Accueil / โรแมนติก / Sweetest lies สัญญารักลวงตา / ตอนที่ 5 - [ กระวนกระวายใจ ]

Partager

ตอนที่ 5 - [ กระวนกระวายใจ ]

last update Date de publication: 2026-01-31 22:04:39

แสงสว่างจากโคมไฟตั้งโต๊ะตัดกับเงาที่ทอดยาวในห้องทำงานส่วนตัวของเมษ อากาศภายในห้องเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืดวางแน่นิ่งอยู่ข้างกองเอกสารที่ดูเหมือนจะไม่ถูกแตะต้องมาสักพักใหญ่ เมษเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ดวงตาที่ล้อมรอบด้วยรอยคล้ำจางๆ จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงไร้การแจ้งเตือนจากคนที่เขาเฝ้ารอ นิ้วหนาเคาะเป็นจังหวะเชื่องช้าบนที่พักแขน

กึก กึก.. เสียงนั้นดังสะท้อนในความเงียบราวกับจะตอกย้ำความว้าวุ่นในใจ

"เอาตรง ๆ นะ เพื่อนเมษ หน้าตานายตอนนี้ดูไม่ได้เลยว่ะ"

เสียงทักทายที่ติดจะกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูโดยไม่ได้รับอนุญาต ฐาเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสบาย ๆ ในมือถือแฟ้มงานและแก้วกาแฟใบใหม่ เขาวางของลงบนโต๊ะพลางหรี่ตามองเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน เมษไม่ได้หันไปมองในทันที เขาเพียงแต่ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ที่เคยตึงเขม็งตกลงอย่างเห็นได้ชัด

"พูดมากน่าฐา ช่วงนี้ฉันแค่พักผ่อนน้อยก็เท่านั้นเอง"

"พักผ่อนน้อยหรือไม่ได้นอนเลยกันแน่? ตาขวางขนาดนี้ถ้าบอกว่าไปฟัดกับใครมาหน้าร้านเหล้านี่ก็เชื่อนะ" ฐาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พลางพินิจพิเคราะห์เพื่อนที่ปกติมักจะเนี๊ยบอยู่เสมอ แต่ตอนนี้เนกไทกลับถูกคลายออกจนหลวมโคร่ง 

"เรื่องน้ำชาใช่ไหม? เห็นส่งข้อความมาฟูมฟายยกใหญ่น่ะ" คำถามที่ตรงไปตรงมาทำเอาเมษชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหยิบแก้วกาแฟเย็นชืดขึ้นมาจิบเพื่อเลี่ยงการสบตา รสชาติขมปร่าที่ปลายลิ้นไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว 

"ไม่ได้ฟูมฟาย ก็แค่ปรึกษาเฉย ๆ.."

"ปรึกษาบ้านแกสิ ใครเขาส่งข้อความมาตอนกลางดึกว่า 'ลูกสาวจะมีแฟน' พร้อมเครื่องหมายคำถามสิบอันรัว ๆ ห๊ะ?" 

"มึงอาการหนักกว่าที่คิดนะเมษ ความจริงลูกสาวนายก็โตแล้วนะ งานการก็มีทำแล้ว ถ้าจะมีคนมาจีบหรือมีแฟนมันก็เรื่องปกติป่ะวะ"

"มันไม่ใช่เรื่องนั้น…" เมษวางแก้วลงกระแทกโต๊ะเบา ๆ เสียงดังกึก 

"ฉันแค่รู้สึกว่า.. ทุกอย่างมันเร็วไปหมด เมื่อก่อนน้ำชายังวิ่งมาอ้อนเรื่องดินสอสีไม้หักอยู่เลย แต่ตอนนี้แค่จะกินข้าวเช้าที่ทำไว้ให้ เขายังไม่มีเวลาจะมากินด้วยเลยด้วยซ้ำ"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอยู่ชั่วอึดใจ เมษขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดพ่อเลี้ยงที่แสนดีเริ่มปริแตกออกมาต่อหน้าเพื่อนสนิท เขาไม่ได้โกรธน้ำชาที่เธอเติบโตขึ้น แต่เขากำลังโกรธตัวเองที่ไม่รู้ว่าจะรับมือกับ 'ที่ว่าง' ที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นในชีวิตได้อย่างไร โดยเฉพาะเมื่อที่ว่างนั้นเริ่มถูกเติมเต็มด้วยคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

