ตอนที่ 7 - [ วันพักใจ ]

หลังจากทำงานมาได้สักพัก น้ำชาก็มีวันหยุดพักหายใจเสียที หลังจากได้รับหน้าที่ให้เป็นคนคุมการออกแบบดีไซน์ เธอก็แทบไม่ได้พักเลย ไหน ๆ วันนี้ก็เป็นวันหยุด เห็นทีเธอต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะผ่อนคลายเสียหน่อย

"ชา กับข้าวเสร็จแล้ว"

เสียงเรียกของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเอ่ยเรียกเธอให้ไปทานอาหารที่ตัวเขาเพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาแะจมูกของเธอจนน้ำลายแทบไหล น้ำชาไม่รีรอ ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วไปนั่งลงที่โต๊ะอาหารทันที

บนโต๊ะมีแกงจืดเต้าหู้หมูสับ ไข่เจียวฟูสีทอง และผัดผักง่าย ๆ แต่หน้าตาดูตั้งใจเกินกว่าจะเรียกว่าอาหารธรรมดา ไอน้ำอุ่นลอยขึ้นบาง ๆ คล้ายเชื้อเชิญให้หัวใจที่เหนื่อยล้าได้พักพิง

"วันนี้ป๊าทำกับข้าวเยอะกว่าปกตินะเนี่ย"

"ไหน ๆ ก็วันหยุดทั้งที เลยอยากให้กินเยอะหน่อยไง" เมษตอบเรียบ ๆ แต่แววตากลับอ่อนลงกว่าปกติ

น้ำชาตักไข่เจียวเข้าปาก คำแรกทำให้เธอเงียบไปแปปหนึ่งก่อนยิ้มจะออกมา

"อร่อยขึ้นนะป๊า เมื่อก่อนเค็มกว่านี้อีก"

"อ้าว นี่ชมใช่ไหม"

"ฮะฮะ! ชมสิคะ" เธอหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่นขึ้นโดยไม่ต้องเปิดแอร์เพิ่ม

ทั้งคู่กินไปเงียบ ๆ สลับคุยเรื่องทั่วไป น้ำชาเล่าเรื่องที่ออฟฟิศบ้าง เรื่องผ้าล็อตใหม่ที่เธอกำลังรอ เรื่องลูกค้าที่เรื่องมากแต่ก็ทำให้เธอได้เรียนรู้ เมษฟังมากกว่าพูดเหมือนเคย แต่วันนี้เขาฟังด้วยความตั้งใจจริง ไม่ใช่แค่ฟังผ่าน ๆ

เขาสังเกตว่าเวลาน้ำชาพูดถึงงาน ดวงตาเธอมีประกายบางอย่าง เหมือนคนที่เริ่มยืนได้ด้วยขาของตัวเองแล้ว

"เหนื่อยไหมช่วงนี้" เขาถามขึ้นลอย ๆ

น้ำชาชะงักช้อนเล็กน้อย ก่อนตอบยิ้ม ๆ

"เหนื่อยค่ะ แต่เป็นความเหนื่อยที่อยากเหนื่อยต่อ"

คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้เมษเงียบไปครู่หนึ่ง

เด็กที่เคยร้องไห้เพราะทำการบ้านไม่ได้ ตอนนี้กำลังพูดถึงความเหนื่อยของโลกผู้ใหญ่ด้วยรอยยิ้ม

หลังมื้ออาหาร น้ำชาอาสาล้างจาน เมษไม่ได้ห้าม เขาเพียงยืนพิงเคาน์เตอร์มองเธอจัดการทุกอย่างคล่องแคล่วเหมือนเป็นเรื่องปกติ

"วันนี้มีแพลนจะทำอะไรไหม" เมษเอ่ยถาม

"ว่าจะนั่งสเก็ตช์งานเล่น ๆ นิดหน่อยค่ะ"

"ถ้าอยากออกไปข้างนอกบอกปําได้นะ"

น้ำชาที่ได้ยินดังนั้นเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังลังเลในอะไรบางอย่่่งก่อนจะเอ่ยออกไป

"งั้น..บ่ายนี้ชาอยากไปห้างค่ะ"

เมษเบิกตากว้างขึ้นมาเล็กน้อย เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่คิดว่าลูกสาวของเขาจะอยากไปไหน หรือไม่ก็ตอบปฎิเสธว่ายังอยากสเก็ตซ์งานอยู่บ้าน ..

"อืม ได้สิ"

- - - - - -

เมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงห้งดังในตัวเมือง น้ำชาก็มุ่งตรงไปยังชั้นที่มีร้านเสื้อผ้าแฟชั่นจัดจำหน่ายเยอะที่สุุุด จากนั้นก็ไล่ดูไปทีละร้าน ๆ

"อยากได้เหรอชา"

"อ้อ เปล่าหรอกคะ ชาอยากดูเนื้อผ้าแล้วก็ดีไซน์ไปเป็นแรงบันดาลใจสักหน่อย"

"งั้นเหรอ? อย่าไปลอกของเขานะ เดี๋ยวโดนฟ้องมาป๊าช่วยไม่ไหวนะเออ" เมษเอ่ยแซวเล็กน้อย

"หนูไม่ได้ลอกสักหน่อย เดี๋ยวเถอะ ป๊าก็!"

เมษและน้ำชาส่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันเล็กน้อยก่อนจะเงียบเสียงลงหลังจากคนอื่น ๆ ภายในร้านหันมามอง

"จะว่าไปมันคือโปรเจคของชาใช่ไหม ที่ว่า..กุหลาบสีน้ำเงิน" เมษเอ่ยถาม

"ค่ะ ความจริงแล้วชาออกแบบไว้แล้วชุดหนึ่ง ตอนนี้เหลืออีกสามคอลเลคชั่นที่ยังคิดไม่ออก.."

"ถ้าป๊าช่วยได้ก็คงดี น่าเสียดายที่ป๊าไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับการออกแบบเลย"

เมษถอนหายใจพลางเกาหัวแกร่ก ๆ ดูเหมือนว่าวันที่เขามีเรื่องที่รู้ไม่ทันลูกสาวจะมาถึงแลเวสินะ ต่อไปนี้คงเป็นตัวเขาเองที่ต้องมานั่งจำศัพท์เฉพาะที่น้ำชาพูดบ่อย ๆ ซะแล้วถึงจะพูดรู้เรื่อง

น้ำชาเดินไล่ดูเสื้อผ้าไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่ชุดสูทสำหรับผู้ชายชุดหนึ่ง ตัวเสื้อนั้นมีสีน่ำเงินที่ค่อนข้างนุ่มลึก และมีเนื้อผ้าที่หยาบแต่ก็ไม่กระด้างจนเกินไป น้ำชาดูเสื้อสูทนั้นพักหนึ่งก่อนจะหยิบมันมาให้เมษ

"ป๊า ลองใส่ให้หนูหน่อย"

"หือ? ตัวนี้น่ะหรอ? ทำไมล่ะ"

"ชาอยากเห็นชุดนี้ตอนคนใส่จริง อยากรู้ว่าเสื้อมันจะออกมาเป็นแบบไหนน่ะค่ะ นะป๊า ใส่ให้หนูดูหน่อยนะ!"

เมษมองเสื้อสูทราคาแพงสลับกับใบหน้าของลูกสาวไปมาก่อนจะตอบตกลงแล้วเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ

เมื่อเปลี่ยนเสร็เมษก็มองดูตัวเองในกระจกอีกค้ง เสื้อสูทนั้นพอดีตัวเขาอย่างน่าประหลาด ตอนนี้เขาดูเหมือนกับคุณชายบ้านรวยที่เมษเห็นบ่อย ๆ ในทีวีก็ไม่ปาน

แต่ก่อนที่เจ้าตัวขะได้ออกไปหาลูกสาว อีกฝ่ายก็ดันเข้าห้องลองเสื้อมาพร้อมกับเสื้ออีกหลายตัวพร้อมสมุดเก็็็ตซ์

"ป๊า! ลองใส่อีกนะ"

"ชาเดี๋ยว- ห้องนี้มันแคบนะ"

แกร๊ก

อยู่ ๆ เสียงประตูห้องลองเสื้อก็ปิดเข้ามาจนทั้งคู่สะดุ้งโหยง เมื่อน้ำชาลอฃขยับกลอนประตูดูก็พบว่า.. มันเปิดไม่ได้

"แย่แล้วแบบนี้ เดี๋ยวลองตะโกนหาคนช่วยดูก็แล้วกัน- ขอโทษนะคะ! ใครที่อยู่ด้านนอกช่วยเปิดประตูได้ไหมคะ มีคนติดอยู่ในนี้-!"

