LOGIN
CHAPTER 1
Sa loob ng isang 5 star hotel sa Cebu ay nabalot ng matangkad, malapad at malakas na katawan ng isang lalaki si Janella Caballero, habang ang maganda at malambot niyang mga binti ay marahang hinahaplos saka marahang pinipisil ng mainit nitong mga palad. Ang bawat dampi at paghamplos nito ay tila kuryenteng dumadaloy sa buong sistema niya.
Ramdam nila ang bawat tibok ng kanilang mga puso at mga paghinga ay sumasalamin ng kanilang pag-iisa.
Ramdam niya ang pananabik nito na akala mo'y leon na handang lumapa ng sariwang laman.
“May I?” mahina ngunit buong wika nito.
Yumuko ang lalaki kay Janella, ramdam niya ang paggalaw ng buhok sa likod ng kaniyang tainga habang nagsasalita ito, at ang mabangong hininga nito’y tumatama sa ilong niya.
Ang labi nitong unti-unting lumalandas patungo sa bibig niya hanggang sa magtama iyon. Nagdikit pa ang kanilang malalambot at mainit na labi na mas lalong nagbigay ng kakaibang sensasyon na nagpabilis ng kanilang paghinga at pagtibok ng kanilang mga puso.
Halos mawala si Janella sa kaniyang sarili. Pakiramdam niya'y liliyab siya sa mga oras na iyon sa hindi malamang dahilan. Bagay na naipikit na lamang niya ang kaniyang mga mata, at mabilis na ipinulupot ang kaniyang malambot at mapuputing mga braso sa leeg ng lalaki.
Hindi alintana ng dalawa ang magulo at nagkalat na mga damit sasahig.
“First time?”
Sa wakas ay napansin ng lalaki ang tensyonadong si Janella, bagay na mapatigil siya.
“Just tell me kung hindi ka kumportable.” Pilit niya itong pinakalma sa malalim ngunit paos niyang boses.
Ang mainit na hininga ng lalaki na dumampi sa kaniyang tainga ay nagpakiliti sa kaniya. Dahilan upang ibuka ni Janella ang kaniyang bibig at kinagat ang balikat ng lalaki sabay sabi, “Continue . . .basta mag-iingat ka”
Napangiti at agad na inabot ng lalaki ang isang kahon sa ibabaw ng mesa na katabi lang ng kama.
“Good.”
Walang kaabag-abag ay itong isinuot sa kaniyang kaibigan. She's his first pero hindi siya inosente sa ganoong bagay. Maamo oo, pero naging mabangis din siya pagdating sa kama sa mga oras na iyon.
Tanging mga ungol ng dalawang hayok sa laman ang namayani sa buong silid. Hindi lang isa, kundi maraming beses nilang dinala sa langit ang isa't isa. Pawisan, habol ang hininga at walang lakas silang nahiga sa kama pagkatapos ng kanilang pagniniig.
*****
ALAS otso na nang gabi kinabukasan nagising si Janella. Pagod ang katawang lupa niya; hindi na niya mabilang kung ilang beses siyanh dinala ng lalaki sa langit.
Halos hindi na maramdaman ni Janella ibabang parte ng katawan niya. Pakiramdam niya'y namanhid ito at halos hindi niya maigalaw.
Gulong-gulo ang utak niya, at pakiramdam niya ay para siyang lumulutang sa hangin at hindi alam kung anong oras at saang lugar siya naroroon.
Dahan-dahan niyang itinaas ang kumot at naghahanda s'yang bumangon sa kama, nang bigla s'yang napangiwi sa bigat na naramdaman niya sa ibabang parte ng kaniyang katawan.
Dahan-dahan niyang idinako ang paningin sa ibaba, at nakita niya ang braso ng isang lalaki sa kanyang baywang na nakayakap roon
Agad na pumasok sa isip niya ang nangyari sa nagdaang gabi. Bawat minuto, at oras ng mga eksenang nagdaan lahat iyong ay mainit, kapanapanabik at hindi niya mailalarawan.
