LOGIN
CHAPTER 1
Sa loob ng isang 5 star hotel sa Cebu ay nabalot ng matangkad, malapad at malakas na katawan ng isang lalaki si Janella Caballero, habang ang maganda at malambot niyang mga binti ay marahang hinahaplos saka marahang pinipisil ng mainit nitong mga palad. Ang bawat dampi at paghamplos nito ay tila kuryenteng dumadaloy sa buong sistema niya.
Ramdam nila ang bawat tibok ng kanilang mga puso at mga paghinga ay sumasalamin ng kanilang pag-iisa.
Ramdam niya ang pananabik nito na akala mo'y leon na handang lumapa ng sariwang laman.
“May I?” mahina ngunit buong wika nito.
Yumuko ang lalaki kay Janella, ramdam niya ang paggalaw ng buhok sa likod ng kaniyang tainga habang nagsasalita ito, at ang mabangong hininga nito’y tumatama sa ilong niya.
Ang labi nitong unti-unting lumalandas patungo sa bibig niya hanggang sa magtama iyon. Nagdikit pa ang kanilang malalambot at mainit na labi na mas lalong nagbigay ng kakaibang sensasyon na nagpabilis ng kanilang paghinga at pagtibok ng kanilang mga puso.
Halos mawala si Janella sa kaniyang sarili. Pakiramdam niya'y liliyab siya sa mga oras na iyon sa hindi malamang dahilan. Bagay na naipikit na lamang niya ang kaniyang mga mata, at mabilis na ipinulupot ang kaniyang malambot at mapuputing mga braso sa leeg ng lalaki.
Hindi alintana ng dalawa ang magulo at nagkalat na mga damit sasahig.
“First time?”
Sa wakas ay napansin ng lalaki ang tensyonadong si Janella, bagay na mapatigil siya.
“Just tell me kung hindi ka kumportable.” Pilit niya itong pinakalma sa malalim ngunit paos niyang boses.
Ang mainit na hininga ng lalaki na dumampi sa kaniyang tainga ay nagpakiliti sa kaniya. Dahilan upang ibuka ni Janella ang kaniyang bibig at kinagat ang balikat ng lalaki sabay sabi, “Continue . . .basta mag-iingat ka”
Napangiti at agad na inabot ng lalaki ang isang kahon sa ibabaw ng mesa na katabi lang ng kama.
“Good.”
Walang kaabag-abag ay itong isinuot sa kaniyang kaibigan. She's his first pero hindi siya inosente sa ganoong bagay. Maamo oo, pero naging mabangis din siya pagdating sa kama sa mga oras na iyon.
Tanging mga ungol ng dalawang hayok sa laman ang namayani sa buong silid. Hindi lang isa, kundi maraming beses nilang dinala sa langit ang isa't isa. Pawisan, habol ang hininga at walang lakas silang nahiga sa kama pagkatapos ng kanilang pagniniig.
*****
ALAS otso na nang gabi kinabukasan nagising si Janella. Pagod ang katawang lupa niya; hindi na niya mabilang kung ilang beses siyanh dinala ng lalaki sa langit.
Halos hindi na maramdaman ni Janella ibabang parte ng katawan niya. Pakiramdam niya'y namanhid ito at halos hindi niya maigalaw.
Gulong-gulo ang utak niya, at pakiramdam niya ay para siyang lumulutang sa hangin at hindi alam kung anong oras at saang lugar siya naroroon.
Dahan-dahan niyang itinaas ang kumot at naghahanda s'yang bumangon sa kama, nang bigla s'yang napangiwi sa bigat na naramdaman niya sa ibabang parte ng kaniyang katawan.
Dahan-dahan niyang idinako ang paningin sa ibaba, at nakita niya ang braso ng isang lalaki sa kanyang baywang na nakayakap roon
Agad na pumasok sa isip niya ang nangyari sa nagdaang gabi. Bawat minuto, at oras ng mga eksenang nagdaan lahat iyong ay mainit, kapanapanabik at hindi niya mailalarawan.
Nanlambot ang puso niya at biglang namula ang pisngi niya.
Sa naalala lang niya, uminom lang siya ng juice, bago siya nakaramdam ng pagkahilo, agad naman siyang inalalayan ng kanyang kapatid sa ina na si Diana papunta sa isang silid.
