ตอนที่ 5 - [ กระวนกระวายใจ ]

แสงสว่างจากโคมไฟตั้งโต๊ะตัดกับเงาที่ทอดยาวในห้องทำงานส่วนตัวของเมษ อากาศภายในห้องเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืดวางแน่นิ่งอยู่ข้างกองเอกสารที่ดูเหมือนจะไม่ถูกแตะต้องมาสักพักใหญ่ เมษเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ดวงตาที่ล้อมรอบด้วยรอยคล้ำจางๆ จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงไร้การแจ้งเตือนจากคนที่เขาเฝ้ารอ นิ้วหนาเคาะเป็นจังหวะเชื่องช้าบนที่พักแขน

กึก กึก.. เสียงนั้นดังสะท้อนในความเงียบราวกับจะตอกย้ำความว้าวุ่นในใจ

"เอาตรง ๆ นะ เพื่อนเมษ หน้าตานายตอนนี้ดูไม่ได้เลยว่ะ"

เสียงทักทายที่ติดจะกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูโดยไม่ได้รับอนุญาต ฐาเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสบาย ๆ ในมือถือแฟ้มงานและแก้วกาแฟใบใหม่ เขาวางของลงบนโต๊ะพลางหรี่ตามองเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน เมษไม่ได้หันไปมองในทันที เขาเพียงแต่ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ที่เคยตึงเขม็งตกลงอย่างเห็นได้ชัด

"พูดมากน่าฐา ช่วงนี้ฉันแค่พักผ่อนน้อยก็เท่านั้นเอง"

"พักผ่อนน้อยหรือไม่ได้นอนเลยกันแน่? ตาขวางขนาดนี้ถ้าบอกว่าไปฟัดกับใครมาหน้าร้านเหล้านี่ก็เชื่อนะ" ฐาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พลางพินิจพิเคราะห์เพื่อนที่ปกติมักจะเนี๊ยบอยู่เสมอ แต่ตอนนี้เนกไทกลับถูกคลายออกจนหลวมโคร่ง 

"เรื่องน้ำชาใช่ไหม? เห็นส่งข้อความมาฟูมฟายยกใหญ่น่ะ" คำถามที่ตรงไปตรงมาทำเอาเมษชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหยิบแก้วกาแฟเย็นชืดขึ้นมาจิบเพื่อเลี่ยงการสบตา รสชาติขมปร่าที่ปลายลิ้นไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว 

"ไม่ได้ฟูมฟาย ก็แค่ปรึกษาเฉย ๆ.."

"ปรึกษาบ้านแกสิ ใครเขาส่งข้อความมาตอนกลางดึกว่า 'ลูกสาวจะมีแฟน' พร้อมเครื่องหมายคำถามสิบอันรัว ๆ ห๊ะ?" 

"มึงอาการหนักกว่าที่คิดนะเมษ ความจริงลูกสาวนายก็โตแล้วนะ งานการก็มีทำแล้ว ถ้าจะมีคนมาจีบหรือมีแฟนมันก็เรื่องปกติป่ะวะ"

"มันไม่ใช่เรื่องนั้น…" เมษวางแก้วลงกระแทกโต๊ะเบา ๆ เสียงดังกึก 

"ฉันแค่รู้สึกว่า.. ทุกอย่างมันเร็วไปหมด เมื่อก่อนน้ำชายังวิ่งมาอ้อนเรื่องดินสอสีไม้หักอยู่เลย แต่ตอนนี้แค่จะกินข้าวเช้าที่ทำไว้ให้ เขายังไม่มีเวลาจะมากินด้วยเลยด้วยซ้ำ"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอยู่ชั่วอึดใจ เมษขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดพ่อเลี้ยงที่แสนดีเริ่มปริแตกออกมาต่อหน้าเพื่อนสนิท เขาไม่ได้โกรธน้ำชาที่เธอเติบโตขึ้น แต่เขากำลังโกรธตัวเองที่ไม่รู้ว่าจะรับมือกับ 'ที่ว่าง' ที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นในชีวิตได้อย่างไร โดยเฉพาะเมื่อที่ว่างนั้นเริ่มถูกเติมเต็มด้วยคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

"เอาจริง ๆ นะ นายก็แค่กลัว" ฐาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย 

"นายกลัวว่าตัวเองจะไม่สำคัญสำหรับเขาเหมือนเดิม ก็เลยไปพาลลงที่ไอ้หนุ่มนั่นที่ขับรถมาส่งน้อง"

"ฉันไม่ได้พาล" เมษเถียงกลับทันควัน ทว่าสายตาที่วูบไหวกลับทรยศคำพูดของตัวเอง 

"ก็แค่อยากให้เขาระวังตัว โลกข้างนอกมันไม่ได้ใจดีเหมือนที่บ้าน"

"นี่ก็เข้าใจความเป็นห่วงของนายนะ แต่นายต้องแยกให้ออกระหว่าง 'ความเป็นห่วง' กับ 'การยึดติด' ว่ะเมษ" ฐาลุกขึ้นยืนพลางตบไหล่เพื่อนเบา ๆ 

"ลองถอยออกมามองกว้าง ๆ หน่อย น้ำชาไม่ได้รักนายน้อยลงหรอก เขาก็แค่กำลังใช้ชีวิตของตัวเอง ส่วนนายก็ควรกลับมาใช้ชีวิตของตัวเองบ้างนะเพื่อน อย่าให้งานกับเรื่องลูกมาทำให้เครียดจนหน้าแก่ไปมากกว่านี้เลย ไม่งั้นจะไม่มีสาว ๆ มาจีบพ่อม่ายเนื้อหอมอย่างนายในอนาคตนะ"

เมษแค่นยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แม้จะเป็นยิ้มแรกของวันที่ขมขื่นมากกว่าจะเป็นความสุข 

"ขอบใจนะที่เตือน… แต่ยังไงก็คงเลิกเป็นห่วงเขาไม่ได้หรอก"

"ก็ไม่ได้บอกให้เลิกห่วง แต่ให้ห่วงให้ถูกวิธี" ฐายักไหล่ก่อนจะเดินไปที่ประตู 

"อ้อ แล้วไอ้หน้าโทรม ๆ นี่น่ะ ไปล้างหน้าล้างตาซะนะ เดี๋ยวบ่ายนี้มีนัดเซ็นสัญญากับลูกค้าเจ้าใหญ่ อย่าไปทำให้เขาตกใจจนไม่กล้าเซ็นล่ะ"

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลงอีกครั้งเมษก็กลับมาอยู่กับความเงียบอีกรอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปหน้าจอซึ่งเป็นรูปน้ำชาในชุดนักศึกษาวันรับปริญญาที่ยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มนั้นคือสิ่งที่เขาอยากปกป้องไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำส่วนตัวในห้องทำงานเพื่อล้างหน้าตามที่เพื่อนแนะนำ น้ำเย็นที่สัมผัสผิวหน้าช่วยให้เขาตื่นจากภวังค์แห่งความเศร้าสร้อยได้บ้าง แต่ลึกๆ ในใจ เขาก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงบทสนทนาที่น้ำชาคุยกับผู้ชายคนนั้นที่หน้าลิฟต์เมื่อเช้านี้

'ห่วงให้ถูกวิธีอย่างงั้นเหรอ..'

เมษมองตัวเองในกระจก พยายามจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้กลับมาดูดีเหมือนเดิม แต่แววตาที่ยังคงมีความกังวลฉายชัดอยู่นั้นคือสิ่งที่เขายังจัดการไม่ได้เสียที เขาต้องเรียนรู้ที่จะเป็นกำแพงที่มั่นคงให้น้ำชาพิงเมื่อเหนื่อยล้า ไม่ใช่กรงขังที่คอยกักขังปีกของเธอเอาไว้.. เขารู้ดี แต่มันก็ช่างทำได้ยากเหลือเกินในยามที่หัวใจของเขาเต้นเพื่อคน ๆ เดียวมาตลอดหลายปี

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานของเมษเคลื่อนผ่านเลขสิบสองไปอย่างเชื่องช้า ความร้อนระอุของแดดช่วงบ่ายลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นเส้นขนาน ทาบทับลงบนกองเอกสารที่ดูเหมือนจะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ตามความตึงเครียดในใจของเขา เมษเอนหลังลงกับพนักเก้าอี้พลางนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบตับด้วยความล้า แม้คำพูดของฐาจะยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เรื่องการปล่อยวางและการห่วงให้ถูกวิธี แต่ความรู้สึกหน่วง ๆ ในอกกลับไม่จางหายไปง่าย ๆ อย่างที่เมษคิด

เขาลดมือลงมาหยิบโทรศัพท์ที่วางนิ่งสนิทบนโต๊ะ นิ้วโป้งปัดหน้าจอเปิดดูแอปพลิเคชันแชทเป็นรอบที่สิบของชั่วโมง ข้อความล่าสุดยังคงเป็นของเขาที่ส่งไปเมื่อช่วงสาย ซึ่งยังไม่มีเครื่องหมายว่า 'อ่านแล้ว' ปรากฏขึ้นเลยแม้แต่ตัวเดียว