"เอาจริง ๆ นะ นายก็แค่กลัว" ฐาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย 

"นายกลัวว่าตัวเองจะไม่สำคัญสำหรับเขาเหมือนเดิม ก็เลยไปพาลลงที่ไอ้หนุ่มนั่นที่ขับรถมาส่งน้อง"

"ฉันไม่ได้พาล" เมษเถียงกลับทันควัน ทว่าสายตาที่วูบไหวกลับทรยศคำพูดของตัวเอง 

"ก็แค่อยากให้เขาระวังตัว โลกข้างนอกมันไม่ได้ใจดีเหมือนที่บ้าน"

"นี่ก็เข้าใจความเป็นห่วงของนายนะ แต่นายต้องแยกให้ออกระหว่าง 'ความเป็นห่วง' กับ 'การยึดติด' ว่ะเมษ" ฐาลุกขึ้นยืนพลางตบไหล่เพื่อนเบา ๆ 

"ลองถอยออกมามองกว้าง ๆ หน่อย น้ำชาไม่ได้รักนายน้อยลงหรอก เขาก็แค่กำลังใช้ชีวิตของตัวเอง ส่วนนายก็ควรกลับมาใช้ชีวิตของตัวเองบ้างนะเพื่อน อย่าให้งานกับเรื่องลูกมาทำให้เครียดจนหน้าแก่ไปมากกว่านี้เลย ไม่งั้นจะไม่มีสาว ๆ มาจีบพ่อม่ายเนื้อหอมอย่างนายในอนาคตนะ"

เมษแค่นยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แม้จะเป็นยิ้มแรกของวันที่ขมขื่นมากกว่าจะเป็นความสุข 

"ขอบใจนะที่เตือน… แต่ยังไงก็คงเลิกเป็นห่วงเขาไม่ได้หรอก"

"ก็ไม่ได้บอกให้เลิกห่วง แต่ให้ห่วงให้ถูกวิธี" ฐายักไหล่ก่อนจะเดินไปที่ประตู 

"อ้อ แล้วไอ้หน้าโทรม ๆ นี่น่ะ ไปล้างหน้าล้างตาซะนะ เดี๋ยวบ่ายนี้มีนัดเซ็นสัญญากับลูกค้าเจ้าใหญ่ อย่าไปทำให้เขาตกใจจนไม่กล้าเซ็นล่ะ"

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลงอีกครั้งเมษก็กลับมาอยู่กับความเงียบอีกรอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปหน้าจอซึ่งเป็นรูปน้ำชาในชุดนักศึกษาวันรับปริญญาที่ยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มนั้นคือสิ่งที่เขาอยากปกป้องไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำส่วนตัวในห้องทำงานเพื่อล้างหน้าตามที่เพื่อนแนะนำ น้ำเย็นที่สัมผัสผิวหน้าช่วยให้เขาตื่นจากภวังค์แห่งความเศร้าสร้อยได้บ้าง แต่ลึกๆ ในใจ เขาก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงบทสนทนาที่น้ำชาคุยกับผู้ชายคนนั้นที่หน้าลิฟต์เมื่อเช้านี้

'ห่วงให้ถูกวิธีอย่างงั้นเหรอ..'

