3

Rica's POV 

"Isang taon at kalahating buwan na, Master Eros…

Matagal-tagal ka nang tulog. Gising ka na, please… para makuha ko na ‘yung 500k ko."

Bulong ko sa kanya habang inaasikaso ito. Comatose pa rin siya, walang reaksyon.

—parehong steady ang paghinga, parang wala siyang naririnig sa mundo.

Personal care time niya ngayon.

Maingat ko siyang sinuotan ng t-shirt at panloob. Sanay na ang mga kamay ko sa katawan niya—walang malisya, puro trabaho lang. Akmang itataas ko na ang pajama niya nang biglang bumukas ang p***o.

“What the fuck are you doing?! Are you sucking—”

“Oh, shut up, Master Ismael. Ginagawa ko lang ‘yung trabaho ko,” sagot ko nang walang lingon.

Si Master Ismael—kambal ni Eros. Dati, ubod ng yabang at pang-aasar. Pero nitong mga nakaraang linggo, napansin ko, unti-unti na siyang nagbabago.

Parang napagod na siyang magmalaki at manglait sa’kin araw-araw. Napagod na rin siguro siyang magreklamo kay Master Azrael—‘yung daddy nila—kasi kapag si Master Azrael na ang nagsalita, wala silang laban. Sunod-sunuran na lang..

Nung una, talagang gusto pa niya akong palitan. 

“Kukuha kami ng bagong tagapangalaga ni Eros,” sabi niya dati, habang nakatingin sa’kin na parang hinusgahan agad ako. 

“Para magising na ‘yung kakambal ko, dapat maganda at maputi. Hindi ‘yung… ganyan.”

Pero ngayon? Hindi na siya nagrereklamo. Hindi na rin niya binabanggit ‘yung plano na ‘yun. Sa halip, madalas siya dumalaw Kay eros.  Tapos  Nakatingin sakin. Nakangisi. Parang may iba na siyang iniisip.

Minsan napapansin ko ‘yung tingin niya—hindi na puro pang-aasar. Parang may halong… paghanga? O init? 

Malandi kong iniipit sa likod ng tenga ‘yung hibla ng buhok ko, saka napakagat sa labi habang tinitingnan siya.

“Why are you looking at me like that, Master Ismael? Am I pretty?”

Napangisi siya nang malapad. Tumango pa.

Tapos may inabot siyang square na box mula sa bulsa Kanang kamay niya.

Napangisi rin ako. “Ano ‘to, Master Ismael?” tanong ko habang inaalog-alog ‘yung kahon.

“Open mo. Para malaman mo,” sagot niya habang naglalakad papunta sa sofa. Umupo siya roon, ipinatong pa ang paa sa center table, at tumitig sa’kin nang nakangisi na parang hinihintay ang reaction ko.

“Vibrator ba ‘to?” tanong ko bigla.

Natawa siya nang malakas.

Tinanong ko kasi nadala na ako kay Ate Bea. Dalawang beses na niya akong binigyan ng “toys” bilang biro. Akala ko kung ano na naman ‘to.

“Alam mo, Rica,” sabi niya habang nakangiti pa rin,.

“hindi kita bibigyan ng vibrator.”

“Bakit pa?  Kasi kung gusto mo naman,” sagot niya, bumababa ang boses, “pwede namang—”.

“Hep! Stop it, Master Ismael!” pigil ko agad, pero natawa na rin ako.

Grabe talaga ‘tong mansion na ‘to. Mapababae, mapalalaki—halos lahat may malilibog. Pwera lang siguro si Master Azrael ang hindi natatangay ng libog. Seryoso masyado ‘yun. Parang hindi mo basta mabibiro.  Kapag siya ang nasa paligid, parang tumitigil ang hangin. Isang tingin lang niya, tahimik ang lahat.

Nakangiti kong binuksan ang box…

Hanggang sa unti-unting nawala ang ngiti ko.

Masama akong bumaling kay Ismael.

Tumatawa lang ito nang malakas, parang wala lang.

“Seriously, Master?!” sigaw ko nang mahina pero puno ng inis.

“Gluta soap?!”

Inis kong ibinato sa kanya ‘yung sabon. Tumama sa dibdib niya at nahulog sa sahig.

“Hey! Effective ‘yan, sabi sa’kin nung nakilala ko kagabi…” paliwanag niya habang pinupulot pa rin ‘yung sabon, nakangisi pa rin.

“Dati siyang maitim, tapos biglang pumuti. Tinanong ko siya habang… habang nagta-talik kami. Kasi pati singit niya—”

“Ewan ko sa’yo!!!” putol ko agad, halos sumigaw na sa inis.

Biglang napahinto si Ismael. Tumigil ang tawa niya.

“Sinigawan mo ba ako?”

Napalunok ako bigla. Lalong lumaki ang mata ko nang tumayo siya nang dahan-dahan, parang nagbabago ang mood.

“Naku, Master… bakit naman kita sisigawan?” sabi ko nang mahina, pero may halong pang-aasar pa rin. Pilit kong pinapakalmahan ang sarili.

Pero mabilis siyang lumapit. Sa isang kisap-mata, nasa harap ko na siya. Bigla niyang hinawakan ang leeg ko—hindi malakas na sakal, pero sapat para mapaatras ako at mapahiga sa gilid ng kama ni Eros.

Halos humiga na ako sa tabi ni Master Eros. Kung may makakakita sa’min ngayon, mapagkakamalan talaga kaming mag-jowa na may ginagawang kahalayan sa tabi mismo ng pasyente.