Nanlambot ang puso niya at biglang namula ang pisngi niya.
Sa naalala lang niya, uminom lang siya ng juice, bago siya nakaramdam ng pagkahilo, agad naman siyang inalalayan ng kanyang kapatid sa ina na si Diana papunta sa isang silid.
At doon ay nakilala niya ang isang lalaki.
Madilim ang naturang silid. Nakapatay ang mga ilaw, kaya hindi niya masyadong maaninag ang mukha nito. Isabay mo pa ang pag-ikot ng paligid.
Sunod na lamang niyang naramdaman ay ang isang matitigas na braso ang humila at nagdala sa kaniya sa kama. Pinaliguan siya ng halik, sa di malamang dahilan ay kusa niya iyong tinugunan
It was her first time pero naging mapusok siya sa mga oras na iyon.
Mahusay ang lalaki sa kama. To the point na hindi siya makaarte sa sarap na idinulot nito sa buong pagkatao niya.
Sa totoo lang, gustong-gusto malaman ni Janella kung ano ang hitsura ng lalaking iyon.
Lumingon siya para tingnan ang kabuuan nito. Ngunit bigla siyang natigilan.
Sa oras na iyon, ay 5’2 lang ang height niya at may bigat na lagpas otsienta kaya bigla siyang nabahag.
Naalala niya ang isang grupo ng mga socialites, sa pangunguna ng kanyang kapatid sa ina na si Diana ang nagkutya sa kanya dahil sa pagiging mataba at tinatawag siyang baboy o di kaya'y dambuhala ng mga ito.
Kapag nakapatay ang mga ilaw, pare-pareho ang hitsura ng lahat ng babae; ngunit kapag nakabukas ang mga ilaw, nagiging malinaw ang mga pagkakaiba ng mga ito.
Nag-aalala siya na kung magising ang lalaki at makita siya, pagagalitan at pandirihan siya nito dahil para s'yang siyang bull frog na kumain ng buong daga.
“Aksidente lang naman iyon, kaya bakit mo pa pinag-aaksahan ng oras na isipin ang magiging reaksyon niya?”
Nagpasya si Janella na iangat ang kanyang katawan. Dahan-dahan niyang Itinaas ang braso ng lalaki, na nakadiin sa kanyang baywang, at dahan-dahang itong itinabi.
Nang sandaling dumampi ang kanyang mga talampakan sa malamig na marmol, nanghina ang kanyang mga binti na parang pansit, at muntikan pa siyang matumba.
Naupo sandali si Janella sa gilid ng kama bago muling nakabawi ng lakas ang kanyang mga binti.
Tumingin siya sa magulong sahig at nakita niyang ang dating magandang damit niya ay punit-punit na sa ilang piraso na nagkalat roon.
Hindi rin pinatawad ang kaniyang panloob, napunit ito sa kalahati.
Bagay na dinampot ni Janella ang puting kamiseta ng lalaki at isinuot ito, pagkatapos ay isinuot din ang suit jacket at pantalon ng lalaki.
Isa-isa niyang pinagdadampot lahat ng damit at gamit niya.
Pagdating niya sa pinto, lumingon si Janella at sumulyap sa lalaking nakahiga sa kama.
Nakatalikod pa rin ito sa kanya, at ang brasong nakayakap sa kanya habang natutulog ay nasa labas na ng kumot.
Nakalabas ang likod ng lalaki, ang malapad nitong balikat ay malakas at maskulado, ang mga linya ay kumikipot pababa, at ang payat nitong baywang ay natatabunan pa ng kumot.
Dahil sa naiisip kung gaano kahusay ang paglilingkod sa kanya ng lalaki, may gusto sanang iwan si Janella para rito.
Hinalungkat niya ang kaniyang bag.
