ตอนที่ 6 - [ ช่องว่างที่แคบลง ]

"ชา รอบนี้เธอลองเป็นหัวดูดีไหม?"

"ค คะ!?" 

เสียงอื้ออึงรอบข้างในออฟฟิศ Rose & Design ดูเหมือนจะดับวูบลงในพริบตาเมื่อคำพูดของวศินจบลง น้ำชายืนนิ่งค้างเหมือนถูกสาป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนเคว้งด้วยแรงเหวี่ยงของโอกาสที่ถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวจนต้องยกมือขึ้นทาบอกเพื่อพยายามสงบอาการสั่นเทาที่กำลังลามไปทั่วร่าง

"ช- ชาเนี่ยนะคะที่จะได้คุมดีไซน์รอบนี้?" น้ำชาพึมพำซ้ำคำอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่นที่ยังไม่อาจสลัดทิ้งได้

"แต่ชาเพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่-"

"ฮะ ฮะ! แค่จะได้เป็นคนคุมดีไซน์รอบนี้ถึงกับต้องหยิกแก้มตัวเองเลยเหรอชา" คิมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างเอ็นดู เขาขยับเข้ามาใกล้พลางใช้ข้อศอกดันแขนของเธออย่างหยอกล้อ 

"เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ ฝีมือระดับเธอ ถ้าไม่ใช่ตอนนี้แล้วจะเริ่มตอนไหนล่ะจริงไหม?" น้ำชาหันไปมองคิม แววตาของเพื่อนร่วมงานหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและแรงสนับสนุนทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีที่ยึดเหนี่ยวท่ามกลางพายุแห่งความกดดัน 

"ขอบใจนะคิม.. แต่ฉันก็ยังแอบกลัวอยู่นิดหน่อยอยู่ดี"

"ไม่ต้องกลัวหรอก มีผมอยู่ทั้งคน" คิมยิ้มกว้างพลางตบไหล่เธอเบา ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงอย่างประหลาด น้ำชารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากสัมผัสนั้น สัมผัสที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาของเพื่อนร่วมงาน แต่ในใจของเธอมันกลับเป็นแรงผลักดันชั้นยอดที่ช่วยให้เธอรวบรวมความกล้าพยักหน้ารับคำท้าทายนี้

"อื้อ..โอเค! เป็นไงเป็นกัน!"

ธีมที่ได้รับจากลูกค้าคราวนี้ก็คือธีม [ ความอ่อนโยนภายใต้ความแข็งแกร่ง ] และ [ กุหลาบสีน้ำเงิน ]

"กุหลาบสีน้ำเงิน..กับความอ่อนโยนภายใต้ความแข็งแกร่งอย่างงั้นเหรอ?"

เธอเริ่มมองไปที่บอร์ดสเก็ตช์งานที่ว่างเปล่าในหัว จินตนาการถึงผ้าไหมเนื้อละเอียดสีน้ำเงินเข้มที่ทิ้งตัวอย่างสง่างาม ตัดกับโครงสร้างของชุดที่มีความทะมัดทะแมงและมั่นคง กุหลาบสีน้ำเงินที่ไม่มีอยู่จริงตามธรรมชาติ แต่มันกำลังจะถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยมือของเธอแล้ว ณ เวลานี้ 

"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลยดีไหม?" คิมเอ่ยชวนพลางเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขาที่อยู่ติดกัน 

"เริ่มจากการเลือกเฉดสีน้ำเงินก่อนเลย มีเป็นร้อยเฉด ชาอยากได้น้ำเงินแบบไหน?" 

"อืม.. ฉันอยากได้น้ำเงินที่ดูเหมือนความฝัน น้ำเงินที่ลึกลับแต่ดูแล้วสบายใจน่ะคิม"

ความวุ่นวายในออฟฟิศเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ แต่สำหรับน้ำชาแล้ว ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เธอเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางลูบหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงดับสนิท ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาตลอดหลายสัปดาห์ดูจะอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงไฟแห่งแรงบันดาลใจที่กำลังลุกโชน

ทว่าท่ามกลางความตื่นเต้นนั้น ลึก ๆ ในใจของเธอก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงคนที่อยู่ที่บ้าน.. ป๊าจะรู้สึกยังไงนะถ้าเขารู้ว่าลูกสาวคนนี้กำลังจะก้าวขึ้นไปเป็นหัวหน้างาน? เขาจะภูมิใจในตัวเธอไหม? หรือเขาจะยังคงกังวลว่าเธอจะเหนื่อยจนเกินไปเหมือนทุกครั้ง?

'กุหลาบสีน้ำเงินของชา… จะทำให้ป๊าภูมิใจให้ได้เลย' เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะกดเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นสะท้อนในดวงตาที่มุ่งมั่นของเธอ

คิมแอบมองปฏิกิริยาของน้ำชาจากมุมโต๊ะของเขา มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ จากเด็กสาวที่ดูประหม่าและไม่มั่นใจในวันแรก กลายเป็นหญิงสาวที่มีประกายแห่งความเป็นผู้นำอยู่ในดวงตา 

"สู้เขานะ ชา"

เวลาในออฟฟิศเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กองผ้าตัวอย่างหลากหลายเฉดสีเริ่มถูกนำมาวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะของน้ำชา เธอหยิบผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาพินิจ สัมผัสที่ลื่นไหลและเย็นเยียบของเนื้อผ้าทำให้เธอนึกถึงความเย็นชาที่แฝงไปด้วยความงามของหัวข้อโจทย์ ความแข็งแกร่งอาจหมายถึงโครงสร้างของผ้าที่อยู่ทรง แต่ความอ่อนโยนคือความพริ้วไหวที่เกิดขึ้นยามผู้สวมใส่เคลื่อนไหว

"ตรงนี้ถ้าเราใช้การปักแบบนูนขึ้นมาเป็นรูปกลีบกุหลาบ น่าจะช่วยให้ดูมีมิตินะ" คิมเดินเข้ามาชี้ที่สเก็ตช์คร่าวๆ ในสมุดของเธอ น้ำชาเงยหน้าขึ้นมองเขา แผ่นหลังของคิมที่โน้มลงมาใกล้ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในการช่วยเหลือ 

"จริงด้วย… ขอบคุณนะคิม นายมองเห็นจุดที่ฉันข้ามไปตลอดเลย"

"ก็เราเป็นทีมเดียวกันนี่นา" เขาตอบพลางขยิบตาให้หนึ่งที

บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความหวังและแรงบันดาลใจดำเนินต่อไปท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอย่างสม่ำเสมอ น้ำชารู้ดีว่าเส้นทางต่อจากนี้จะไม่ได้ง่ายดายนัก ความกดดันจากเบื้องบน ความคาดหวังของลูกค้า และความรู้สึกส่วนตัวที่ยังคงพัวพันอยู่ในใจ แต่ในนาทีนี้ เธอพร้อมแล้วที่จะผลิบานเหมือนกุหลาบสีน้ำเงินที่เธอกำลังจะสร้างขึ้น

แข็งแกร่ง งดงาม และลึกลับในคราวเดียวกัน

ตลอดทั้งช่วงเช้าและบ่าย น้ำชาแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะทำงานเลยแม้แต่นาทีเดียว เธอหมกมุ่นอยู่กับการสเก็ตช์ภาพกุหลาบในจินตนาการ ลายเส้นที่ลากผ่านกระดาษดิจิทัลครั้งแล้วครั้งเล่าถูกลบแล้วเขียนใหม่จนกระทั่งมันดูสมบูรณ์แบบที่สุดในสายตาเธอ ความแข็งแกร่งของก้านและหนามถูกซ่อนไว้ภายใต้ความอ่อนนุ่มของกลีบดอกที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ นั่นคือหัวใจหลักที่เธอกำลังพยายามสื่อสารออกมา

"ชา พักกินน้ำหน่อยเถอะ" คิมยื่นขวดน้ำเย็นเจี๊ยบมาแตะที่ข้างแก้มของเธอ สัมผัสเย็นจัดทำให้เธอสะดุ้งตัวโยนจนปากกาแท็บเล็ตเกือบหลุดมือ

"หวา?! คิม ตกใจหมดเลย" เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางลูบแก้มตัวเองที่ยังหลงเหลือความเย็นอยู่ 

"กำลังได้ที่เลยเนี่ย"

