unti-unti na niyang ginugulo ang mundo ko.

Hanggang sa mapatingin ako sa kanya nang mas maigi.

At doon ko napansin ang isang bagay na hindi ko pa napapansin noon.

Sa kabila ng malamig niyang ekspresyon… may mga sandaling hindi niya namamalayan na mas lumalambot ang tingin niya sa akin. Parang kapag hindi siya nagbabantay, doon lumalabas ang totoong siya.

Napakurap ako.

Si Theron ba talaga ‘to?

Yung lalaking sinasabi nilang walang awa… pero ngayon, siya ang nag-aalala sa akin. Siya ang nagpoprotekta sa akin. Siya ang ayaw akong mapahamak.

Bigla kong naalala si Lucas.

Ang lalaking minahal ko nang matagal. Ang lalaking buong akala ko ay hindi ako iiwan.

Pero iniwan niya ako… sa pinakamahalagang araw pa.

At si Theron…

Siya naman ang dumating nang wala akong inaasahan.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Bakit parang… nag-iiba na?

Bakit sa tuwing kasama ko si Theron, unti-unting nawawala yung sakit na iniwan ni Lucas?

Napatingin ulit ako sa kanya.

At sa isip ko, isang nakakatakot na tanong ang unti-unting nabuo…

Paano kung… hindi na si Lucas ang laman ng puso ko?

Paano kung… si Theron na ang unti-unting pumapalit?

Napakagat labi ako at agad umiwas ng tingin.

Hindi pwede.

Hindi dapat.

Pero kahit paulit-ulit kong sabihin sa sarili ko ‘yan…

Hindi ko maipaliwanag kung bakit sa bawat sandaling kasama ko si Theron, parang unti-unting binubura ang alaala ng sakit… at pinapalitan ng isang bagay na hindi ko pa kayang pangalanan.

Isang bagay na mas delikado kaysa sa galit.

Isang bagay na unti-unting tinatawag na… pagmamahal.

Katahimikan ang namayani sa loob ng sasakyan habang patuloy kaming bumabagtas sa kalsada.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at dahan-dahang lumingon sa kanya.

“Theron…” mahinang tawag ko.

Hindi siya agad sumagot, nakatuon lang ang mga mata niya sa daan.

“Bakit mo ako sinundo sa mall?” tanong ko. “At saan tayo pupunta?”

Sandaling katahimikan muli.

Hanggang sa marinig ko ang malamig niyang boses.

“Pupunta tayo sa bahay.”

Napakurap ako. “Bahay?”

“Sa mansion,” dagdag niya, diretso pa rin ang tingin sa harap.

Mas lalo akong kinabahan.

“Bakit?” tanong ko ulit, hindi na maitago ang pag-aalala sa boses ko.

Saglit siyang tumingin sa akin, saka muling ibinalik ang tingin sa kalsada.

“Ipapakilala kita sa magulang ko.”

Parang biglang huminto ang paghinga ko.

“Ha?” bulalas ko, halos hindi makapaniwala.

Pakiramdam ko biglang bumigat ang dibdib ko.

Magulang niya?

Ibig sabihin… totoo ‘to. Hindi ito biro.

Napalunok ako.

“Theron… isang buwan pa lang tayong kasal,” mahinang sabi ko, halos hindi ko maiproseso ang nangyayari. “Biglaan lang lahat… tapos ngayon mo ako ipapakilala sa pamilya mo?”

Mas lalo akong kinabahan habang tumatakbo sa isip ko ang sunod-sunod na tanong.

Paano kung hindi nila ako magustuhan?

Paano kung hindi ako sapat para sa pamilya niya?

Paano kung masira lang ako lalo?

Humigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko.

Hindi ako sanay sa ganitong mundo niya. Sa ganitong klase ng buhay.

At higit sa lahat…

Hindi ako sanay na hinuhusgahan ng mga taong hindi ko pa kilala.

“Theron…” muli kong tawag, mas mahina na ngayon, “paano kung hindi nila ako magustuhan?”

Saglit siyang hindi sumagot.

Ngunit sa pagkakataong iyon, nakita kong bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.

“Hindi mahalaga kung magustuhan ka nila,” malamig niyang sabi, pero mas mababa na ang tono kaysa kanina.

Napatingin ako sa kanya.

Huminga siya nang dahan-dahan bago muling nagsalita.

“Ang mahalaga… asawa kita.”

Natigilan ako.

Sa simpleng mga salitang iyon, lalo lang gumulo ang puso ko.

Habang papalapit ang sasakyan sa mansyon, mas lalo lang bumibigat ang pakiramdam ko. Parang bawat segundo, mas humihigpit ang dibdib ko sa kaba na hindi ko maipaliwanag.

Nang huminto kami sa harap ng isang napakalaking mansyon, halos hindi ako makagalaw.

“Theron…” mahinang tawag ko, pero hindi niya ako sinagot agad.

Bago pa ako makababa, naramdaman ko na lang ang kamay niya sa kamay ko mahigpit pero hindi nakakasakit.

“Relax,” malamig niyang sabi, pero may lambot sa tono niya na para bang sinasabing ligtas ako.

Huminga ako nang malalim bago siya sumama sa pagbaba ko.

Pagpasok namin sa loob ng mansyon, mas lalo akong kinabahan. Ang laki, ang tahimik, at halatang mayaman at makapangyarihan ang nakatira dito.

Hindi pa man ako nakakabawi sa kaba, may mga yapak nang papalapit.

Dahan-dahan akong tumingin sa harap…

At doon ko sila nakita.

Isang matandang lalaki at babae nakangiti habang papalapit sa amin.

“Theron,” masayang bungad ng babae, pagkatapos ay agad akong tiningnan.

Parang biglang tumigil ang oras.

Napakapit ako ng bahagya sa kamay ni Theron, hindi ko alam kung bakit.

“Ah, ikaw pala ang babaeng kinababaliwan nang anak namin,” sabi ng lalaki habang nakangiti rin, pero may halong pagsusuri ang tingin sa akin.

Napalunok ako.

“Mom, Dad,” maikling sabi ni Theron, kalmado pa rin ang boses niya.

Mas lalo akong kinabahan nang mas lumawak ang ngiti ng mommy niya.

“Ako po si Azariah…” mahinang pakilala ko, halos hindi lumalabas ang boses ko.

Tinitigan nila ako parang sinusuri ang bawat galaw ko, bawat ekspresyon ko.

Hanggang sa ngumiti ulit ang mommy niya.

“Finally…” sabi niya nang mahina, pero sapat para marinig ko. “ikaw pala ang asawa ng anak namin.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Finally?

Parang may ibig sabihin ang tono niya na hindi ko maintindihan.

Pero bago pa ako makapagtanong, naramdaman ko ang kamay ni Theron na bahagyang humigpit sa kamay ko.

At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako…