ตอนที่ 4 - [ ฟันเฟืองที่เหลืออยู่ ]

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

"ไปก่อนนะคะป๊า" น้ำชาบอกลาพ่อของตนก่อนออกเดินทางไปทำงานแต่เช้า เมษมองลูกสาวของตนวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบโดยที่ลืมทานอาหารเช้าที่เขาเตรียมไว้ให้ซะอย่างนั้น

"ชา! แล้วกับข้าว-" แน่นอนว่าคำพูดของเขานั้นช้ากว่าลูกสาวเขานัก เพราะตอนนี้ชาได้หายลับไปจากสายตาของเมษเรียบร้อยแล้ว

เสียงประตูรั้วที่ปิดสนิททิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว เมษมองตามแผ่นหลังของลูกสาวที่ลับหายไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะจับความรู้สึกไม่ทัน เขาก้มลงมองแซนด์วิชแฮมชีสและกาแฟร้อนที่เตรียมไว้ให้บนโต๊ะ ควันสีจางยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแก้ว แต่มันกลับดูอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเจ้าของของมันไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อย

มือหนาเลื่อนจานอาหารเข้าไปไว้ตรงกลางโต๊ะอย่างเชื่องช้า ความร้อนจากถ้วยกาแฟที่เขาเตรียมไว้ยังคงแผ่กระจายออกมาจางๆ สัมผัสถึงความตั้งใจที่ถูกละเลย เมษถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางดึงเก้าอี้นั่งลงในตำแหน่งประจำของเขาที่ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหมือนเคย

"รีบขนาดนั้นเลยเหรอ…" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงนาฬิกาแขวนผนังส่งเสียง กริ๊ก กริ๊ก เป็นจังหวะตอกย้ำความเงียบที่ปกคลุมบ้านหลังนี้

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ชีวิตของน้ำชาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกพัดพาด้วยพายุแห่งการทำงาน เธอตื่นเช้าขึ้น กลับดึกขึ้น และใช้เวลาอยู่ในโลกที่มีชื่อว่า 'Rose & Design' มากกว่าโลกที่เขาสร้างไว้ให้ที่นี่ เมษรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ที่สถานีรถไฟ มองดูขบวนรถที่น้ำชานั่งอยู่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปไกลขึ้นทุกที

ขณะที่เขากำลังจมอยู่ในความคิด มือถือบนโต๊ะก็ส่งเสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ตื๊ด เขาหยิบมันขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจาก 'ฐา' เพื่อนสนิทที่เป็นที่ปรึกษาจำเป็นของเขาในพักหลัง

'เป็นไงบ้างเรื่องลูกสาวน่ะ ใจเย็นลงหรือยัง'

เมษขยับปลายนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "เพิ่งวิ่งออกไปเมื่อกี้ ข้าวปลาไม่กินสักคำ เห็นว่าช่วงนี้งานเยอะจนหัวหมุน"

'วัยรุ่นไฟแรงก็แบบนี้แหละ แต่อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยล่ะ ไม่ใช่ไปนั่งเฝ้าประตูรอเขากลับบ้านจนตาเป็นแพนด้า'

"ไม่ได้รอขนาดนั้นสักหน่อย" เขาพิมพ์กลับไปแบบนั้น ทั้งที่ความจริงเมื่อคืนเขาก็นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นจนกระทั่งได้ยินเสียงรถของ 'เพื่อน' ของเธอมาจอดส่งที่หน้าบ้านตอนกลางค่ำกลางคืน 

เมษเก็บโทรศัพท์ลงแล้วมองไปที่ประตูอีกครั้ง ความรู้สึกอึดอัดที่เขาพยายามกดทับเอาไว้มันเริ่มประท้วงขึ้นมาในอก เขาไม่ได้อยากเป็นพ่อที่จู้จี้ หรือพ่อที่ขัดขวางอนาคตของลูก แต่ความรู้สึกที่ว่าตนเองกำลังสูญเสีย 'พื้นที่' สำคัญในชีวิตของน้ำชาไปให้กับคนอื่น..โดยเฉพาะกับผู้ชายอีกคน มันกลับรบกวนจิตใจเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เขาตัดสินใจลุกขึ้น เก็บจานแซนด์วิชแผ่นนั้นเข้ากล่องพลาสติก 

"เอาไปให้ที่ออฟฟิศดีไหมนะ…"

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว แต่มันก็ถูกยับยั้งด้วยความลังเล เขาไม่อยากให้เธออายเพื่อนร่วมงาน แต่ภาพที่เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้ามันก็น่าเป็นห่วงเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปได้ ซึ่งสุดท้ายเมษก็เลือกที่จะหยิบกุญแจรถและเสื้อคลุมมาสวม เขาตัดสินใจขับรถออกไปมุ่งหน้าสู่ตึกสำนักงานใจกลางเมืองที่น้ำชาทำงานอยู่ ท่ามกลางการจราจรที่เริ่มหนาตา แสงแดดจัดจ้าในยามเช้าสะท้อนเข้าตาจนเขาต้องหรี่ลง

เมื่อมาถึงหน้าตึก Rose & Design เมษมองเห็นกลุ่มพนักงานที่กำลังเดินขวักไขว่เข้าตึก และนั่นเองที่เขามองเห็นน้ำชา เธอกำลังยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่หน้าลิฟต์ และข้างๆ เธอคือ 'เพื่อน' ชายหนุ่มคนเดิมที่มาส่งเธอเมื่อคืน ทั้งคู่กำลังคุยกันเรื่องเอกสารในมือ น้ำชาดูมีสีหน้าเคร่งเครียดแต่ก็ผ่อนคลายลงเมื่ออีกฝ่ายแตะบ่าเธอเบาๆ แล้วพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอยิ้มออกมาได้

รอยยิ้มแบบที่เขาไม่ได้เห็นมาหลายวันแล้ว

เมษที่นั่งอยู่ในรถกระชับพวงมาลัยแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความตั้งใจที่จะเดินลงไปส่งกล่องแซนด์วิชหยุดชะงักลงที่ตรงนั้น

ตื๊ด ตื๊ด

คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าจากที่ทำงานของเขาเอง เมษมองหน้าจอก่อนจะถอนหายใจทิ้ง 

"ครับ… ผมกำลังไปครับ"

เขาวางกล่องอาหารลงที่เบาะข้างคนขับ ก่อนจะหักพวงมาลัยถอยรถออกมาจากตรงนั้น โลกของน้ำชากำลังหมุนไปข้างหน้าด้วยฟันเฟืองที่เขาไม่ได้เป็นส่วนประกอบ และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ.. แม้ว่ามันจะทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงเงาที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังก็ตาม

"ฝากดูแลยัยเด็กดื้อนั่นด้วยแล้วกัน.. ไอ้หนุ่ม" 

เขาพึมพำลอดไรฟัน สายตามองผ่านกระจกหลังเห็นภาพทั้งสองเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกัน ก่อนที่ประตูบานนั้นจะปิดลงอย่างถาวรสำหรับเช้าวันนี้

- - - - - -

"เกือบไปแล้ว.." 

น้ำชาพึมพำพลางจัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ขณะก้าวฉับๆ เข้าไปในลิฟต์ที่กำลังจะปิด เสียงรองเท้าส้นสูงกของเธอกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก ตึก จนคนข้างๆ ต้องหันมามอง

"มาช้าไปวินาทีเดียวคือสายเลยนะชา" คิมยิ้มล้อเลียนพลางยื่นแฟ้มงานมาให้

"ขอบคุณนะคิม ถ้าไม่มีนายช่วยไว้ฉันตายแน่" 

เธอรับแฟ้มมาถือไว้พลางถอนหายใจยาว ในใจแอบนึกย้อนไปถึงบ้าน…

'ป๊าจะโกรธไหมนะที่ฉันวิ่งออกมาแบบนั้น แถมตอนนี้ท้องก็เริ่มประท้วงหิวซะแล้วสิ..'

เสียง ติ๊ง! ของลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูสเตนเลสที่แยกออกจากกัน เมื่อน้ำชาก้าวออกมาพร้อมกับคิม ทั้งสองก็ถูกโอบล้อมอยู่ท่ามกลางบรรยากาศของออฟฟิศที่เริ่มต้นขึ้นอย่างเร่งรีบ กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมปนเปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอและเสียงเคาะคีย์บอร์ดกับเสียงตัดผ้าที่ดังรัวจากหลายมุมห้อง