เมษมองตัวเองในกระจก พยายามจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้กลับมาดูดีเหมือนเดิม แต่แววตาที่ยังคงมีความกังวลฉายชัดอยู่นั้นคือสิ่งที่เขายังจัดการไม่ได้เสียที เขาต้องเรียนรู้ที่จะเป็นกำแพงที่มั่นคงให้น้ำชาพิงเมื่อเหนื่อยล้า ไม่ใช่กรงขังที่คอยกักขังปีกของเธอเอาไว้.. เขารู้ดี แต่มันก็ช่างทำได้ยากเหลือเกินในยามที่หัวใจของเขาเต้นเพื่อคน ๆ เดียวมาตลอดหลายปี

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานของเมษเคลื่อนผ่านเลขสิบสองไปอย่างเชื่องช้า ความร้อนระอุของแดดช่วงบ่ายลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นเส้นขนาน ทาบทับลงบนกองเอกสารที่ดูเหมือนจะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ตามความตึงเครียดในใจของเขา เมษเอนหลังลงกับพนักเก้าอี้พลางนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบตับด้วยความล้า แม้คำพูดของฐาจะยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เรื่องการปล่อยวางและการห่วงให้ถูกวิธี แต่ความรู้สึกหน่วง ๆ ในอกกลับไม่จางหายไปง่าย ๆ อย่างที่เมษคิด

เขาลดมือลงมาหยิบโทรศัพท์ที่วางนิ่งสนิทบนโต๊ะ นิ้วโป้งปัดหน้าจอเปิดดูแอปพลิเคชันแชทเป็นรอบที่สิบของชั่วโมง ข้อความล่าสุดยังคงเป็นของเขาที่ส่งไปเมื่อช่วงสาย ซึ่งยังไม่มีเครื่องหมายว่า 'อ่านแล้ว' ปรากฏขึ้นเลยแม้แต่ตัวเดียว

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนจากไลน์ดังขึ้น เมื่อเห็นว่ามันคือแจ้งเตือนจากน้ำชา เขาก็ไม่รีรอที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความนั้นทันที

"วันนี้ชากลับดึกหน่อยนะป๊า มีงานต้องแก้ด่วน ป๊าทานข้าวไปก่อนเลยนะคะ ไม่ต้องรอชานะ"

เมษมองข้อความนั้นอยู่นาน ความรู้สึกโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความโหยหาที่กัดกินใจ เขาพิมพ์ตอบกลับไปเพียงสั้นๆ

"ให้ป๊าไปรอรับไหม" เมษพิมพ์กลับไปโดยไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้มากมาย หากว่าลูกสาวของเขาต้องกลับดึกขนาดนั้น อย่างน้อยเขาในฐานะที่เป็นพ่อก็ควรจะไปรับเธอกลับบ้านด้วยตัวเองก็ยังดี-

"ไม่เป็นไรค่ะป๊า เดี๋ยวชานั่งรถกลับกับเพื่อน ป๊าไม่ต้องห่วงนะ" 

คำว่า 'เพื่อน' เป็นเหมือนดั่งศรที่พุ่งเข้ามาปักใจของเมษโดยทันที ซึ่งศรนั้นหาใช่ศรรักแต่อย่างใด แต่มันคือศรที่ปักลงไปเพื่อสร้างความเจ็บปวดแก่เขาเพียงเท่านั้น เมษทิ้งตัวพิงเก้าอี้ในสำนักงานแล้วแหงนมองท้องฟ้านอกหน้าต่างที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมส้ม ความโดดเดี่ยวในยามค่ำคืนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และเขาก็ทำได้เพียงแค่รอ.. รอเสียงรถที่มาส่งเธอที่หน้าบ้าน และรอโอกาสที่จะได้เห็นหน้าเธอเพียงไม่กี่นาทีก่อนที่เธอจะเดินขึ้นห้องนอนไป

การเป็นผู้ปกครองมันเจ็บปวดขนาดนี้เลยเหรอ? เมษนั้นไม่อาจรู้ได้ เมื่อนึกถึงคำพูดของฐา เขาก็ทำได้แค่กำมือถือที่อยู่ในมือให้แน่นขึ้นไปอีก 

เมษรู้ว่าหากเขารั้งที่จะอยู่ในชีวิตของน้ำชามากเกินไปมันคงไม่ต่างอะไรกับการขังเธอเอาไว้ในกรงและตัดอิสรภาพของเธอออกไป ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่อยากจะหย่อนยานจนเผลอปล่อยมือเธอไปอย่างถาวรเหมือนกัน 

"โอเค.. กลับดี ๆ นะ" เมษพิมพ์ข้อความสุดท้ายส่งให้เธอก่อนจะวางมือถือของเขาคว่ำลงบนโต๊ะ 

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่หัวใจของเขาถึงได้บีบรัดจนเจ็บปวดขนาดนี้ 

"พลอย.. ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่เธอจะรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้หรือเปล่านะ.. หรือว่าเธอจะเป็นคนที่คอยปลอบใจฉันเหมือนที่เธอทำทุกครั้ง?"