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนจากไลน์ดังขึ้น เมื่อเห็นว่ามันคือแจ้งเตือนจากน้ำชา เขาก็ไม่รีรอที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความนั้นทันที

"วันนี้ชากลับดึกหน่อยนะป๊า มีงานต้องแก้ด่วน ป๊าทานข้าวไปก่อนเลยนะคะ ไม่ต้องรอชานะ"

เมษมองข้อความนั้นอยู่นาน ความรู้สึกโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความโหยหาที่กัดกินใจ เขาพิมพ์ตอบกลับไปเพียงสั้นๆ

"ให้ป๊าไปรอรับไหม" เมษพิมพ์กลับไปโดยไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้มากมาย หากว่าลูกสาวของเขาต้องกลับดึกขนาดนั้น อย่างน้อยเขาในฐานะที่เป็นพ่อก็ควรจะไปรับเธอกลับบ้านด้วยตัวเองก็ยังดี-

"ไม่เป็นไรค่ะป๊า เดี๋ยวชานั่งรถกลับกับเพื่อน ป๊าไม่ต้องห่วงนะ" 

คำว่า 'เพื่อน' เป็นเหมือนดั่งศรที่พุ่งเข้ามาปักใจของเมษโดยทันที ซึ่งศรนั้นหาใช่ศรรักแต่อย่างใด แต่มันคือศรที่ปักลงไปเพื่อสร้างความเจ็บปวดแก่เขาเพียงเท่านั้น เมษทิ้งตัวพิงเก้าอี้ในสำนักงานแล้วแหงนมองท้องฟ้านอกหน้าต่างที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมส้ม ความโดดเดี่ยวในยามค่ำคืนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และเขาก็ทำได้เพียงแค่รอ.. รอเสียงรถที่มาส่งเธอที่หน้าบ้าน และรอโอกาสที่จะได้เห็นหน้าเธอเพียงไม่กี่นาทีก่อนที่เธอจะเดินขึ้นห้องนอนไป

การเป็นผู้ปกครองมันเจ็บปวดขนาดนี้เลยเหรอ? เมษนั้นไม่อาจรู้ได้ เมื่อนึกถึงคำพูดของฐา เขาก็ทำได้แค่กำมือถือที่อยู่ในมือให้แน่นขึ้นไปอีก 

เมษรู้ว่าหากเขารั้งที่จะอยู่ในชีวิตของน้ำชามากเกินไปมันคงไม่ต่างอะไรกับการขังเธอเอาไว้ในกรงและตัดอิสรภาพของเธอออกไป ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่อยากจะหย่อนยานจนเผลอปล่อยมือเธอไปอย่างถาวรเหมือนกัน 

"โอเค.. กลับดี ๆ นะ" เมษพิมพ์ข้อความสุดท้ายส่งให้เธอก่อนจะวางมือถือของเขาคว่ำลงบนโต๊ะ 

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่หัวใจของเขาถึงได้บีบรัดจนเจ็บปวดขนาดนี้ 

"พลอย.. ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่เธอจะรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้หรือเปล่านะ.. หรือว่าเธอจะเป็นคนที่คอยปลอบใจฉันเหมือนที่เธอทำทุกครั้ง?"

- - - - - -

ขณะเดียวกันที่ออฟฟิศ Rose & Design แสงไฟนีออนสีขาวโพลนยังคงสว่างจ้าตอกย้ำความล้าของร่างกาย น้ำชาฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานชั่วครู่ กลิ่นหอมจาง ๆ ของกระดาษและน้ำหมึกพิมพ์อบอวลอยู่รอบตัว ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศในสำนักงานเริ่มทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นที่ปลายนิ้ว เปลือกตาที่หนักอึ้งพยายามจะปิดลงทุกครั้งที่เธอเผลอไผล

"ไหวไหมชา อีกแค่นิดเดียวแบบร่างส่วนสุดท้ายก็จะเสร็จแล้ว"

เสียงของคิมดังขึ้นเบา ๆ จากโต๊ะข้าง ๆ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับวางกระป๋องเครื่องดื่มเย็นเฉียบลงบนโต๊ะข้างแขนของเธอ สัมผัสเย็นจัดนั้นทำให้น้ำชาสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่พร่ามัวจากการใช้สายตาหนักเกินไป

"ขอบใจนะคิม ฉันแค่มึน ๆ หัวนิดหน่อยน่ะ" เธอพึมพำพลางยกมือขึ้นนวดขมับ 

"ใกล้เสร็จแล้วล่ะ อีกสิบนาทีนะ" น้ำชาตอบกลับไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนแรงลง

"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวผมช่วยดูส่วนรายละเอียดตกแต่งให้เอง" คิมขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของชายหนุ่มโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นสะอาด ๆ ที่ต่างจากกลิ่นน้ำหอมไม้สนที่เธอคุ้นเคยนัก..