"ขอบคุณจริงๆ นะคิม ถ้าวันนี้มาไม่ทันประชุมบ่ายโมงพี่ลินดาต้องดุฉันแน่ๆ" น้ำชาพูดขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เธอวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้พลางจัดแฟ้มงานที่ถือมาอย่างรีบเร่ง หัวใจยังคงเต้นตุบตับด้วยความตื่นเต้นผสมกับความเหนื่อยหอบจากการวิ่งหนีสายนาฬิกา

"บอกแล้วว่าอย่าโหมงานดึกน่ะ เห็นนะว่าเมื่อคืนเธอยังแก้แบบอยู่ที่ห้องตัดอยู่เลย" คิมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างๆ พลางเลิกคิ้วมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว 

"แล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง? หน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ"

คำถามนั้นทำให้กระเพาะของน้ำชาส่งเสียงประท้วงขึ้นมาเบาๆ รสสัมผัสที่ว่างเปล่าในลำคอตอกย้ำว่าเธอละเลยมื้อเช้าที่ป๊าเตรียมไว้ให้ ภาพของเมษที่ยืนถือจานอาหารอยู่ในห้องครัววูบเข้ามาในความคิด แววตาที่เป็นห่วงคู่นั้นและความเงียบที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลังมันทำให้ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนเธอต้องเม้มปากแน่น

"ยังเลย… พอดีรีบออกมาน่ะ" เธอตอบสั้นๆ พลางหลบสายตาคิมแล้วก้มหน้าเปิดคอมพิวเตอร์ 

"ป๊าเตรียมไว้ให้แล้วล่ะ แต่ฉันดื้อเองที่ไม่ได้กิน"

"งั้นพักเที่ยงนี้ต้องจัดหนักหน่อยแล้วล่ะ เดี๋ยวไม่มีแรงแก้แบบชุดราตรีนะ" คิมตบไหล่เธอเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจก่อนจะเดินแยกไปที่โต๊ะของตัวเอง ทิ้งให้น้ำชาจมอยู่กับโต๊ะที่มีภาพสเกตและหนังสือรีเสิร์สมากมาย แต่ในใจของเธอกลับวนเวียนอยู่แต่เรื่องที่บ้าน

มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ลังเลอยู่นานว่าจะพิมพ์ข้อความไปหาเมษดีไหม ความเงียบระหว่างเธอกับเขามันเริ่มขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่เธอเริ่มทำงานที่นี่ ความใกล้ชิดที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความห่างเหินของเวลาและภาระหน้าที่ เธอพิมพ์ข้อความว่า "ขอโทษนะป๊าที่เมื่อเช้าไม่ทันได้กินข้าวด้วย" แต่แล้วก็กดลบไป 

"ชารบกวนช่วยเช็กตัวอย่างผ้าลินินในห้องคลังหน่อยสิ พี่ว่าสีมันดรอปไปนิดหนึ่งนะ" เสียงของรุ่นพี่ดีไซเนอร์เรียกสติเธอกลับมา

"ค่ะพี่ลินดา จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!" น้ำชารับคำพลางรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปก่อนจะลุกขึ้นแล้วรีบเร่งฝีเท้าที่ไปคลังเก็บผ้าทันที

ตลอดทั้งช่วงเช้าน้ำชาวิ่งวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมวัสดุและประสานงานกับทีมงานฝ่ายผลิต ความเหนื่อยล้าทางกายเริ่มรุกราน แต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือความเงียบจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ เมษไม่ได้ส่งข้อความมาหา และนั่นยิ่งทำให้ความกังวลในใจของเธอเพิ่มพูนขึ้นราวกับตะกอนที่ก้นแก้ว

ป๊าจะกำลังเหงาอยู่ไหม? หรือป๊าจะโกรธที่เธอทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโตที่เอาแต่จะวิ่งตามความฝันจนลืมคนที่อยู่ข้างหลัง?