Hawak pa rin niya ang leeg ko, pero hindi masakit. Mas parang… pagpipigil.  

Mayamaya.. Yung takot ko napalitan ng tawa

“Hala! Master Ismael, bitaw na…” natatawa kong sabi.

Hindi naman kasi talaga mahigpit ang hawak niya. Para lang akong hinahawakan para asarin.

Hanggang sa maramdaman ko ang matigas na dibdib sa likod ng ulo ko.

Napahinto ako.

Napalingon ako nang bahagya.

At doon ko narealize—

Nakadagan na pala ako kay Master Eros.

“Master Ismael, bitaw na… nadadaganan ko na ‘yung kambal mo,” natatawa ko pa ring sabi.

Nakangisi lang si Ismael, parang tuwang-tuwa pa sa sitwasyon.

Pero bago pa ako tuluyang makabangon—

“F-fuck… Ismael… get a room.”

Mahina.

Paos.

Pero malinaw.

Parang kumidlat sa buong kwarto.

Napatigil kami.

Naramdaman kong nanlamig ang batok ko.

Dahan-dahan akong tumagilid at tumingala..

Si Master Eros.

Gising na.

Nakadilat.

Diretsong nakatingin sa amin.

Nagkatitigan kami ni Ismael.

Sabay kaming natigilan.

Sabay niyang binitawan ang leeg ko.

Mabilis akong bumangon, Inayos ang nagulo kong buhok.

Si Eros… gumalaw ang ulo niya nang bahagya. Kahit mahina pa, may iritasyon sa mukha niya.

“Damn…” paos niyang bulong. “I wake up… and this is what I see?”

Nanigas ako. Kinabahan na baka ireport ako. Baka mawala ‘yung 500k. Baka mapalayas.

Pero sa halip na magalit nang todo, tumingin lang si Eros kay Ismael… tapos bumalik sa’kin.

May emosyon sa mata niya.

Hindi galit.

Hindi rin tuwa.

Parang… naiinis.

“Where’s dad!?”

Doon na ako kumilos.

Bigla akong umayos ng tayo mula sa gilid ng kama, inayos ang uniform ko nang mabilis pero kalmado, at hinawakan agad ang wrist ni Master Eros para i-check ang pulse. 

Ayaw pa niya ipahawak pero dahil Mahina pa Siya wala na siyang nagawa..

Ang pulse niya Steady pa rin—malakas na kumpara kanina. Ang vital signs monitor sa tabi ng kama ay nagbeep nang bahagya, nagpapakita ng unti-unting pagtaas sa heart rate. Normal reaction sa sudden awakening pagkatapos ng mahabang coma.

“Master Eros,” sabi ko sa pinaka-propesyonal na boses ko, kahit ramdam ko ang pagtayo ng balahibo sa batok ko dahil sa masama niyang titig.

“You’re awake. That’s good. Please stay still. I’m going to check your vitals and call for Dr. Lim immediately.”

Hindi ko na pinansin si Ismael nang diretso. Nakatingin pa rin siya sa kambal niya, mukhang natulala rin sa biglaang pagbukas ng mata ni Eros.

“Ismael…” paos na tawag ni Eros sa kakambal, pero may halong iritasyon pa rin. “What the hell happened while I was out?”

Tinignan siya ni Ismael  ng diretso sa mata—

“Master Eros, you’ve been in a medically induced coma for six months following the accident. Your body needed time to heal from the trauma. Right now, your priority is rest and gradual reorientation. No sudden movements. No stress.”

“Can you squeeze my hand, Master Eros? Just lightly.”

Parang inis itong sumunod Gumalaw ang daliri niya. Mahina pa, pero may response. Good sign.

“Perfect. That’s progress already.” Mahinahon kong sabi habang ini-log ko sa chart sa bedside tablet. 

“You’ve been under my care for the past few months. Physical therapy, range of motion exercises, skin care, everything to prevent contractures and bedsores. Your body responded well—no major complications.”

Tumingin siya sa’kin nang matagal, tapos narinig Kong nagsalita si Ismael sa gilid

“Eros… hindi ko napigilan si Dad. Wala akong nagawa. Siya ang kumuha ng therapist mo,” natatawang sabi ni Ismael, parang wala lang ang sitwasyon.

Bahagya pa siyang ngumisi.

“Alam kong hindi siya pasok sa standard mo… pero mabait naman si Rica.”

Tumigil ang mundo ko.

Kuyom ang kamao ko.

Ramdam ko ang bigat ng hangin sa kwarto.

Dahan-dahang bumaling ang tingin ni Master Eros kay Ismael.

At doon ko nakita—

Dumilim ang mga mata niya.

Galit Ito.

yung klaseng galit na tahimik.

Mapanganib.

Mayamaya, ibinaling niya ang tingin sa akin.

Mula ulo hanggang paa.

Parang sinusuri lang niya ako.

“Ismael, why her?” malamig niyang ulit.

Tahimik si Ismael ngayon.

Unti-unting gumalaw si Eros, kahit halatang naninibago pa ang katawan niya. Pero hindi iyon ang napansin ko.

Mas nangingibabaw ang presensya niya.

Parang siya pa rin ang may kontrol kahit siya ang kagigising lang.

“Leave.”

Isang salita.

Utos.

Napakurap ako. “M-Master?”

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya nagtaas ng boses.

Pero mas nakakatakot iyon.

“Leave,” ulit niya, mas mabagal.

Ramdam ko ang pag-iinit ng tenga ko. Hindi ko alam kung dahil napahiya ako… o dahil sa paraan ng pagtitig niya.