เวลาผ่านไปจนเกือบจะตีหนึ่ง เมษตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างหน้าบ้าน เขามองลอดผ่านผ้าม่านออกไปยังถนนที่ว่างเปล่า ความกังวลเริ่มเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขานั้นไม่ได้หงุดหงิดน้ำชา แต่หงุดหงิดที่เขาทำได้เพียงแค่รออยู่ในบ้านหลังนี้ราวกับวิญญาณที่ยังคงสิงสู่ในบ้านร้าง

บรึ้น-

เสียงเครื่องยนต์รถที่คุ้นหูดังขึ้นจากหัวมุมถนนก่อนจะค่อย ๆ เบาลงและจอดนิ่งที่หน้าประตูรั้ว เมษกระตุกม่านปิดลงทันที หัวใจเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก เขายืนนิ่งอยู่ในความมืดแล้วฟังเสียงเปิดและปิดประตูรถที่ตามมาด้วยเสียงคุยกันเบา ๆ ที่เขาจำได้แม่นว่าเป็นเสียงของใคร

"ขอบคุณที่มาส่งนะคิม วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ" เสียงของน้ำชาดูอ่อนระโหยโรยแรงแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

"ไม่เป็นไรหรอก กลับไปพักผ่อนเยอะ ๆ นะชา พรุ่งนี้เจอกัน" คิมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรก่อนจะขับรถออกไป

เมษหลับตาลงแน่น เขาสัมผัสได้ถึงความสนิทสนมที่เพิ่มพูนขึ้นผ่านน้ำเสียงนั้น เขาเดินกลับไปที่โซฟาแล้วนั่งลงในท่าเดิม แสร้งทำเป็นนั่งรอเมื่อได้ยินเสียงกุญแจไขประตูบ้าน

บานประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของน้ำชาที่ก้าวเข้ามาในบ้าน เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของเมษที่นั่งอยู่ในความมืด แสงไฟจากหน้าบ้านส่องกระทบใบหน้าของเธอให้เห็นความเหนื่อยล้าที่ปกคลุมอยู่ใต้ดวงตา

"ป๊า.. ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?"

"ป๊าแค่ลงมาดื่มน้ำน่ะ เห็นว่ายังไม่กลับเลยนั่งรอ" เมษตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด เขาไม่กล้ามองสบตาเธอตรง ๆ เพราะกลัวว่าความโหยหาในแววตาของเขาจะเปิดเผยความกระวนกระวายใจที่เมษตั้งใจซ่อนเอาไว้ 

"เพื่อนคนเดิมมาส่งเหรอ?"

"ค่ะ.. คิมเขาอาสามาส่ง เห็นว่ามันดึกแล้ว" 

"..ชาไปอาบน้ำนอนก่อนนะป๊า พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัทเช้า" 

"เดี๋ยวชา-"

เมษรั้งข้อมือเธอไว้เบา ๆ ผิวสัมผัสที่เย็นเยียบของเธอกระทบเข้ากับความร้อนจากฝ่ามือของเขา ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ไว้อีกครั้งท่ามกลางแสงสลัว มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเมษที่ดังพอจะทำให้เขารู้สึกประหม่า

"มีอะไรเหรอคะป๊า?" น้ำชาเอ่ยถามพลางหันกลับมามอง มือที่ถูกเกาะกุมไว้เริ่มสั่นจาง ๆ อย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจสาเหตุ

"อ่ะ- เปล่า ๆ แค่จะบอกว่า… ฝันดีนะ"

เมษปล่อยมือเธอออกอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกเสียดายแล่นริ้วขึ้นมาในอกทันทีที่สัมผัสนั้นขาดช่วงไป น้ำชาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป ทิ้งให้เมษยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงาอีกครั้ง

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่ง พลางยกมือขึ้นปิดหน้า 

เขาเกลียดตัวเองที่ทำได้เพียงเท่านี้ 

และเกลียดความจริงที่ว่าเขากำลังกลัวการเติบโตของเธอมากกว่าสิ่งใดในโลก

TBC