2

Rica's POV 

Ang unang araw ko bilang tagapangalaga ni Eros Jin Severino ay parang pagpasok sa ibang mundo.

Malaki. Tahimik. 

At malamig.

Ang mansion ng pamilya Severino ay sobrang laki—maraming kwarto, chandelier, at marble floors na kumikintab kahit hindi mo ito pinapansin. Pero sa gitna ng lahat ng karangyaan, may isang kwarto na talaga namang nakaka-intimidate.

Eros’ room.

Hinatid ako ng maid sa kwarto ni eros, Bumukas ang p***o, at tumambad sa akin ang state-of-the-art hospital setup sa loob. May mga machines, monitors, IV lines, at kahit mga medikal na kagamitan na parang nasa ICU lang.

At sa gitna ng lahat… nakahiga si Eros, nakabalot sa kumot, ang katawan tila mahina, ngunit kahit nakapikit, ramdam mo ang arrogance at pride na lumalabas sa kanya.

Huminga ako nang malalim. “Okay, Rica. Kaya mo ‘to,” bulong ko sa sarili.

Lumapit ako, maingat na inilalapit ang mga kamay ko sa kanya.

“Good morning, Master Eros,” mahinahon, ngunit may matapang na tono.

“Ako po ulit si Rica Montefalco po. Ako ang tagapangalaga ninyo ngayon. Hayaan niyo po, aalagaan ko kayo nang maayos.”

Tahimik. Comatose. Ngunit kahit nakapikit, ramdam ko ang presensya niya—parang malamig na hari na sinusuri ang bago niyang tagapangalaga.

Yung pakiramdam na kahit kaming dalawang lang nakakailang na.

Habang inaayos ko ang kanyang mga sheets at monitors, napatingin ako sa sopa sa gilid ng kama—doon ang pwesto ko 24/7. Ibig sabihin, kasama ko siya lahat ng oras, kahit sa pagkain, kahit sa pahinga ko.

Ngumiti ako..

“Hi, Master Eros… Alam kong mahirap para sa inyo, pero sisikapin kong maging maayos ang lahat,” sabi ko nang mahinahon.

Hindi lang basta pasyente ang aalagaan ko.

Huminto ako saglit, maingat na tiningnan ang kamay niya.

Isang finger twitch, isang maliit na galaw ng eyebrow.

Tumango ako sa sarili ko—hindi ito basta muscle spasm. May reaksyon siya, kahit minimal.

“Master Eros…” mahinahon kong tawag, dahan-dahang nag-adjust ng posisyon ng kamay niya.

Pinanatili kong kalmado ang boses ko, para hindi ma-stress o ma-trigger ang anumang reflex.

“Good… very good. That’s a tiny response. I’ll make sure to monitor it closely.”

Bilang therapist, agad kong isinulat sa notebook ang obserbasyon: “Minimal voluntary response observed—finger twitch, eyebrow movement. Continue monitoring; possible sign of awareness.”

Huminga ako nang malalim, pinipigil ang excitement. Sa loob ko, ramdam ko ang isang maliit na spark—isang pag-asa na hindi siya totally unaware. Pero sa harap niya, profesyonal at composed ang posture ko.

Lumipas ang ilang oras.

Ngayon, oras na para sa personal care ni Master Eros—para mapanatili ang kalinisan ng katawan niya at komportable sa lahat ng oras.

Maingat kong pinupunasan ang balat niya, papalitan ang damit, at inaayos ang lahat ng maliit na detalye.

Bilang therapist/Caregiver na rin, alam ko: ang propesyonalismo ay kailangan—kahit may tensyon o discomfort.

Hindi ko maiiwasang mapalunok nang ilang beses sa parteng gitna niya. Kahit tulog Yung parteng yun, alam kong malaki yun..

Ngunit ako? Huminga ako nang malalim at nag-focus.

“Master Eros, don’t worry,” bulong ko nang mahinahon habang pinupunasan yun 

“Ligtas ka sa akin. Kahit tumayo pa yan o gumalaw, wala akong pakialam. 

Ang trabaho ko ay alagaan ka nang maayos.”

Alam niyo bang Kahit comatose ang isang tao, normal na gumagana pa rin ang ilang basic bodily functions dahil hindi completely shut down ang digestive system at anus. Kaya puwede silang dumumi o umihi, depende sa kung ano ang nangyayari sa katawan nila.