At doon ay nakilala niya ang isang lalaki.
Madilim ang naturang silid. Nakapatay ang mga ilaw, kaya hindi niya masyadong maaninag ang mukha nito. Isabay mo pa ang pag-ikot ng paligid.
Sunod na lamang niyang naramdaman ay ang isang matitigas na braso ang humila at nagdala sa kaniya sa kama. Pinaliguan siya ng halik, sa di malamang dahilan ay kusa niya iyong tinugunan
It was her first time pero naging mapusok siya sa mga oras na iyon.
Mahusay ang lalaki sa kama. To the point na hindi siya makaarte sa sarap na idinulot nito sa buong pagkatao niya.
Sa totoo lang, gustong-gusto malaman ni Janella kung ano ang hitsura ng lalaking iyon.
Lumingon siya para tingnan ang kabuuan nito. Ngunit bigla siyang natigilan.
Sa oras na iyon, ay 5’2 lang ang height niya at may bigat na lagpas otsienta kaya bigla siyang nabahag.
Naalala niya ang isang grupo ng mga socialites, sa pangunguna ng kanyang kapatid sa ina na si Diana ang nagkutya sa kanya dahil sa pagiging mataba at tinatawag siyang baboy o di kaya'y dambuhala ng mga ito.
Kapag nakapatay ang mga ilaw, pare-pareho ang hitsura ng lahat ng babae; ngunit kapag nakabukas ang mga ilaw, nagiging malinaw ang mga pagkakaiba ng mga ito.
Nag-aalala siya na kung magising ang lalaki at makita siya, pagagalitan at pandirihan siya nito dahil para s'yang siyang bull frog na kumain ng buong daga.
“Aksidente lang naman iyon, kaya bakit mo pa pinag-aaksahan ng oras na isipin ang magiging reaksyon niya?”
Nagpasya si Janella na iangat ang kanyang katawan. Dahan-dahan niyang Itinaas ang braso ng lalaki, na nakadiin sa kanyang baywang, at dahan-dahang itong itinabi.
Nang sandaling dumampi ang kanyang mga talampakan sa malamig na marmol, nanghina ang kanyang mga binti na parang pansit, at muntikan pa siyang matumba.
Naupo sandali si Janella sa gilid ng kama bago muling nakabawi ng lakas ang kanyang mga binti.
Tumingin siya sa magulong sahig at nakita niyang ang dating magandang damit niya ay punit-punit na sa ilang piraso na nagkalat roon.
Hindi rin pinatawad ang kaniyang panloob, napunit ito sa kalahati.
Bagay na dinampot ni Janella ang puting kamiseta ng lalaki at isinuot ito, pagkatapos ay isinuot din ang suit jacket at pantalon ng lalaki.
Isa-isa niyang pinagdadampot lahat ng damit at gamit niya.
Pagdating niya sa pinto, lumingon si Janella at sumulyap sa lalaking nakahiga sa kama.
Nakatalikod pa rin ito sa kanya, at ang brasong nakayakap sa kanya habang natutulog ay nasa labas na ng kumot.
Nakalabas ang likod ng lalaki, ang malapad nitong balikat ay malakas at maskulado, ang mga linya ay kumikipot pababa, at ang payat nitong baywang ay natatabunan pa ng kumot.
Dahil sa naiisip kung gaano kahusay ang paglilingkod sa kanya ng lalaki, may gusto sanang iwan si Janella para rito.
Hinalungkat niya ang kaniyang bag.
Sa panahong ito na uso na ang mga mobile payment, wala na sa ugali niya na magdala pa ng cash.
Isang barya lang ang nakita niya sa bulsa ng kaniyang bag. Ipinagpalit iyon noong minsan s'yang naglaro sa claw machine.
Inilagay ni Janella iyon sa ibabaw ng mesa. Ito ay bilog at kulay pilak-puti, bagay na kitang-kita sa ibabaw ng mesa na kulay pula.
Nakaharap pa ito pataas, kung saan ang itsura ni Rizal ang nakalimbag ay sa ilalim nito ang taong 2001 na siya ring birth year niya.
Pagkatapos ay binuksan ni Janella ang pinto at tuluyan nang lumabas.
Panay pa ang kapa niya sa kaniyang suot dahil hindi ito kasya sa kaniya. Sa halip na sumakay ng elevator, pinili niyang dumaan sa bakanteng hagdanan.
Rinig niya ang bawat lagapak ng kanyang matataas na takong sa sahig habang itinataas niya ang kanyang paa pababa ng hagdan.
Nang marating ang first floor ay may narinig s'yang isang pamilyar na boses ng babae bagay na agad s'yang tumigil at nagtago sa gilid saka tahimik na nakinig. “Ma, huwag po kayong mag-alala, hindi po makakatakas ang baboy na iyon.”
Naglakad si Diana papunta sa elevator, habang nakadikit ang telepono sa tainga, habang kausap ang kanyang inang, si Flor.
“Ma, kagabi, ako mismo ang naglagay kay Janella sa kwarto ni Mister Belton. Si mister Belton ay kasingbigat ni Janella, kaya bagay na bagay silang magsama. Sa laki nilang iyon ay halos magkamukha na sila. Baka nga nasira pa nila ang kama.”
“Bukod sa pagiging mataba, ay kalbo rin ito, mabaho ang hininga, at may tiyan na parang dugong sa sobrang laki. Kapag nagising si Janella at malaman na siya ay sinira ng isang lalaking tulad niya, tiyak na labis siyang masasaktan at aabot sa puntong gusto na lamang niyang tumalon mula sa isang gusali para magpakamatay.”
Taliwas sa inaasahan ni Diana, hindi lamang naramdaman ni Janella na siya ay inabuso, kundi naramdaman din niya na may napala siya.
Naranasan niya ito mismo at alam na alam niya na ang lalaking nakatalik niya kagabi ay mas maganda ang pangangatawan kaysa sa isang modelo. Kaysa tinutukoy ng kapatid.
May eight-pack abs ang lalaking iyon dahil hinawakan niya ang mga ito.Napakatigas ng mga muscle nito at nahawakan din niya ang mga ito.
“Kung mawawala si Janella sa mundong ito, lahat ng ari-arian ng pamilya Caballero ay magiging atin, Ma.”
Ding—, bumukas ang pinto ng elevator, at pumasok si Diana.
Habang nakatingin sa kanyang repleksyon sa dingding ng elevator, sinabi niya nang may pagmamataas, “Mas maganda ako nang isang milyong beses kaysa sa matabang Janella na iyon.”
“Ang isang matabang babaeng tulad ni Janella ay nararapat lamang makasama ang isang kalbo, mabaho, at lalaking malaki ang tiyan.”
“Hindi kailanman malalaman ni Janella na tayo ang dahilan ng kaniyang dahil pinapalitan natin ng hormones ang mga bitaminang iniinom niya.”
Sumara ang pinto ng elevator, dahilan para hindi marinig ang malakas na tawa ni Diana.
Noong bata pa si Janella, normal ang kanyang timbang, balingkinitan ang mga paa't kamay, at balingkinitan ang pangangatawan.
Mula nang pamunuan ng stepmother ang pamilya, ay lalo siyang tumataba.
Ngayon, sa wakas alam na ni Janella ang dahilan. Gusto ng lahat na pumiga ng malambot na persimmon, ngunit walang sinuman ang nangangahas na humawak ng cactus.
Lahat tayo ay nagkakamali sa unang pagkakataon, kaya bakit natin dapat pahihirapan ang ating sarili para lang mapasaya ang iba
Kapag binato siya ng tinapay, hindi lang siya babato pabalik, kundi babato siya ng tumigas ng semento nang dalawang beses sa mga ito.