เงียบไร้เสียงตอบรับ ซึ่งขัดกับเสียงเพลงภายในห้างที่ดังก้องไปทั่วเสียจริง

"เหมือนจะมีอะไรมากั้นที่ด้านนอกนะชา" เมษขยับเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมเอามือมาขยับกลอนประตู ซึ่งทำให้ระยะห่างของทั้งสองในตอนนี้ใกล้กันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน

กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากตัวเมษ และจังหวะหัวใจที่ไม่รู้ของใครดังชัดกว่าใคร น้ำชาพยายามตั้งสติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเคาะประตูอีกครั้ง

"ขอโทษนะคะ มีคนอยู่ไหมคะ ช่วยทีค่ะ!"

ยังคงเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงเพลงโปรโมชันจากหน้าร้านลอยมาเบา ๆ

"คงมีคนเอารถเข็นหรือราวแขวนเสื้อมาวางขวางไว้" เขาพูดเรียบ ๆ แต่สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น

น้ำชาหัวเราะแห้ง

"โชคดีจังเลยนะคะ วันหยุดทั้งที ดันมาติดห้องลองเสื้อ"

"ถือว่าได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ แล้วกัน" เมษตอบเชิฃแซวนิดหน่อย พยายามไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดจนเกินไป

"ประสบการณ์แบบนี้ไม่เอาดีกว่าค่ะ ฮะฮะ.."

ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง

ความเงียบไม่ได้อึดอัด แต่มันอัดแน่นเหมือนห้องเล็ก ๆ นี้ได้เก็บความรู้สึกบางอย่างไว้มากเกินไป น้ำชาก้มดูสมุดสเก็ตช์ในมือเพื่อกลบความเก้อเขิน

สายตาไล่มองลายเส้นกุหลาบสีน้ำเงินที่เธอวาดไว้

เมษมองตามลูกสาวของเขาไม่วางตา

"ลายนี้สวยนะ"

"แต่..ชาว่ามันยังไม่สุดเท่าไหร่" เธอส่ายหน้า

"ชารู้สึกว่ากุหลาบสีน้ำเงินมันไม่ควรดูหวานเกินไป มันต้องให้อารมณ์ลึกลับ สง่างาม แล้วก็..อะไรบางอย่างที่เอื้อมไม่ถึง.."

เมษนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ชี้นิ้วลงที่ลายบนสมุดสเก็ตซ์องน้ำชาแล้วไล่ไปทีละแบบ

"ปกติแล้วของที่หายากมักจะมีราคาสูง" เขาพูดลอย ๆ ออกมาขณะไล่ชี้แบบชุดที่ลูกสาวเขาออกแบบ

"แต่บางที.. คนอาจจะไม่ได้อยากได้มันเพราะราคาที่สูงลิ่ว แต่อยากได้เพราะมันมีแค่ดอกเดียวก็ได้นะ"

เมษพูดประโยคนั้นออกมาเบา ๆ ที่ข้างหูของน้ำชา ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย จนเบือนหน้าหนี หัวใจของเธอกลับมาเต้นรัวอีกครั้งอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เธอพยายามทำตัวให้ดูปกติมากที่สุดในฐานะของ 'ลูกสาว' แต่สถานการ์ณในตอนนี้มันกลับทำให้ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีชมพูููระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้

"ชา เป็นอะไรไป? ทำไมตัวร้อนจัง?"

"อ๊ะ ค แค่อากาศในห้องลองเสื้อมันร้อนน่ะค่ะ ก็เลย-"

เมษเลื่อนมือหนามาสัมผัสใบหน้าของชาแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ตอนนี้อีกฝ่ายนั้นเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขารดต้นคอขาวของชาอย่างชัดเจน

"...ไข้ขึ้นแล้วมั้งเนี่ย บอกแล้วให้ดูแลตัวเองดี ๆ"

"ป..ป๊า คือว่า.."

'ใกล้ไปแล้ว..!'

จู่ ๆ เสียงฝีเท้าดังผ่านหน้าห้องลองเสื้อ ทำให้น้ำชาหลุดออกจากภวังแล้วรีบเคาะประตูทันที

"ขอโทษค่ะ! ช่วยเปิดหน่อยได้ไหมคะ!"

