CHAPTER 4

Mga sampung minuto ang lumipas.

Nakatanggap si Captain Reyes, hepe ng Highway Patrol, ng tawag mula sa kanyang nakatataas.

May isang VIP daw na naipit sa traffic.

Hindi sinabi kung sino ito, pero sa seryosong tono pa lang ng tawag, alam niyang hindi ito ordinaryong tao.

Agad siyang nagtungo sa highway at hinanap ang sasakyang ibinigay sa kanya gamit ang plate number.

Isang simpleng itim na sedan lang ang nakita niya.

Mukha itong ordinaryong kotse, pero may kakaiba rito.

Lumapit siya at marahang kumatok sa driver's window.

Pagkababa ng salamin, agad siyang nagbigay-galang bago tumingin sa lalaking nakaupo sa likurang upuan.

"Good afternoon, sir. Ako po si Captain Reyes ng Highway Patrol. Inutusan po kaming bigyan kayo ng priority lane para makaalis agad."

Dahil sa dark tint ng salamin, kalahati lang ng mukha ng lalaki ang kita.

Tahimik lang itong nakaupo, pero sapat na ang malamig nitong tingin para kabahan si Captain Reyes.

Pagkaraan ng ilang segundo, kalmado itong nagsalita.

"Hindi na kailangan."

"Hindi naman ako nagmamadali."

"Mas importante na maayos muna ang aksidente. Salamat"

Pag akyat ng bintana, saka lang nakahinga ng maluwag si Captain Reyes.

Ngayon lang niya napansin na kakaiba pala ang sasakyan.

Mukha man itong ordinaryong sedan, halatang customized ang buong katawan nito.

Maging ang mga salamin ay mukhang bulletproof.

Habang naglalakad palayo, hindi niya maiwasang mapaisip.

Sino kaya talaga ang lalaking iyon?

Sa loob ng sasakyan...

Lumingon ang sekretaryong si Greg.

"Sir, noong tumulong kayo sa rescue kanina, may dalawang reporter na nakakuha ng video. Nakontak ko na ang management ng network nila. Hindi nila ilalabas ang kahit anong footage na kasama kayo."

Bahagyang tumango si Bryan Chen.

"Good."

Napabuntong-hininga si Greg.

"Sir, ang lakas ng ulan kanina. Bumaba pa kayo ng kotse nang hindi man lang nagsuot ng jacket. Kapag nagkasakit kayo, ako na naman ang mapapagalitan ni Madam."

Bahagyang napangiti si Bryan.

"Ganoon ba ako kahina?"

Napakamot na lang si Greg.

"Hindi naman, Sir."

Hindi na siya nagsalitang muli.

Muling tumingin si Bryan sa labas ng bintana.

Napunta ang tingin niya sa isang babaeng abalang kumukuha ng video sa pinangyarihan ng aksidente.

"Anong media nga ulit sila?"

"Newspaper, Sir."

"Tamang-tama ang dating nila. Nakuha nila agad ang buong rescue."

Tahimik lang si Bryan.

Hindi na siya nagsalita.

Nakatingin lang siya kay Jillian.

Matagal na...

Halos hindi na kita nakilala.

Ilang minuto pa ang lumipas.

Unti-unti nang gumalaw ang traffic.

Pinaandar na rin ng driver ang sasakyan.

Biglang may motorsiklong humarurot sa pagitan ng sasakyan nila at nina Jillian.

Kumunot ang noo ni Greg.

"Kung may mabangga 'yan..."

Hindi pa siya natatapos magsalita nang—

Bang!

Malakas na yumanig ang sasakyan.

Napalingon agad si Greg.

"Sir! Okay lang po ba kayo?"

Nanalaki ang mata ni Bryan.

Nakita niyang nahagip ng motor ang noo’y nasa labas na si Jillian.

"Tingnan mo kung anong nangyari."

Agad bumaba si Greg.

Pagbalik niya, napailing na lang siya.

"Bagong driver pala, Sir ung nakadisgrasyang nakamotor."

"Napalakas ang apak sa silinyador."

"Gasgas lang ang sasakyan natin, pero nadale po ang reporter na un." sabay turo kay Jillian

Tumango lang si Bryan.

Aalis na sana si Greg nang biglang magsalita si Bryan.

"Sandali."

Napatingin siya sa babaeng nakaupo sa gilid ng kalsada.

"Siya ba ang nabangga?"

"Opo."

"Isa rin siya sa mga reporter kanina."

“Puntahan mo, kailangang ma check sya agad”

Muling lumabas si Greg at lumapit sa direksyon nina Emma para malaman ang sitwasyon ni Jillian.

Lumapit naman ang iika ikang si Jillian sa sasakyan nila Bryan sabay katok nito sa bintana nito na binaba naman din ni Bryan.

"Ayos lang po ako Sir, no worries po. Nakausap ko na rin po si Kuya” sabay tingin ni Jillian sa kasunod na si Greg.

Tahimik lang siyang tiningnan ni Bryan.

Pagkatapos ay lumingon siya kay Greg.

Tinawag siyang "Sir."

Pero ang sekretaryo niyang si Greg, “Kuya”...

Bahagyang tumaas ang kilay niya.

Mukha ba talaga akong napakahirap lapitan?

Napansin ni Greg ang tingin ng boss niya at hindi niya maiwasang kabahan.

Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita si Bryan.

"Paano kita makokontak?"

"Na-add ko na po si Kuya sa F*."

Sabay tingin ni Jillian kay Greg.

"Siya na lang po ang kokontakin ko."

Tahimik na tumingin si Bryan kay Greg.

Napalunok si Greg.

Pakiramdam niya, parang may mali.

Napansin iyon ni Jillian.

Nag-alangan siyang magsalita.

"Kung okay lang po... pwede rin kitang i-add sa contacts ko?"

Akala ni Greg, tatanggihan iyon ng boss niya.

Pero laking gulat niya ng ilabas ni Bryan ang cellphone nito at ipakita ang W******p QR code.

Napakurap si Greg.

Hindi niya maalalang huling beses na nag-add ng stranger ang boss niya.

Lumapit si Jillian para i-scan ang QR code.

Habang ginagawa niya iyon, napansin ni Bryan ang namamagang bukung-bukong niya.

"Nasaktan ka ba?"

Napatingin si Jillian sa paa niya.

"Na-sprain lang."

"Ayos lang 'to."

Bago pa siya makapagsalita ulit, dumating si Emma.

"Ate Jillian!"

"One hour pa raw bago dumating ang ambulance."

"Ang laki na ng pamamaga ng paa mo."

"Kailangan mo nang magpatingin."

Ngumiti lang si Jillian.

"Ayos lang ako."

Pero halatang hirap na siyang tumayo.

Tahimik siyang pinagmasdan ni Bryan bago nagsalita.

"Sakay ka na sa kotse namin."

Nagulat si Jillian.

"Hindi na po. Nakakaabala na kami."

Excited namang nagsalita si Emma.

"Ate, sumama ka na. Ako na ang bahala rito."

Napailing si Jillian.

Hindi naman puwedeng basta na lang siyang sumakay sa sasakyan ng isang estranghero.

Napansin ni Greg ang pag-aalinlangan niya kaya ngumiti ito.

"May mahigit sampung kilometro pang traffic sa likod natin."

"Matatagalan pa ang first aid"

"Kung hihintayin mo pa iyon, baka lalong mamaga ang paa mo."

"Ihahatid ka na lang namin sa pinakamalapit na ospital."

"Ate Jillian, mas importante na maagapan ang paa mo, sige na ako na bahala dito, sama ka na sa kanila” tugon ni Emma.