Sa panahong ito na uso na ang mga mobile payment, wala na sa ugali niya na magdala pa ng cash.
Isang barya lang ang nakita niya sa bulsa ng kaniyang bag. Ipinagpalit iyon noong minsan s'yang naglaro sa claw machine.
Inilagay ni Janella iyon sa ibabaw ng mesa. Ito ay bilog at kulay pilak-puti, bagay na kitang-kita sa ibabaw ng mesa na kulay pula.
Nakaharap pa ito pataas, kung saan ang itsura ni Rizal ang nakalimbag ay sa ilalim nito ang taong 2001 na siya ring birth year niya.
Pagkatapos ay binuksan ni Janella ang pinto at tuluyan nang lumabas.
Panay pa ang kapa niya sa kaniyang suot dahil hindi ito kasya sa kaniya. Sa halip na sumakay ng elevator, pinili niyang dumaan sa bakanteng hagdanan.
Rinig niya ang bawat lagapak ng kanyang matataas na takong sa sahig habang itinataas niya ang kanyang paa pababa ng hagdan.
Nang marating ang first floor ay may narinig s'yang isang pamilyar na boses ng babae bagay na agad s'yang tumigil at nagtago sa gilid saka tahimik na nakinig. “Ma, huwag po kayong mag-alala, hindi po makakatakas ang baboy na iyon.”
Naglakad si Diana papunta sa elevator, habang nakadikit ang telepono sa tainga, habang kausap ang kanyang inang, si Flor.
“Ma, kagabi, ako mismo ang naglagay kay Janella sa kwarto ni Mister Belton. Si mister Belton ay kasingbigat ni Janella, kaya bagay na bagay silang magsama. Sa laki nilang iyon ay halos magkamukha na sila. Baka nga nasira pa nila ang kama.”
“Bukod sa pagiging mataba, ay kalbo rin ito, mabaho ang hininga, at may tiyan na parang dugong sa sobrang laki. Kapag nagising si Janella at malaman na siya ay sinira ng isang lalaking tulad niya, tiyak na labis siyang masasaktan at aabot sa puntong gusto na lamang niyang tumalon mula sa isang gusali para magpakamatay.”
Taliwas sa inaasahan ni Diana, hindi lamang naramdaman ni Janella na siya ay inabuso, kundi naramdaman din niya na may napala siya.
Naranasan niya ito mismo at alam na alam niya na ang lalaking nakatalik niya kagabi ay mas maganda ang pangangatawan kaysa sa isang modelo. Kaysa tinutukoy ng kapatid.
May eight-pack abs ang lalaking iyon dahil hinawakan niya ang mga ito.Napakatigas ng mga muscle nito at nahawakan din niya ang mga ito.
“Kung mawawala si Janella sa mundong ito, lahat ng ari-arian ng pamilya Caballero ay magiging atin, Ma.”
Ding—, bumukas ang pinto ng elevator, at pumasok si Diana.
Habang nakatingin sa kanyang repleksyon sa dingding ng elevator, sinabi niya nang may pagmamataas, “Mas maganda ako nang isang milyong beses kaysa sa matabang Janella na iyon.”
“Ang isang matabang babaeng tulad ni Janella ay nararapat lamang makasama ang isang kalbo, mabaho, at lalaking malaki ang tiyan.”
“Hindi kailanman malalaman ni Janella na tayo ang dahilan ng kaniyang dahil pinapalitan natin ng hormones ang mga bitaminang iniinom niya.”
Sumara ang pinto ng elevator, dahilan para hindi marinig ang malakas na tawa ni Diana.
Noong bata pa si Janella, normal ang kanyang timbang, balingkinitan ang mga paa't kamay, at balingkinitan ang pangangatawan.
Mula nang pamunuan ng stepmother ang pamilya, ay lalo siyang tumataba.
Ngayon, sa wakas alam na ni Janella ang dahilan. Gusto ng lahat na pumiga ng malambot na persimmon, ngunit walang sinuman ang nangangahas na humawak ng cactus.
Lahat tayo ay nagkakamali sa unang pagkakataon, kaya bakit natin dapat pahihirapan ang ating sarili para lang mapasaya ang iba
Kapag binato siya ng tinapay, hindi lang siya babato pabalik, kundi babato siya ng tumigas ng semento nang dalawang beses sa mga ito.
“Grabeng gulat naman iyan.” Sabay subo ng karne sa kaniyang bibig at dahan-dahan iyong nginuya. “Eh kasi naman, nakakagulat talaga iyon girl! Kasal kayo tapos di pa kayo ng kiss?” “Wala naman akong sinabi, nag-ano kami pero… iyong french kiss —hindi ko pa naranasan.” Pagkatapos ihain ng waiter ang pagkain at ipakilala ang dish, aalis na sana ito, kaya lang napahinto ito at nag-aatubiling umalis.Yumuko siya at tumayo sa tabi ng mesa, hinawakan ang isang bagay at tiningnan iyon, tila abala, ngunit sa totoo lang, hindi niya alam kung ano ang kanyang ginagawa.Maya-maya pa, nakaramdam si Janella ng lamig sa kanyang kamay, napatingin siya rito, at saka tumingala sa waiter. “Hey, tingnan mo ang ginagawa mo,” kalmado niyang sabi. Doon pa lang larang natauhan ang waiter. “Naku! Pasensya na po,” mabilis na kumuha ng tissue ang waiter para punasan ang mga kamay ni Janella.Bakas sa mukha ng waiter ang guilt at takot, sa pagkataranta, dumampi sa mesa ang braso nito. Kasabay niyon ay ang ma
Sa oras na iyon, tila tumahimik ang buong opisina. Parang lahat gustong marinig ang sagot ni Janella. Ngunit tila walang balak na sagutin iyon ni Janella, nanatili s'yang kalmado at tikom ang bibig.“Ayaw ni President ng tsismis tungkol sa’kin,” sagot niya kalaunan. “Kaya wala kayong makukuha sa akin.”“Paano pala kayo nagkakilala? May relasyon ba kayo?” tanong ulit ni Adrian, halos pabulong pero halata ang kilig.Ngunit bago pa makasagot si Janella, umalingawngaw ang tunog ng matataas na takong sa training hall.Lumapit si Camille habang nakapamewang, at halatang irritable.“Adrian! Oras ng trabaho, puro ka tsismis. Kung tapos ka na sa ginagawa mo, maghanap ka ng ibang pagkakaabalahan. Huwag mong istorbohin ang mga nagtatrabaho.”Umirap naman si Adrian.“Naku, Manager Camille. Maaga pa para sermunan mo ako. Kumalma po muna kayo, sige ka, mababawasan iyang ganda mo kapag nakasimangot ka.”“Sorry, but I'm not buying your joke. Tingnan mo nga sarili mo. Araw-araw kang pumapasok para ma
MATAPOS ang mahaba-habang biyahe, sa wakas ay tanaw na ni Janella ang parking lot ng kumpanya. Agad s'yang nag-ayos at sumulyap kay Brielle na tahimik lang buong biyahe. “Dito na lang ako habang wala pa masyadong tao,” saad niya bago pa man makalapit ang sasakyan sa parking area ng kumpanya. Kumunot naman ang noo ni Brielle. “Bakit?” “Maglalakad na lang ako, malapit na rin lang naman.” nakangiting sagot niya rito. “Uhm.” Kinatok ni Brielle ang partition, na agad namang bumaba. “Itabi mo.” maotoridad niyang utos sa drayber. Pagkahinto ng sasakyan sa gilid ng kalsada, lumabas si Janella at inayos ang sarili. “Sandali lang,” sabi ni Brielle.Bumaba rin ito ng sasakyan.Napatingin si Janella sa kanya, halatang nagtataka dahil nagmamadali ito at malapit nang umalis papuntang airport."Uy, ba't ka lumabas?" luminga-linga pa siya sa paligid, baka sakaling may makakita.Inabot ni Brielle ang thermos sa kamay niya.“Nakalimutan mong bitbitin. Huwag mo ring kalimutang uminom nito araw-