โครก…

เสียงท้องร้องที่ดังขึ้นในจังหวะที่ออฟฟิศเงียบสงบลงครู่หนึ่งทำให้น้ำชาหน้าแดงซ่าน เธอเอามือกุมท้องไว้พลางถอนหายใจยาว ความหิวในตอนนี้มันช่างขัดแย้งกับความทะเยอทะยานในหัวใจเสียเหลือเกิน

"ช่างเถอะ คิดมากไปคงไม่มีประโยชน์.." น้ำชาสะบัดความคิดที่มีอยู่ทิ้งไปแล้วเริ่มโฟกัสกับงานอีกครั้ง เธอพยายามท่องเอาไว้ในใจอยู่เสมอว่าการยุ่งกับงานคือหนทางเดียวที่เธอจะได้หลุดพ้นจากความคิดของเธอที่เกี่ยวโยงกับป๊า.. แล้วตอนนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีของเธอ

"ไหวไหมชา? หน้าเธอดูซีดกว่ากระดาษอีกนะ" คิมที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ทักขึ้นพร้อมกับยื่นขนมปังขนาดเล็กซองหนึ่งมาให้ 

"รองท้องไปก่อน พี่ลินดาบอกว่าถ้าดีไซน์ตรงนี้ไม่เสร็จ เที่ยงนี้คงไม่ได้ไปไหนกันแน่"

"ขอบใจนะ ฉันแค่..มึนหัวนิดหน่อยน่ะ" น้ำชาพยายามคลี่ยิ้มตอบ แต่อาการสั่นจางๆ ที่ปลายนิ้วมือเป็นตัวบ่งบอกว่าร่างกายเธอกำลังจะถึงขีดจำกัด เธอรับขนมปังมาแล้วแกะเข้าปากอย่างรวดเร็ว รสชาติหวานๆ ของขนมปังเนยสดมันช่วยกระตุ้นพลังงานให้เธอได้เพียงชั่วครู่ แต่มันไม่ได้ช่วยลดความรู้สึกผิดที่ยังคงตกค้างอยู่ในใจได้เลย

'ป๊าจะทานข้าวหรือยังนะ…' ความคิดถึงที่แล่นเข้ามากลางคันทำให้เธอเผลอพิมพ์ชื่อเมษลงในช่องค้นหาข้อความ แต่แล้วเสียงเรียกจากหัวหน้างานก็ดึงเธอกลับสู่โลกความจริงที่โหดร้ายอีกครั้ง

"น้ำชา! มาช่วยกันตัดผ้าตรงนี้ที!"

"ค- ค่ะ!" ยังไม่ทันที่ขนมปังที่คิมให้มาหมด เธอก็ถูกรุ่นพี่ในทีมเรียกให้ไปตัดผ้าต่อเสียแล้ว ทำให้เธอต้องจำใจพักขนมปังใส่ซองไว้ก่อนแล้วรีบลุกไปช่วยรุ่นพี่ตัดผ้าโดยทันที 

- - - - - -

ช่วงบ่ายที่แสนยาวนานผ่านไปอย่างทุลักทุเล เมษที่เพิ่งเสร็จจากการประชุมเคร่งเครียดนั่งเอนหลังลงบนเก้าอี้หนังในห้องทำงานของตน สายตาเขามองออกไปนอกหน้าต่างเห็นวิวตึกระฟ้าด้านนอกอย่างเหม่อลอยพลางคิดถึงน้ำชาไปด้วย 

'หิวแย่แล้วมั้งเนี่ย.. ได้ออกไปหาอะไรกินบ้างหรือยังนะ'

เจ้าตัวถอนหายใจออกมาอีกครั้งแล้วนึกย้อนไปยังอาหารบนโต๊ะที่ไร้คนนั่งที่บ้านอีกหน ภาพจำที่เมษเคยสัมผัสหลังจากที่น้ำชาเดินทางไปเรียนที่ต่างประเทศหวนคืนกลับมาอย่างช้าๆ โต๊ะที่ว่างเปล่ากับเขาที่นั่งจิบกาแฟคนเดียวราวกับคนหมดอาลัยตายอยากได้ย้อนคืนมาในห้วงความคิดของเมษราวกับม้วนหนังที่ถูกฉายซ้ำ

เมื่อลูกโตขึ้น ก็ถึงคราวที่คนเป็นผู้ปกครองต้อง 'ปล่อย' ให้พวกเขาโบยบินออกไปด้วยตัวเอง ทว่าในความรู้สึกภายในอกนั้นกลับบีบรัดเขามากกว่าเดิมอย่างไม่รู้สาเหตุ 

บางทีอาจเป็นเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะ 'ปล่อย' น้ำชาไป

หรือบางทีอาจเป็นเพราะว่าเขาไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวอีกครั้ง..

ความสับสนนี้เริ่มล่องลอยอยู่ในจิตใจของเมษเหมือนกับหมอกควันที่เริ่มก่อตัวขึ้นโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะดับลง..