Chapter 7-Pagmamakaawa

Habang tumatagal ay parang nanghihina ang pakiramdam ni Camela. Nanlulimo siyang pumasok sa dinning room at wala ang lola ni Rashed at ina lang ang naroon.

"Kailan mo hiwalayan ang anak ko?" Nang uuyam na tanong ni Clarisa sa dalaga at nagsimula nang kumain. Wala ang ina niya at nag bakasyon sa pinsan nito.

"Mahal ko po si Rashed." Simple niyang sagot da ginang saka pinilit ang sarili na kumain. Ayaw niyang magkasakit dahil walang mag aalalaga sa kaniya, katulad sa ibang bansa.

Umismid si Clarisa. "Tibay din talaga ng loob mo at kapal ng mukha. Kahit nasasaktan na ay ayaw pa ring bumitaw!"

"Gusto ko po ng buong pamilya."

"Sa tingin mo ay si Rashed ang makasama mo sa pagbuo ng pamilya?" Natatawang ani Clarisa. "In your dream! Alam mo bang ibinabahay na ni Rashed ang kapatif mo?"

Biglang nag panting ang mga tainga ni Camela at pabagsak na binitiwan ang kutsara. "Ano ang ibig mong sabihin?"

"Hindi ka nagtataka kung bakit bihira na umuwi dito ang anak ko?"

Mariing naipikit ni Camela ang mga mata at pilit na pinakalma ang sarili. Pinaalala sa sarili na ina ni Rashed ang kaharap. Napapansin nga niya ang picture na upload ni Edlyn na madalas ay sa iisang building.

"Kung ayaw mong maniwala ay puntahan mo ang adress na ito."

Napatingin si Camela sa maliit na calling card. May adress iyon at isa siyang condominium. Walang salitang kinuha niya ang ibinigay ng ginang at hindi na tinapos ang pagkain. Bago tumalikod ay nakita pa niya ang pag ngisi ng ginang. Natutuwa pa ito na malaman niya ang katotohanan at masaktan.

Pagdating ni Camela sa building ay hapon na. Sinadya niya iyon upang masigurong tapos na ang trabaho ni Rashed at abangan sa labas ang pagdating nito. May isang oras ang lumipas ay nakita niya ang sasakyan ng asawa. Totoo ngang doon umuuwi ito sa halip na sa bahay ng mga ito. Napahigpit ang hawak niya sa manibela ng kotse nang makita ang kapatid na kasunod lang ni Rashed. Pero ang ipinagtaka niya ay hindi ito hinintay ng asawa niya. Nakita niyang hindi rin sumunod si Edlyn sa asawa niya at may tinawagan ito. Nagmamadali siyang bumaba sa sasakyan at nilapitan ito.

Mukhang nagulat pa si Edlyn nang makita siya at agad na pinutol ang tawag.

"Ang landi mo, alam mong may asawa na si Rashed pero hindi mo iniiwasan!"

Sa halip na magalit ay ngumisi sa kaniya si Edlyn. "Baka nakalimutan mong ako ang mahal ni Rashed at pinikot mo lang siya? Kaya sino sa ating dalawa ang malandi?"

Ramdam niya ang pamumula ng pisngi dahil sa galit at selos. Hindi na niyang napigilang sugurin si Edlyn. Ngunit bago pa niya mahawakan ang buhok nito at nahawakan siya sa kamay. Itutulak niya sana ito ngunit biglang natumba ang kapatid.

"What the hell are you doing?"

Para siyang natuod sa kinatayuan nang marinig ang galit na boses ng asawa mula sa likuran niya. Tinabig pa siya nito sa braso upang malapitan si Edlyn na kamuntik na niyang ikatumba.

"Ouch, its hurt!" Daing ni Edlyn habang sapo ang balakang. "Rash, sinabi ko na sa kaniya na narito ako upang ihatid ang naiwan mong papelis ngunit ayaw niyang maniwala at pinagbibintangang malandi."

Bumuka ang bibig ni Camela at hindi makapaniwala sa narinig. Gusto niyang ipag tanggol ang sarili at magpaliwanag sa asawa ngunit matalim ang tinging ipinukol nito sa kaniya saka pinangko si Edlyn na umaarteng nasaktan nang husto dahil sa kaniya.

"Go home at huwag mong gulohin ang buhay ko rito!"

Nakagat ni Camela ang ibabang labi at napaluha. Mukhang ayaw ng asawa na mapasok niya ang pad nito pero si Edlyn ay ok lang. "Hindi totoong nagsasama kayo ni Edlyn dito?" naitanong niya rito ngunit hindi siya pinansin at nilampasan na habang buhat si Edlyn.

Naikuyom niya ang mga kamay nang makitang ngumisi si Edlyn at masaya dahil buhat ng asawa niya. Ngayon niya napagtanto na set up lang siya ng dalawa upang magalit sa kaniya si Rashed. Ayaw kasi ni Rashed na sinusundan ito o inaalam ang ginagawa. Hindi na siya sumunod sa dalawa at inis na sumakay sa kotse. Bumalik siya sa bahay nila Rashed pero hindi niya nakita si Clarisa. Dahil nagrerebelde ang kalooban ay kinuha niya ang gamot at pinagtatapon sa basura.

Nakaramdam siya ng hilo matapos magwala sa silid kaya naupo siya sa kama. Kinalma niya ang sarili at nahiga upang magpahinga hanggang sa hindi namalayang nakatulog na.

"Camela, lumabas ka riyan!"

Napapiksi si Camela mula sa kinahigaan nang marinig ang galit na tinig ng biyanan. Hindi pa siya nakabangon nang bumukas ang pintuan.

"Ano ang ibig sabihin nito, ha? Bakit mo tinapon ang lahat ng iniinum mo?"

Napatingin si Camela sa hawak ng ginang. Iyon ang gamot na itinapon niya sa basurahan. "Hindi ko na po kailangan ng gamot."

Ngumisi si Clarisa at isinaboy sa mukha ni Camela ang mga gamot. "Kailan mo pa natuklasan ang tungkol sa gamot?"

Tumalim ang tingin ni Camela sa ginang pero pinigilan ang sarili na magsalita. Pagod na siya makipag argumento na hindi rin naman siya mananalo.

"Hindi na pala kailangang itago ng anak ko sa iyo ang katotohanan." Nang uuyam na pagpatuloy ni Clarisa.

Kahit may idea na kung ano ang ibig sabihin ng ginang ay nagtanong pa rin siya.

"Simple lang, ayaw ni Rashed na magkaroon ng anak sa iyo kaya ka niya pinapainum nitong gamot."

Naiiyak na umiling si Camela. Naalala niyang si Rashed mismo ang bumili ng mga gamot niya noon. Kaya pala hindi ito gumagamit ng protection tuwing gamitin siya dahil alam nitong hindi siya mabubuntis? Pakiramdam ni Camela ay nanikip ang dibdib niya dahil sa pinaghalong emosyon.

"Ano ang ginawa ninyo ng apo ko, Clarisa?"

Gulat na nilingon ni Clarisa ang ina at halatang galit ito.

"Paano ninyo nagawang lokohin si Camela? Wala na ba talaga kayong puso para sa kaniya?"

Tuluyang napaiyak na si Camela nang mabanaag sa mga mata ng donya ang pagkahabag para sa kaniya. Isa sa dahilan kung bakit nagtitiis siya sa pamamahay na iyon dahil sa matanda. Dito niya nararamdaman ang tunay na pagmamahal ng isang kapamilya. Pero ayaw niya itong magalit dahil matanda na ito. Lalo siyang nag alala nang makitang mukhang hirap huminga ang matanda.