- - - - - -

ขณะเดียวกันที่ออฟฟิศ Rose & Design แสงไฟนีออนสีขาวโพลนยังคงสว่างจ้าตอกย้ำความล้าของร่างกาย น้ำชาฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานชั่วครู่ กลิ่นหอมจาง ๆ ของกระดาษและน้ำหมึกพิมพ์อบอวลอยู่รอบตัว ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในสำนักงานเริ่มทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นที่ปลายนิ้ว เปลือกตาที่หนักอึ้งพยายามจะปิดลงทุกครั้งที่เธอเผลอไผล

"ไหวไหมชา อีกแค่นิดเดียวแบบร่างส่วนสุดท้ายก็จะเสร็จแล้ว"

เสียงของคิมดังขึ้นเบา ๆ จากโต๊ะข้าง ๆ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับวางกระป๋องเครื่องดื่มเย็นเฉียบลงบนโต๊ะข้างแขนของเธอ สัมผัสเย็นจัดนั้นทำให้น้ำชาสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่พร่ามัวจากการใช้สายตาหนักเกินไป

"ขอบใจนะคิม ฉันแค่มึน ๆ หัวนิดหน่อยน่ะ" เธอพึมพำพลางยกมือขึ้นนวดขมับ 

"ใกล้เสร็จแล้วล่ะ อีกสิบนาทีนะ" น้ำชาตอบกลับไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนแรงลง

"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวผมช่วยดูส่วนรายละเอียดตกแต่งให้เอง" คิมขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของชายหนุ่มโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นสะอาด ๆ ที่ต่างจากกลิ่นน้ำหอมไม้สนที่เธอคุ้นเคยนัก..

เวลาผ่านไปจนเกือบจะตีหนึ่ง เมษตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างหน้าบ้าน เขามองลอดผ่านผ้าม่านออกไปยังถนนที่ว่างเปล่า ความกังวลเริ่มเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขานั้นไม่ได้หงุดหงิดน้ำชา แต่หงุดหงิดที่เขาทำได้เพียงแค่รออยู่ในบ้านหลังนี้ราวกับวิญญาณที่ยังคงสิงสู่ในบ้านร้าง

บรึ้น-

เสียงเครื่องยนต์รถที่คุ้นหูดังขึ้นจากหัวมุมถนนก่อนจะค่อย ๆ เบาลงและจอดนิ่งที่หน้าประตูรั้ว เมษกระตุกม่านปิดลงทันที หัวใจเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก เขายืนนิ่งอยู่ในความมืดแล้วฟังเสียงเปิดและปิดประตูรถที่ตามมาด้วยเสียงคุยกันเบา ๆ ที่เขาจำได้แม่นว่าเป็นเสียงของใคร

"ขอบคุณที่มาส่งนะคิม วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ" เสียงของน้ำชาดูอ่อนระโหยโรยแรงแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

"ไม่เป็นไรหรอก กลับไปพักผ่อนเยอะ ๆ นะชา พรุ่งนี้เจอกัน" คิมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรก่อนจะขับรถออกไป

เมษหลับตาลงแน่น เขาสัมผัสได้ถึงความสนิทสนมที่เพิ่มพูนขึ้นผ่านน้ำเสียงนั้น เขาเดินกลับไปที่โซฟาแล้วนั่งลงในท่าเดิม แสร้งทำเป็นนั่งรอเมื่อได้ยินเสียงกุญแจไขประตูบ้าน

บานประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของน้ำชาที่ก้าวเข้ามาในบ้าน เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของเมษที่นั่งอยู่ในความมืด แสงไฟจากหน้าบ้านส่องกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นความเหนื่อยล้าที่ปกคลุมอยู่ใต้ดวงตา

"ป๊า.. ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?"

"ป๊าแค่ลงมาดื่มน้ำน่ะ เห็นว่ายังไม่กลับเลยนั่งรอ" เมษตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด เขาไม่กล้ามองสบตาเธอตรง ๆ เพราะกลัวว่าความโหยหาในแววตาของเขาจะเปิดเผยความกระวนกระวายใจที่เมษตั้งใจซ่อนเอาไว้ 

"เพื่อนคนเดิมมาส่งเหรอ?"

"ค่ะ.. คิมเขาอาสามาส่ง เห็นว่ามันดึกแล้ว" 

"..ชาไปอาบน้ำนอนก่อนนะป๊า พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัทเช้า" 

"เดี๋ยวชา-"

เมษรั้งข้อมือเธอไว้เบา ๆ ผิวสัมผัสที่เย็นเยียบของเธอกระทบเข้ากับความร้อนจากฝ่ามือของเขา ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ไว้อีกครั้งท่ามกลางแสงสลัว มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเมษที่ดังพอจะทำให้เขารู้สึกประหม่า

"มีอะไรเหรอคะป๊า?" น้ำชาเอ่ยถามพลางหันกลับมามอง มือที่ถูกเกาะกุมไว้เริ่มสั่นจาง ๆ อย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจสาเหตุ

"อ่ะ- เปล่า ๆ แค่จะบอกว่า… ฝันดีนะ"

เมษปล่อยมือเธอออกอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกเสียดายแล่นริ้วขึ้นมาในอกทันทีที่สัมผัสนั้นขาดช่วงไป น้ำชาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป ทิ้งให้เมษยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงาอีกครั้ง

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่ง พลางยกมือขึ้นปิดหน้า 

เขาเกลียดตัวเองที่ทำได้เพียงเท่านี้ 

และเกลียดความจริงที่ว่าเขากำลังกลัวการเติบโตของเธอมากกว่าสิ่งใดในโลก

TBC

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 20 - [ จุดจบ ]

    แสงแดดรำไรยามเช้าทอดผ่านบานหน้าต่างกระจกทรงสูงของคฤหาสน์หลังงามที่ถูกบูรณะขึ้นใหม่จนดูโอ่อ่ากว่าที่เคยเป็นมา ความเงียบเชียบภายในบ้านไม่ได้ทำให้รู้สึกอ้างว้างอีกต่อไปนับตั้งแต่ ‘เขา’ กลับมา น้ำชาขยับกายภายใต้ผ้าห่มขนสัตว์เนื้อนุ่มที่โอบล้อมร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอไว้ แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและรอยแผลเป็นจางๆ หลักฐานของการถูกจองจำในอดีตที่คอยย้ำเตือนถึงความเสียสละอันบิดเบี้ยวของชายผู้เป็นเจ้าของลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่เหนือลาดไหล่ของเธอในเวลานี้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโซ่ตรวนผูกมัดหัวใจของเธอไว้ บัดนี้ถูกเผาทำลายไปจนหมดสิ้นด้วยเปลวไฟแห่งความโหยหาตลอดสี่ปีเต็มที่ผ่านมา น้ำชาหลับตาลงรับสัมผัสจากวงแขนแกร่งที่กระชับโอบกอดเธอไว้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปเป็นเพียงภาพฝันยามเช้า เธอแอบหลงรักผู้ชายคนที่คนทั้งโลกประณามว่าปีศาจมาเนิ่นนาน และยิ่งนานไปความรักนั้นก็ยิ่งหยั่งรากลึกจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณ ความรักที่สังคมมองว่าวิปริตและเป็นพิษร้าย แต่สำหรับเธอมันคือหยาดน้ำที่หล่อเลี้ยงกุหลาบสีน้ำเงินให้ยังคงเบ่งบานอย่างสง่างามท่าม

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 19 - [ กรงขัง ]

    แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัววูบวาบสะท้อนกับผนังกระจกของอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ที่น้ำชาสร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อและเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกสลายเมื่อสี่ปีก่อน กลิ่นอายของความสำเร็จที่ฉาบไว้ด้วยน้ำหอมราคาแพงและดอกกุหลาบสีน้ำเงินสายพันธุ์พิเศษที่ส่งกลิ่นหอมเย็นยะเยือกตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องจัดแสดง เสียงรองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก ตึก เป็นจังหวะที่หนักแน่นและมั่นคง ต่างจากเด็กสาวที่เคยเดินตัวสั่นเทาอยู่หลังม่านเวทีเดินแบบในอดีตอย่างสิ้นเชิงน้ำชายืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านักข่าวและนักลงทุนในชุดราตรีสีน้ำเงินมิดไนท์บลูที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดีไซน์ของมันยังคงเน้นความแข็งแกร่งของโครงสร้างแต่กลับซ่อนความพริ้วไหวที่ดูเยือกเย็นไว้ภายใน มันคือเอกลักษณ์ของดีไซเนอร์หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในรอบปี ใบหน้าของเธอที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างดีดูไร้ที่ติ แต่ทว่าดวงตาคู่สวยที่เคยมีประกายความหวังบัดนี้กลับดูเรียบเฉยและลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะอ่านออก“คุณน้ำชาคะ การเปิดตัวคอลเลคชั่น ‘อิสระที่ถวิลหา’ ในครั้งนี้ ได้แรงบันดาลใจมาจากเหตุการณ์ในอดีตหรือเปล่าคะ?” นักข่าวสาวคนหนึ่งยื่นไมโครโฟนเข้ามาถามด้วยส

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 18 - [ โซ่ที่ถูกตัดขาด ]

    สิงห์ขยับเข้ามาใกล้เมษทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เขามองดูเพื่อนเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยสง่างามและเป็นที่ยอมรับของสังคม บัดนี้กลับดูแตกสลายและยอมสยบต่อข้อเสนอที่ไร้มนุษยธรรมที่สุด“ถ้านายตกลงตามนี้ ฉันจะลบคลิปนั่นทิ้ง และชีวิตของน้ำชาก็จะราบรื่นอย่างที่นายต้องการ” สิงห์พูดพลางพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นนิโคตินใส่หน้าเมษ “แต่นายต้องเล่นบทบาทนี้ให้สมบูรณ์แบบนะเมษ นายต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่านายคือปีศาจที่กักขังและครอบงำเด็กสาวคนหนึ่งไว้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง”เมษขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เขารู้ดีว่าข้อเสนอของสิงห์คือการฆ่าตัวตายทางสังคม แต่นี่คือทางเดียวที่น้ำชาของเขาจะยังคงเบ่งบานได้อย่างงดงามในโลกภายนอก เขาไม่อาจปล่อยให้น้ำชาต้องมาจมปลักอยู่ในนรกที่เขาสร้างขึ้น หากความลับเรื่องความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวถูกเปิดเผยออกไป น้ำชาจะถูกตราหน้าและหมดอนาคตทันที ซึ่งเขาไม่อยากเห็นภาพนั้นมากที่สุด ภาพที่อนาคตของคนที่เขารักพังทลายไปเพราะตัวเขา “ฉันจะทำ” เมษเค้นเสียงพูดออกมา น้ำเสียงของเขามั่นคงอย่า

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 17 - [ กรงที่พังทลาย ]

    เสียงเคาะคีย์บอร์ดในออฟฟิศของเมษวันนี้ดูจะหนักอึ้งเป็นพิเศษ หลังจากสิ่งที่เมษเจอเมื่อวานมันทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคงทางจิตใจเอาเสียเลย วันเวลาที่ผ่านไปทุกนาทีคือความกลัวที่ว่าสิงฆ์จะเล่นสกปรกใส่เขากับน้ำชาตอนไหน นิ้วมือที่เริ่มชากดแป้นพิมพ์บนดัง แต่ก แต่ก อย่างเชื่องช้ากว่าทุกวัน เสียงนาฬิกาบนผนังออฟฟิศส่งเสียงฟังดูดังกว่าทุกทีแม้มันจะเสียงเบาเท่าเดิม เมษถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมใช้มือเสยผมขึ้น เจ้าตัวเอนพิงไปกับเก้าอี้ เงยหน้ามองเพดานสีขาวด้วยแววตาที่ไร้จุดหมาย เขาต้องคิดหาทางปกป้องน้ำชาสักทางไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง ถ้าทำอะไรผิดพลาดไปแม้แต่นิดเดียว ความสัมพันธ์ของเขาและน้ำชาที่ปกปิดเป็นความลับมาตลอดอาจตกอยู่ในอันตรายได้ และนั่นก็รวมถึงอนาคตของตัวของน้ำชาเองดด้วย.. เขาน่ะไม่เป็นอะไรหรอก เพราะอย่างน้อยสังคมก็อาจมองเขาเป็นพ่อโหดเหี้ยมที่คุกคามลูกสาวของตนเอง แต่น้ำชา..หากน้ำชายืนกรานจะยืนข้างเขาต่อไป มันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอเลยแม้แต่น้อย "เฮ้อ..ฉันจะทำยังไงดี.."ทำไมสิงฆ์ต้องมาปรากฏตัวที่งานของน้ำชาด้วย ทำไมหมอนั่นถึงไม่ยอมปล่อยเขาไปสักทีเสียงแจ้งเตือนของมือถือที่ถูกวางไว้บนโต

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 16 - [ บาดแผล ]

    เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดภายในโรงรถของบ้านที่เงียบสงัด น้ำชาดับเครื่องยนต์แต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืด แสงไฟอัตโนมัติหน้าบ้านส่องเข้ามาจางๆ ทำให้เห็นคราบเลือดที่แห้งกรังบนใบหน้าของเขา น้ำชาเปิดประตูลงจากรถและเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่เมษนั่งอยู่ เธอประคองเมษให้ลงจากรถและพาเขาเดินเข้าบ้านอย่างระมัดระวังกลิ่นสบู่และน้ำหอมจาง ๆ จากตัวน้ำชาที่อบอวลอยู่ในบ้านที่คุ้นเคยทำให้เมษรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในกรงขังที่สวยงาม เขาถูกพานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น น้ำชาวิ่งไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มลงมือทำแผลให้เขาด้วยความชำนาญ มือเรียวที่หยิบจับสำลีชุบแอลกอฮอล์สัมผัสลงบนบาดแผลของเขาอย่างแผ่วเบาจนเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ"เจ็บหน่อยนะคะป๊า" น้ำชาพูดพลางเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นเมษขมวดคิ้วด้วยความแสบ"ป๊าเจ็บที่ใจมากกว่าชา" เมษคว้าข้อมือของน้ำชาไว้ขณะที่เธอจะผละออกไปทิ้งสำลี เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาในตอนนี้ไม่ได้มีความเกรงใจในฐานะพ่อลูกเหลืออยู่อีกต่อไป "สิงห์มันจะทำลายชา มันจะแฉทุกอย่าง ป๊าควรจะทำยังไงดี"น้ำชาวางกล่องปฐมพยาบาลลงแล้วขยับเข้าไปนั่งข้าง ๆ

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 15 - [ การตัดสินใจอันเจ็บปวด ]

    คำพูดของสิงห์เหมือนคีมเหล็กที่คอยคีบเอาความทรงจำที่เมษอยากจะฝังกลบไว้ให้ลึกที่สุดย้อนกลับมา ความทรงจำเมื่อสิบห้าปีก่อนในรั้วมหาวิทยาลัยเซนต์เกรกอรี สถานที่ที่ความทะเยอทะยานของชายหนุ่มสองคนเริ่มต้นขึ้น เมษและสิงห์เคยเป็นเพื่อนที่เดินเคียงข้างกันในฐานะนักศึกษาดาวรุ่งของคณะบริหารธุรกิจ แต่ความแตกต่างเพียงหนึ่งเดียวคือ เมษมักจะได้ในสิ่งที่สิงห์ปรารถนาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นคะแนนสอบที่เหนือกว่าเพียงเสี้ยวคะแนน ทุนการศึกษาที่ถูกหยิบยื่นให้ หรือแม้แต่คำชื่นชมจากอาจารย์ที่สิงห์เคารพรักแต่จุดแตกหักที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องการเรียน แต่มันคือโปรเจกต์ระดมทุนครั้งใหญ่ของนักศึกษาที่สิงห์เป็นคนริเริ่มและทุ่มเททุกอย่างลงไป ทว่าในวันที่โปรเจกต์กำลังจะประสบความสำเร็จ เมษกลับมองเห็นช่องโหว่ร้ายแรงทางกฎหมายที่อาจทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน เขาตัดสินใจเข้าแจ้งความและระงับทุกอย่างโดยไม่บอกกล่าวสิงห์ล่วงหน้า ผลลัพธ์ในครั้งนั้นทำให้สิงห์ถูกตราหน้าว่าเป็นคนฉ้อโกงและต้องพ้นสภาพนักศึกษา ในขณะที่เมษได้รับคำชมว่าเป็นผู้ผดุงความถูกต้องและก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งประธานสโมสรนักศึกษาแทน“แกพังชีวิตฉันในตอนนั้น แกทำให้บริษัท เอส เอ็น แ

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 14 - [ พายุที่โหมกระหน่ำ ]

    เสียงเพลงประกอบแฟชั่นโชว์เริ่มบรรเลงด้วยท่วงทำนองหนักหน่วง เร้าอารมณ์ และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ลึกลับ แสงไฟสปอร์ตไลท์สีน้ำเงินเข้มสาดส่องลงมาบนทางเดินรันเวย์สีขาวบริสุทธิ์ สร้างภาพจำลองของมหาสมุทรที่ลึกลับและเยือกเย็น บรรยากาศภายในโถงจัดแสดงอาบไล้ไปด้วยความตึงเครียดที่สวยงาม ทุกสายตาจับจ้องไปยังจุดกำเนิ

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 8 - [ หัวใจที่หยุดเต้น ]

    ท่ามกลางความเงียบสงบที่ดูจะเปราะบางกว่าทุกวัน ท้องฟ้ายามค่ำคืนภายนอกเริ่มถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆฝนสีเทาหม่น เสียงฟ้าร้องครวญครางแผ่วเบามาจากที่ไกลๆ ลมเย็นที่พัดลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาทำให้น้ำชาที่ยังคงนั่งตรวจทานแบบงานอยู่ที่โต๊ะทานข้าวต้องกระชับเสื้อคลุมไหล่ไว้แน่น กลิ่นหอมของกาแฟที่เริ่มเย็นชืดคล

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 7 - [ วันพักใจ ]

    หลังจากทำงานมาได้สักพัก น้ำชาก็มีวันหยุดพักหายใจเสียที หลังจากได้รับหน้าที่ให้เป็นคนคุมการออกแบบดีไซน์ เธอก็แทบไม่ได้พักเลย ไหน ๆ วันนี้ก็เป็นวันหยุด เห็นทีเธอต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะผ่อนคลายเสียหน่อย"ชา กับข้าวเสร็จแล้ว" เสียงเรียกของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเอ่ยเรียกเธอให้ไปทานอาหารที่ตัวเขาเพิ่งทำ

  • Sweetest lies สัญญารักลวงตา   ตอนที่ 6 - [ ช่องว่างที่แคบลง ]

    "ชา รอบนี้เธอลองเป็นหัวดูดีไหม?""ค คะ!?" เสียงอื้ออึงรอบข้างในออฟฟิศ Rose & Design ดูเหมือนจะดับวูบลงในพริบตาเมื่อคำพูดของวศินจบลง น้ำชายืนนิ่งค้างเหมือนถูกสาป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนเคว้งด้วยแรงเหวี่ยงของโอกาสที่ถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวจนต

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status