Masyado busy sa kabi-kabilang business trip si Brielle. Kaya naman laking gulat ng lahat nang makabalik ito, sa halip na tumungo sa kumpanya, direkta itong sumulpot sa group chat ng education and training company. Kaya naman hindi mapigilan ni Camille ang mapangiti. Ganoon ba siya kahalaga kay Mr. Sebastian? Sa pagkakaalala niya kasi, minsan niya itong in-invite sa GC pero hindi man lang nito pinansin—hanggang ngayon. Kahit hindi naman siya nakikita nito, agad siyang kumuha ng maliit na salamin upang ayusin ang kanyang buhok, muling lagyan ng kulay ang kanyang mga labi, at inayos ang kanyang makeup. Masaya niyang kinuha ang kanyang telepono, ngunit agad ding naglaho ang ngiti sa kanyang mukha nang makita ang bagong notification: Brielle Sebastian added Janella Caballero. Natigilan si Camille at napatitig sa screen. Si Mr. Sebastian mismo ang nagdagdag kay Janella sa grupo! Hindi pa niya kailanman nakita na personal na nag-imbita ang presidente ng kahit sino sa anumang work grou
Dahil unang araw niya sa trabaho matapos tuluyang gumaling ang kaniyang paa, agad na binuksan ni Janella ang company group chat upang makita kung ano na naman ang pinagkakaabalahan ng kaniyang manager at mga katrabaho. Ilang araw din kasi s'yang hindi nagagawi sa GC nila. Camille: [Guys, remember! Ang isang mahusay na team ay dapat laging masigla at positive ang energy! Walang puwang dito ang tamad at reklamador! Sabay-sabay nating isigaw: Ako ay magiging isang mabangis na lobo!] Agad namang typing ang ilang myembro saka nag-send ng message. Employee A: [Ako ay magiging isang mabilis na agila!] Employee B: [Ako ay magiging isang matapang na leon!] Employee C: [Ako ay magiging isang walang takot na buwaya! Handang lumapa kahit sino ka pa!] Adrian: [Ako ay magiging isang black sheep.] Camille: [?] Mga empleyado: [?] Camille: [Anong ibig mong sabihin? Ulitin mo nga.] Adrian: [Ako ang magiging taga-salo ng sisi!] Camille: [??] Mga empleyado: [???] Camille: [Bibig
Nang matapos silang kumain, muling umakyat si Janella. Kinuha niya ang kaniyang bag, naglagay ng light makeup, at naghanda na rin para pumasok sa trabaho. Pagkalabas niya ng entrada, huminto sa harap niya ang kotse na ginamit nila kagabi. Nang makita ang sasakyan, hindi niya maiwasang maalala ang eksena nila ni Brielle kagabi, kaya bigla siyang namula sa mga naiisip. Sa totoo lang, ayaw niya talagang sumakay sa kotse, lalo na’t may sarili ring lakad si Brielle. Ayaw niyang makaabala pa. “Baka mahirapan kang pumasok sa trabaho ngayon, kaya ihahatid na lang kita sa opisina bago ako bumiyahe papuntang airport,” biglang sabi ni Brielle mula sa likuran niya. Dahil mabuti naman ang intensyon nito, wala nang dahilan si Janella para tumanggi. Bahagya siyang tumango bago sumagot, “Sige.” Pasulyap-sulyap pa siya sa lalaking nasa driver’s seat. Hindi siya mapakali; paulit-ulit niyang pinaglalaruan ang kaniyang mga daliri sa kaniyang hita na para bang may sinusulat doon. “Sino ang n