"ได้ที่แต่หน้าเธอเริ่มจะกลายเป็นสีน้ำเงินตามกุหลาบแล้วนะ" เขาหัวเราะร่วนพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ 

"เป็นไงบ้าง คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?" น้ำชาเลื่อนแท็บเล็ตไปให้เขาดู รูปทรงของชุดราตรีสีน้ำเงินที่มีการตัดเย็บแบบอสมมาตร มีงานปักลายกุหลาบที่ดูเหมือนจะพันรอบตัวผู้สวมใส่ดั่งเกราะป้องกันที่สวยงาม 

"ประมาณนี้… นายคิดว่ายังไง?"

คิมจ้องมองผลงานของเธออยู่นาน ความเงียบของเขาทำให้น้ำชาเริ่มรู้สึกกังวลอีกครั้ง เธอเม้มปากแน่นพลางลุ้นระทึกว่าเขาจะพูดอะไรออกมา

"สวยมาก…" คิมพึมพำด้วยน้ำเสียงทึ่ง 

"มันดู… มีชีวิตชีวามากเลยนะชา โดยเฉพาะตรงส่วนเอวที่ดูเหมือนกุหลาบกำลังจะบานออกมาจริง ๆ เธอเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะเนี่ย"

คำชมที่เรียบง่ายแต่มั่นคงของเขาเหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่เหนื่อยล้า น้ำชายิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ 

"ฮะฮะ ขอบใจนะคิม ถ้าไม่ได้นายช่วยเตือนเรื่องคู่สีเมื่อเช้า ฉันคงหลงทางไปไกลกว่านี้แน่ ๆ"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่กับโลกของงานออกแบบ บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนไป แสงแดดที่เคยสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเริ่มจางลง เปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูของยามโพล้เพล้ พนักงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยเก็บของกลับบ้าน แต่สำหรับหัวหน้าทีมคนใหม่และผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ งานในวันนี้เพิ่งจะผ่านพ้นช่วงเริ่มต้นไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น

"เย็นนี้.. ชาอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?" คิมถามขึ้นพลางยืดเส้นยืดสาย 

"วันนี้ทำงานหนักขนาดนี้ ต้องให้รางวัลตัวเองหน่อยนะ"

น้ำชานิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพของโต๊ะอาหารที่บ้านที่มีเมษนั่งรออยู่คนเดียวผุดขึ้นมาในหัว ความรู้สึกผิดที่เคยพยายามสะกดไว้เริ่มทำงานอีกครั้ง 

"ฉัน.. ไม่แน่ใจว่าวันนี้จะกลับดึกแค่ไหนน่ะคิม ป๊าคงรอทานข้าวอยู่"

"งั้นเหรอ.. ไม่เป็นไรนะ ถ้าเธออยากกลับเร็วเดี๋ยวฉันช่วยเร่งตรงส่วนสเปคผ้าให้" คิมยิ้มอย่างเข้าใจ ไม่มีการบีบคั้นหรือทำให้เธอรู้สึกลำบากใจ 

"ครอบครัวต้องมาก่อนเสมอแหละเนอะ"

คำพูดของคิมทำให้น้ำชารู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก เธอพยักหน้าขอบคุณเขาเบาๆ ก่อนจะกลับไปโฟกัสกับงานตรงหน้าอีกครั้ง เธอตัดสินใจว่าจะรีบเคลียร์งานส่วนที่เหลือให้เสร็จก่อนหนึ่งทุ่ม เพื่อที่จะได้กลับไปทานข้าวกับป๊า อย่างน้อยเธอก็ไม่อยากเห็นเขานั่งมองจานอาหารที่ว่างเปล่าอีกแล้ว

ทางด้านบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเชียบ เมษเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าบ้านมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เขาโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้ที่ทำงานของเขามีปัญหาเรื่องเอกสารสัญญาที่ล่าช้าจนเขาต้องนั่งคุยกับลูกค้าจนเกือบหมดวัน แต่ความเหนื่อยจากการทำงานกลับเทียบไม่ได้เลยกับความกังวลที่เขามีต่อลูกสาว

เขามองไปที่นาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว น้ำชายังไม่ส่งข้อความมาบอกว่าจะกลับตอนไหน

เมษหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลังเลที่จะพิมพ์หาเธอ เขาไม่อยากทำตัวเป็นพ่อที่คอยตามจิก แต่ใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเธอจะหิวหรือเปล่า หรือเธอจะยังอยู่ที่ออฟฟิศกับ 'คิม' คนนั้น

"ฟู่.. ใจเย็น ๆ น้ำชาโตแล้ว" เขาพึมพำเตือนตัวเองพลางหลับตาลงแล้วตอนเอนหลังบนโซฟา

ความรักที่เขามีต่อน้ำชามันเริ่มกลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการตัวเขาเองไว้ ยิ่งเขาพยายามจะดึงเธอเข้ามาใกล้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอกำลังห่างไกลออกไปทุกที ในโลกของน้ำชาตอนนี้มีสิ่งใหม่ ๆ เข้ามามากมาย มีความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจ มีเพื่อนร่วมงานที่คอยสนับสนุน… และในอนาคตอันใกล้ อาจจะมี 'ความรัก' ในแบบที่เขาให้เธอไม่ได้

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัว เขาตัดสินใจว่าจะทำเมนูโปรดของน้ำชาเตรียมไว้รอ อย่างน้อยถ้าเธอกลับมาเห็นอาหารที่เธอชอบวางรออยู่เธออาจจะรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่เขาไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำพูดได้

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวทำให้เขารีบคว้ามาดู

"ป๊า วันนี้ชาน่าจะกลับถึงบ้านประมาณสองทุ่มนะคะ ป๊ารอทานข้าวกับชานะ มีข่าวดีจะบอกด้วยล่ะ!"

ประโยคสั้น ๆ ที่ลงท้ายด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์ทำให้น้ำตาของเมษเกือบจะเอ่อล้นออกมา ความเครียดที่สะสมมาทั้งวันมลายหายไปเพียงเพราะข้อความไม่กี่คำ เขายิ้มออกมาด้วยความโล่งอก รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนักในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

"ข่าวดีงั้นเหรอ…" เขาพึมพำพลางหั่นผักใครครัวอย่างอารมณ์ดี 

"จะข่าวอะไรก็ช่างเถอะ แค่ชากลับมาทานข้าวด้วยกัน ป๊าก็ดีใจแล้วล่ะ" เมษจ้องมองข้อความนั้นอย่างอารมณ์ดีก่อนจะวางมือถือลงแล้วกลับไปทำอาหารรอลูกสาวของเขาอีกครั้ง 

ขณะเดียวกันที่ออฟฟิศ น้ำชาเริ่มเก็บข้าวของลงกระเป๋าด้วยความเร่งรีบ เธอหันไปหาคิมที่ยังคงนั่งดูแบบงานอยู่ 

"คิม… ฉันขอกลับก่อนนะ งานที่เหลือเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันมารีบเคลียร์ให้"

"ได้เลยชา กลับดี ๆ ล่ะ" คิมเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ 

"อย่าลืมบอกข่าวดีกับคุณพ่อด้วยนะ ท่านต้องภูมิใจในตัวเธอแน่ ๆ"

"อื้อ! ขอบใจนะคิม เจอกันพรุ่งนี้นะ!" น้ำชาวิ่งออกไปจากออฟฟิศด้วยหัวใจที่พองโต ความตื่นเต้นที่จะได้แชร์ความสำเร็จครั้งแรกในฐานะหัวหน้างานกับป๊ามันทำให้เธอแทบจะรอให้ถึงบ้านไม่ไหว 

บนรถไฟฟ้าที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนในเวลาเลิกงาน น้ำชายืนพิงเสาพลางมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่าง แววตาของเธอสะท้อนความมุ่งมั่นและความกังวลไปพร้อม ๆ กัน เธอหวังว่ากุหลาบสีน้ำเงินของเธอจะไม่เพียงแต่สวยงามในที่ทำงานเท่านั้น แต่มันจะสามารถผลิบานได้อย่างมั่นคงในบ้านหลังนั้นด้วยเช่นกัน.. บ้านที่มีความลับสีน้ำเงินซ่อนอยู่ลึกสุดในหัวใจของชายที่เฝ้ารอเธออยู่เพียงลำพัง

TBC.