Chapter 04:

Chapter 4

KASALUKUYAN ngayong nakaupo si Brielle sa table 6. Pumapasok mula sa bintana ang sikat ng araw at tumamatama iyon sa kaniyang mukha na lalong nagbigay liwanag sa guwapo at matingkad niyang mukha. Suot niya ang puting kamiseta at itim na suit, tuwid siyang nakaupo habang nakasandal ang likod sa silya, elegante ang kilos, he's also wearing a limited edition wrists watch at kuwentas, na mas nagpaguwapo at nagpapakinang sa kanya.

Sa panahon ngayon, karamihan sa mga tao ay naglalaro o kaya'y nakatutok sa kanikanilang selpon habang hinihintay ang mga katagpo nila, ngunit si Brielle ay hindi gano'n. He prefer reading a book during his free time. 

Sa ibabaw ng mesa ay may isang aklat na nakasulat nang buo ang titulo na ang ibig sabihin ay Forbidden Desire sa ingles. 

Dinampot niya iyon at sinimulang buklatin ng kaniyang mahahaba at eleganteng mga daliri ang mga pahina ng libro, ay isang linya ang pumukaw sa kaniyang atensyon—

“Love is worth it, when you know how to handle it even it's forbidden.” 

Hindi pa kailanman nagkaroon ng relasyon si Brielle, ni hindi pa siya umibig sa sinumang babae.

Kaya duda s'yang hindi magiging madali ang pag-iibigan ng dalawang bida sa kuwentong binabasa niya. 

Kaya ba talagang magkaroon ng happy ending kung simula pa lang isang bawal na ang pag-iibigan nila? 

Naniniwala na ngayon si Brielle gaya ng sa sitwasyon niya. 

Dahil sa kanyang masalimuot na pinagmulan at kasaysayan ng pamilya, tinuruan siya mula pa noong bata pa na dapat unahin ng mga lalaki ang kanilang mga karera at karangalan ng pamilya, being intimate in a romantic relationship was just a waste.

Sa pamilya niya, arranged marriage ay hindi na bago.

Lumaki siya na nakikitang pinapalakas ng pamilya ang kanilang katayuan sa lipunan, ang kanilang kapital at iba pa. Kaya nang sya na ang namuno ay lalo niya itong pinahusay. Lumawak ang kanyang kapangyarihan sa lipunan, at napanatili ang karangalan ng kanyang pamilya, at ngayon kailangan niyang mas patatagin ito sa pamamagitan ng kasal at magkaroon ng tagapagmana.

Biglang naiangat ni Brielle paningin sa ibabaw ng binabasa, at nakita niya ang baryang iniwan ng babae, halos isang taon na ang nakararaan. 

Hindi siya karaniwang gumagamit ng mga bookmark, ngunit ginagamit niya ang baryang ito bilang pananda at lagi niya itong dinadala kahit saan siya magpunta.

Dinampot niya iyon at nilaro sa dulo ng kaniyang daliri.

Isang taon na ang lumipas, pero malinaw pa rin sa isip niya ang paghaplos ng kamay nito nang hawakan siya nito.

Napakasensitibo niya sa tuwing naalala niya kung paano siya hahawakan nito, bagay na mag-init at manindig ang balahibo niya.

Sa ilalim niya, ay may biglang nabuhay habang inaalala ang gabing iyon

Puno ng marka ang katawan niya ng mga oras na iyon, buong gabi silang at nagpatuloy hanggang alas-otso ng umaga, ihi lang ang pahinga nila noon, pagod ngunit lubos silang nakuntento.

Naalala pa niya bago niya ilikit ang mga mata tumama ang sinag ng araw mula sa siwang ng mga kurtina at dumampi iyon sa balakang ng nakatalikod at natutulog na babae, at nakakita niya ang itim na nunal sa puwitan nito.

May maliit at napakabilog na itim na nunal sa gitna ng kanang puwitan ng babae.

May kalakihan ang babae pero hindi iyon isyu sa kaniya, maputi naman ito at ang bilog at itim na nunal ay kitang-kita sa kanyang maputingbalat, na nagbibigay sa kanya ng nakabibighaning kaseksihan.

Ito lang ang tanging pagkakakilanlan na iniwan niya sa kanya.

Kung ang nunal na ito ay nasa mukha ng babae, makikilala niya ito sa isang sulyap kapag nagkita sila.

Pero dahil matatagpuan ito sa kanyang puwitan, kung gusto niya itong makilala, hindi lang pantalon ang kailangan niyang hubarin nito, kundi pati na rin ang kanyang panloob.

Hindi naman maaari na hubaran niya ang bawat babae ng kanyang panloob kung kailan niya gusto ‘di ba? Kaya mahihirapan s'yang hanapin ito.

Awkward talaga ng lokasyon ng nunal na iyon. Malamang sa malamang hindi niya mahahanap ang babaeng iyon sa buong buhay niya.

Habang naglalakbay ang isip ni Brielle sa nakaraan, isang malakas na untog ng mesa, ang naging dahilan ng pagkalat ng mga alon sa tasa ng kape. At nagpabalik sa kaniya sa realidad.

Dahan-dahan s'yang nagtaas ng tingin. At isang babaeng nakasuot ng halos kita na ang buong kaluluwa. Natisod kasi ito at bumagsak sa mesa.

Tumama ang ulo ng babae sa placard ng numero na nasa mesa. Maluwag ang turnilyo niyon kaya nabaklas ang itaas at umikot iyon, ang 6 ay naging 9 na sa mga oras na iyon.

Tumingala ang babae at nakita ang mukha ni Brielle. Agad niya itong nakilala kasabay niyon ay ang pagliwanag ng kanyang mga mata, at ang kanyang boses ay naging mahina at mapang-akit habang sinasabi ang kataganv, “Pasensya na po, mister Sebastian, hindi ko po sinasadya. How about, I-add natin ang isa't isa sa W******p. At titiyakin kong hihingi ako ng tawad sa iyo mamaya.”

Hindi iyon pinansin ni Brielle, sa halip ay yumuko siya para magbasa. “No need. Hindi ko kailangan ang paghingi mo ng tawad mamaya kung pwede mo namang ihingi ura mismo.” Malamig at walang emosyong sabi niya rito.

Tumayo ang babae, dahil nagpakatanga siya. Napansin niya na nagbago ang plaka, ngunit dahil tinanggihan lang siya ng lalaki tumalikod siya at umalis nang hindi ito pinapaalalahanan.

“Bahala ka nga, aanhin mo ang guwapong mukha kung wala namang modo!” rinig pa niya ngunit hindi na niya iyon pinansin pa.