CHAPTER 5

Hindi na estranghero si Greg kay Direk Johnny, ang direktor ng RBC TV Station.

Sa paraan ng pagsasalita ni Greg, halatang matagal na silang magkakilala.

Bukod pa roon, mismong kapitan ng highway traffic police ang personal na lumapit para asikasuhin ang sasakyan nila, at kitang-kita ang respeto nito sa lalaking nasa likod ng kotse. Ibig sabihin, siguradong hindi ordinaryong tao ang kasama nila.

Maayos at mabilis kumilos si Greg. Agad niyang inilagay sa speaker ang cellphone at tinawagan si Direk Johnny.

"Direk, naaksidente sa highway ang isa sa mga news reporter n'yo. Sprain lang naman ang paa niya pero dadalhin muna namin siya sa ospital bago makarating sa RBC TV Station."

Narinig nilang tumawa nang bahagya si Direk Johnny.

"Walang problema. Sabihin mo sa kanila huwag magmadali. Safety muna bago trabaho."

Pagkatapos ay idinagdag pa nito,

"Pakisabi rin kay Boss, salamat."

Pagkababa ng tawag, halos itulak na ni Emma si Jillian papasok sa sasakyan.

"Ate Jillian, sige na. Ako na bahala rito. Pagkatapos maayos ang sasakyan, susunod ako sa ospital."

Napailing na lang si Jillian.

Pagkaupo niya sa loob, muli siyang nagsalita.

"Sorry talaga sa abala."

Nakaupo si Bryan sa kabilang side ng back seat. Bahagya lang itong tumango.

"Okay lang. Pareho rin naman tayo ng pupuntahan."

Hindi na nagsalita si Jillian.

Tahimik na umandar ang sasakyan.

Noong una, normal lang ang pakiramdam niya.

Pero habang tumatagal, napansin niyang sobrang tahimik sa loob.

Apat silang sakay, pero walang nagsasalita.

Tunog lang ng makina ang maririnig.

Hindi niya maiwasang mailang.

Palihim siyang sumulyap sa lalaking katabi niya.

Tahimik itong nagbabasa ng ilang dokumento.

Mahahaba ang mga daliri nito habang dahan-dahang binabaliktad ang mga papel.

Sumisilip ang sinag ng araw sa bintana at tumatama sa seryoso nitong mukha.

Sa dalawang taon niyang pagiging reporter, marami na siyang na-interview na mga negosyante at opisyal.

Pero iba ang aura ng lalaking ito.

Hindi ito nagsasalita, pero ramdam mo agad ang presensya niya.

Naalala niya kung gaano ito nirespeto ng traffic police at kung gaano ka-close si Greg kay Direk Johnny.

Lalong tumindi ang curiosity niya.

Sino ba talaga ang lalaking ito?

Maya-maya, ito ang unang nagsalita.

"Madalas ba talagang umulan dito?"

Napalingon agad si Jillian.

"Hindi naman. Dati bihira lang ang malakas na ulan dito, pero nitong mga nakaraang taon, mas madalas na."

Napahinto siya.

"Teka... first time mo ba rito?"

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

"Oo."

"First time ko sa lugar na 'to."

Medyo lumambot ang seryoso nitong mukha.

Napangiti rin si Jillian.

"Welcome."

Sandaling nagkatinginan ang dalawa.

Pagkatapos ay nagtanong ulit ang lalaki.

"Ilang taon ka na?"

"Twenty-five."

Tahimik itong tumango.

"Bata ka pa."

"Edad na gusto mo pang gawin lahat ng gusto mo."

Hindi alam ni Jillian kung bakit parang may lungkot sa boses nito.

Parang may naalala itong nakaraan.

Hindi na lang siya nagtanong.

Pagkaraan ng ilang sandali, bumaba ang tingin nito sa paa niya.

"Masakit pa rin ba?"

Mas lumambot pa ang tono nito.

Umiling si Jillian.

"Okay na ng kaunti."

"Binigyan ako ni Kuya Greg ng ice pack kanina."

"Mukhang sprain lang."

Tumango ang lalaki.

"Malapit na tayo."

"Konting tiis na lang."

Biglang tumunog ang cellphone ni Jillian.

Hindi niya kilala ang number.

Sinagot pa rin niya.

Pagkarinig pa lang ng boses...

Alam na agad niya kung sino.

"Jillian..."

Si Marco.

"Bakit mo ako bina-block?"

Napabuntong-hininga siya.

"Marco, wala na tayong dapat pag-usapan."

"Please."

"Nagkamali lang ako."

"Hindi ko gustong mangyari 'yon."

"Wag mo na akong kontakin."

"Jillian!"

Mas lumakas ang boses nito.

"Kinakausap ko na sina Mommy at Daddy! Hindi ko papakasalan si Vivian! Ikaw ang gusto kong pakasalan!"

Napapikit si Jillian.

"Marco."

"Tama na."

"Please."

"Huwag mo na akong hanapin."

Hindi na niya hinintay ang sagot.

Pinatay niya ang tawag.

Maya-maya, tumawag ulit ito.

Diretso niya itong ni-block.

Muling nanahimik ang loob ng sasakyan.

Mas lalo siyang nahiya.

Akala niya narinig ng lahat ang usapan.

Paglingon niya sa katabi...

Nakapikit lang si Bryan, parang nagpapahinga.

Si Greg naman ay abala sa panonood ng balita sa tablet.

At ang driver ay nakatutok lang sa pagmamaneho.

Napabuntong-hininga si Jillian.

Buti na lang.

Makalipas ang ilang minuto, lumabas na sila ng expressway.

Biglang bumagal ang takbo ng sasakyan.

May SUV na nakahinto sa gilid.

Sa unahan nito ay may motorsiklong nakahandusay.

May isa na namang aksidente.

Napasilip si Greg.

Napatingin din si Jillian.

Umiling si Greg.

"Talagang kapag reckless magmaneho, disgrasya ang abot."

Doon lang muling narinig ni Jillian nagsalita si Bryan.

Pagdating nila sa ospital, huminto ang sasakyan sa harap ng emergency entrance.

Humarap si Jillian sa lalaki.

"Salamat talaga."

"Hindi ko makakalimutan ang tulong n'yo."

Tumango lang ito.

Pagkatapos ay tumingin kay Greg.

"Asikasuhin mo na ang admission."

"Opo."

Agad bumaba si Greg. Nagulat si Jillian.

"Hindi na po kailangan."

"Kaya ko na."

Tumingin sa kanya si Bryan.

Kalmado ang mukha nito, pero may awtoridad ang boses.

"Sumunod ka na lang.”