Panatilihin ang propesyonalismo.

Panatilihin ang distansya.

Paulit ulit Kong bulong sa sarili ko, Sa loob, may halong respeto at curiosity sa lalaking ito—isang lalaki na kahit comatose, ramdam mo na may pride at presence na hindi basta-basta mawawala.

At sa bawat galaw ng kamay ko, bawat pag-adjust ng kanyang kumot, bawat maliit na twitch o reflex, alam ko: hindi lang katawan niya ang inaalagaan ko… kundi pati ang bawat bahagi ng pagiging Eros Jin Severino.

Matapos ang pag-aasikaso kay Master Eros, naupo ako sa sofa, huminga nang malalim, at kinuha ang cellphone.

Nag-scroll-scroll lang ako, sinusubukang magpahinga sa tensyon ng unang araw.

Biglang bumukas ang p***o.

“Hi!!!” bati sa akin ang isang babae. Maaamo ang mukha niya, maputi at makinis, pero may kakaibang vibe sa ngiti niya—bobcut ang buhok..

“I’m Bea. Ikaw pala ang bago niyang tagapangalaga.”

Ngumiti ako, bahagyang nakangiti rin. “Uu, ako nga. Rica Montefalco,” pakilala ko, calm pero friendly.

Umupo siya sa tabi ko, nag-relax lang.

“Hindi ka ba naboboring dito?” tanong niya, parang gusto lang magkwentuhan.

“Hindi naman,” sagot ko, simple, propesyonal.

Gumanti siya ng tanong, nakangiti pa rin. “Gusto mo ng mapaglibangan?”

“Nako, meron naman akong cellphone, kaya okay lang,” sagot ko, may kaunting tawa sa dulo.

Bigla niyang tinuro ang kamay ko. “So… kamay ka lang?” tanong niya, kumunot ang noo ko. Litong-lito.

Tumango lang ako nang marahan. “O-oo…?” Sagot ko, parang “huh?” hindi ko talaga alam kung ano ang ibig niyang sabihin pero siarang sumasabay nalang sa trip niya.

Ngumiti siya, parang may maliit na plano. “Gusto mo ng toys? Oorderan kita. Parang… friendly gift lang.”

Napatawa ako, nagbiro pa.

“Ang laki-laki ko na para maglaro, noh?” sabi ko, halatang tinatawanan na siya.

Si Bea napangisi, tumingin sa akin na parang may alam siyang hindi ko pa naiintindihan.

“Alam mo si Eros, nung maayos pa siya… sakit talaga siya sa ulo ng pamilya,” wika ni Bea, medyo seryoso.

“Yung kuya niya, si Atlas… muntik na ngang hiwalayan ng asawa dahil sa kanya.”

Napalingon ako kay Bea, medyo nagulat. “Actually, may kakambal siya,” dagdag niya, parang may espesyal na impormasyong ibinabahagi.

“Kakambal??” tanong ko, medyo nagulat pa rin.

“Oo. Kakambal, at katulad ni Eros—masama rin ang ugali,” sagot niya, sabay tingin sakin.

“Baka mamaya dumalaw siya, kaya mag-ready ka na.”

Tumigil siya saglit at tumitig sa akin, parang sinusukat.

Saka biglang napangiti.

“Alam mo, ang ganda mo… Alam mo yung ganda na sa huli mo na ma-aappreciate. Hindi nakakasawa tignan.”

Napangiti ako, bahagyang nahihiya. Hindi ko inaasahan ang direct na komento niya, pero ramdam ko ang halong sincerity at teasing sa ngiti ni Bea.

“Napangiti ka naman,” wika niya bigla.

Napanganga ako saglit.

“Joke lang, gaga,” dagdag niya, medyo nagtatawa, pero may confidence sa tono niya.

“Mas maganda pa rin ako sa’yo, noh? Pag wala si Anastasia at Ara, ako ang pinakamaganda dito.”

Napailing ako, bahagyang nahihiya. Pero sa loob ng sarili ko… medyo na-amuse ako kasi totoo naman maganda talaga ito.

Hindi ko man siya kilala ng husto, ramdam ko agad ang confident at playful energy niya.

Parang… medyo irritating, pero nakakaengganyo rin.

Ngunit propesyonal ako—hindi ko ipinapakita sa kanya na naaapektuhan ako. Tumango lang ako nang marahan, sabay ngiti ng kaunti.