จากนั้นก็มีเสียงพนักงานตอบกลับมา

"สักครู่นะคะ!" ไม่นานประตูก็ถูกเลื่อนออก ทำให้ทั้งคู่ได้ออกมาจากห้องลอฃเสื้ออันคับแคบและอึดอัดทางความรู้สึึึกนั้นเสียที

"ขอโทษจริง ๆ นะคะ ไม่รู้ว่ามีคนอยู่.." พนักงานโค้งขอโทษทั้งคู่

"ไม่เป็นไรค่ะ ๆ มันก็แค่อุบัติเหตุ"

จากนั้นเมษเปลี่ยนก็เสื้อคืนเป็นตัวเดิม แล้วน้ำชาก็แนะว่าให้ไปนั่งพักที่คาเฟ่แถวนี้ด้วยกัน เมื่อมาถึงและหาที่นั่งได้เธอก็ถอนหายใจยาวแล้วนั่งสเก็ตซ์แบบต่อ

"นึกว่าจะติดอยู่ในนั้นจนห้างปิดซะแล้ว โชคดีนะที่มีพนักงานเดินผ่านมา"

"ป๊าอย่าพูดเป็นลางอย่างงั้นสิ!"

เมษยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่งเหมือนรู้ตัวว่าพูดอะไรไม่เข้าที ก่อนจะยกมือเป็นเชิงยอมแพ้

"โอเค ไม่พูดแล้ว เดี๋ยวโดนดุอีก"

น้ำชาส่ายหน้าเบา ๆ แต่รอยยิ้มบางก็หลุดออกมา เธอก้มลงแล้วเริ่มสเก็ตซ์ต่อ ลายดินสอไหลลื่นราวกับหัวใจเริ่มกลับมาอยู่ในจังหวะปกติอีกครั้ง

ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ของน้ำชาก็ดังขึ้น บนหน้าจอนั้นได้ปรากฎชื่อขึ้นมาว่า 'คิม' เด่นหรา ซึ่งเมษสังเกตุเห็นชื่อนั้นโดยบังเอิญ..ก็ว่าได้

น้ำชารับสายนั้นทีนที เสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นน้ำเสียงที่ผ่อนคลายเป็นกันเองมากขึ้น

"คิมมีอะไรรึเปล่า ? อ้อ คอลเลคชั่นหน้าหนาวอยู่ที่ออฟฟิศ- โอเค ได้ พรุ่งนี้จะเข้าไปนะ โอเค บายนะคิม"

"เพื่อนเหรอ?" เมษที่สังเกตุการณ์มาตั้งแต่เมื่อครู่เอ่ยถามออกไปทันทีหลังจากที่น้ำชาคุยกับคนปลายสายเสร็จ

"ค่ะป๊า พี่คิมเขาเป็นเพื่อนที่ทำงานหนูเอง เราอยู่ทีมเดียวกัน" น้ำชาตอบกลับไปโดยไม่ได้คิดอะไร แต่คำตอบนั้นมันก็มากพอที่ทำให้ตัวของเมษนั้นเริ่มกำแก้วกาแฟของตนแน่นขึ้น

"งั้นเหรอ..ดีแล้ว มีเพื่อนเยอะ ๆ จะได้ไม่ลำบาก"

เมษพยายามทำตัวให้ดูปกติมากที่สุดเท่าที่ทำได้ก่อนจะจิบกาแฟของตนเพืื่ื่อกลบเกลื่อนอารมณ์เมื่อครู่

'เพื่อน..ก็ดีแล้ว'

เมษรู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่กับน้ำชาไปได้ตลอด และการที่ลูกสาวของเขาเริ่มมีเพื่อนที่ทำงานมันก็ควรเป็นเรื่องที่ดี เขาควรรู้จักปล่อยวางมากกว่านี้ ซึ่งเมษพยายามแล้ว แต่ว่า... เขาก็ยังรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งอยู่ดี

'ดอกกุหลาบสีน้ำเงินสื่อถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และไม่อาจเอื้อมถึง'

ความรู้สึกที่จุกอยู่ในอกนี้ บางที..เมษอาจจะรู้แล้วก็ได้ ว่าทำไมดอกกุหลาบสีน้ำเงินนั้นถึงเป็นสิ่งที่ผู้คนหมายปองนัก

เหมือนกับเขาในตอนนี้

ที่กำลังหมายปองสิ่งที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง

TBC.