“Okay!” sagot ni Arthur sa kabilang linya. “Una,” seryoso niyang paliwanag, “halikan mo muna ang upper lip niya. Dahan-dahan lang sa umpisa… tapos dagdagan mo ng diin, parang ayaw mo na siyang pakawalan.” “Pangalawa, kapag pumasok ang dila niya, huwag kang passive. Laruin mo—konting tease. Kapag sumabay siya, umatras ka ng kaunti. Kapag hinabol ka niya, saka mo ulit hulihin.” “Pangatlo, may part sa loob ng bibig na mas sensitive—doon ka mag-focus paminsan-minsan para mas maramdaman niya.” “Pang-apat, huwag kalimutan ang timing ng paghinga… malaking bagay ‘yon sa atmosphere.” “Panglima,” dagdag pa niya, “huwag kang parang nakikipag-agawan ng pagkain. Hindi ‘to laban.” Tahimik na nakikinig si Brielle habang sinusulat lahat sa notebook niya—walang mintis. Para siyang nag-aaral ng business strategy. Sa isip niya, isa-isa niyang iniimagine ang bawat galaw. “Hindi sapat na makinig ka lang,” sabi ni Arthur. “Kailangan mo rin ‘tong i-practice.” “May simple method ako para
Bahagyang kumunot ang noo ni Brielle, malamig ang aura at tila kasing-kinis ng marmol ang kanyang mukha sa ilalim ng ilaw.Habang pinagmamasdan siya, napansin ni Janella na seryoso ito—walang halong biro o pahiwatig sa mga sinasabi. Napatingin siya sa mapula at manipis nitong labi. Subalit kalaunan'y napailing din. Pareho pa silang naka-formal attire mula sa event, kaya kailangan muna nilang magpalit ng komportableng damit sa taas.Nauna nang naglakad si Brielle papunta sa hagdan, pero napansin niyang hindi pa rin gumagalaw si Janella.“Hindi ka sasama? Balak mo bang tumayo diyan buong gabi at maging estatwa?” tanong niya.Sumagot si Janella nang walang kabakas-bakas na seryoso. “Hindi ah. Nagco-cosplay lang ako bilang isa sa mga character sa ML.”Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Brielle. “Gusto mo ba ng award bilang best cosplayer?"Umusad si Janella at ngumiti. “Hindi na. Heto na nga, susunod na po."Umakyat siya sa hagdan.Napansin ni Brielle ang suot nitong matataas at mani
Sa loob ng mamahaling sasakyan, tahimik ngunit mabigat ang hangin.nNapabuntong-hininga si Janella habang nakatingin kay Brielle. Halatang hindi siya komportable sa biglang pag-alis nila.“Bakit mo ako hinila agad? Hindi pa nga ako nakakapagpaalam kay Kuya...,” reklamo niya.Mahigpit ang hawak ni Brielle sa manibela, malamig ang ekspresyon. “Huwag mo nang tawaging ‘Kuya’ ang ibang lalaki.”Napakunot ang noo ni Janella. “Pinsan mo siya, ah. Anong masama sa pagtawag ko ng ganon? At saka parang matanda siya sa akin ng ilang taon eh.”“I don’t want to hear it,” maikli niyang sagot.Natahimik si Janella. Tumingin na lang siya sa bintana, pinipiling huwag nang patulan ang sabi nito.Ilang segundo ang lumipas, hinawakan ni Brielle ang balikat niya gamit ang isang kamay nito.“Galit ka ba dahil sa pinsan ko?”“Hindi,” malamig niyang sagot, hindi pa rin tumitingin.Muli siyang hinila ni Brielle, ngunit umiwas siya. Pinisil nito ang baba niya para iharap siya, pero mariin siyang tumanggi.Sa isa
Pinakiusapan ni Brielle si Janella na mag-file ng leave, halos parang pabirong may halong lambing, pero ilang sandali ang lumipas at wala pa ring sagot ang babae. Napakunot ang noo ni Brielle. “Ayaw mong mag-leave?” Umiling si Janella, saka napabuntong-hininga. “Hindi naman. Iniisip ko lang kung anong matinong dahilan ang puwede kong sabihin sa boss ko.” Sa isip-isip niya, hindi naman puwedeng deretsuhin niya ang kanilang Manager at sabihing, “maam, gusto po ng asawa ko na magkulong kami sa kwarto ng dalawang araw para maglambingan nang todo, kaya magli-leave po ako.” Sino ba naman ang magsasabi ng ganon? Kapag kumalat ‘yon, baka isipin ng lahat may tama siya sa ulo o kaya naman mapagkamalan pang kung anu-ano. Bata pa siya—hindi niya balak tapusin ang buhay niya sa kahihiyan. Napataas ang kilay ni Brielle. “Kailangan ba talaga ng dahilan para mag-leave?” Napatingin si Janella sa kanya, halatang hindi makapaniwala. “Hindi ba? Ikaw kasi, boss ka. Kahit hindi ka pumasok, okay lan
Napakahusay ng mga kamay ni Brielle.Sanay ang mga itong tumugtog ng iba't ibang instrumento—piyano, gitara, at biyolin.Ngunit higit pa roon...Kaya rin nitong pabilisin ang tibok ng puso ng babaeng mahal niya.Namula ang mukha ni Janella. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi habang kinakabahang napatingin sa pintuan ng lounge."H-Huwag... hindi puwede... Hindi pa naka-lock ang pinto. Paano kung may pumasok?"Napangiti si Brielle."Ibig mong sabihin... kapag naka-lock na ang pinto, wala nang problema?"Agad na umiling si Janella.Namumungay ang kanyang mga mata habang nahihiyang tumingin dito."H-Hindi... hindi iyon ang ibig kong sabihin."Manipis lamang ang pagitan ng lounge at ng pangunahing bulwagan.Rinig pa rin nila ang ingay ng mga bisita.Maging ang boses ng assistant ni Brielle ay malinaw niyang narinig."Saan na kaya si President Brielle at si Miss Janella?"May sumagot."Hindi ko alam. Tingnan natin sa lounge, baka nandoon sila."Biglang kinabahan si Janella.Marahan niyan
Parang huminto ang mundo. Parang may kidlat na biglang tumama kina Samuel, Flor, at Diane sa oras na iyon.Nanigas ang kanilang mga katawan Nanikip ang kanilang mga dibdib. At halos hindi sila makahinga. Hindi na nila kayang lokohin ang kanilang mga sarili. Ang babaeng iyon... Ay si Janella nga. Ang Janellang matagal nilang minaliit. Ang Janellang itinaboy nila. Tulala lamang silang nakatingin sa kanya. Hindi pa rin sila makapaniwala. Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Janella.Sumulyap siya sa kanilang tatlo. Malamig. Walang emosyon. Walang galit. Ngunit sapat ang kanyang presensya upang maramdaman nilang nanginginig ang kanilang mga tuhod.Sandali lamang silang tinapunan ng tingin. Pagkatapos ay para bang wala silang nakita. Para bang hangin lamang ang kanilang presensya. Dahil sa bigat ng kanilang konsensya, tila nakabaon sa sahig ang kanilang mga paa. Wala ni isa sa kanila ang nangahas lumapit pa.At sa mismong sandaling iyon...Nakita nilang kusang lumapit an
CHAPTER 17 Hindi makapaniwala ang mag-asawa sa narinig, tila natuod ang mga ito sa kinatatayuan. Si Janella naman ay tahimik rin, parang sasabog ang puso sa sobrang kaba lalo na nang marinig ang pag-amin ng lalaki sa kabilang linya. Seryoso iyon, walang pagtanggi at pag-alma. Ang kapatid naman a
Chapter 33 “TCH, bakit ako ang tinatanong mo? Subukan mo kayang tawagan at tanungin ang kaibigan mo kung papayag siya,” may mapangutyang tono na suhesyon niya sa madrasta. “Oo nga ‘no, sige. Tatawagan ko muna siya.” Pagkatapos ibaba ang telepono, hindi na makapaghintay si Flor na tawagan ang k
Chapter 28Patay ang ilaw at tanging liwanag lang na nagmumula sa sinag ng buwan ang nagsilbing liwanag sa loob ng silid ni Janella. Hindi nakasara ang pinto ng kwarto patungo sa balkonahe, at ang simoy ng hangin ng gabi ay mainit na pumapasok sa silid na nagbibigay ng maginhawang pakiramdam kay J
CHAPTER 18 SAMANTALA, gabi na ng makauwi sina Janella at kaniyang kapatid. Tapos na niyang bayaran ang nursing home at bills nila sa tubig at kuryente. Ubos na ang pera niya at ang tanging laman na lamang ng wallet niya ay limangdaang na sukli sa binayad niya ng nagpa-gas siya. Sa tuwing natatang







