Prologue

BAKIT BA KASI ganito kasikip itong sapatos na 'to? Grabe, kanina ko pa 'to sinusuot tapos ngayon ko lang na-realize na parang isang size na mas maliit sa akin. Sayang lang binili ko na, hindi ko na naman babalikan. Tamad kasi ako, charot.

Anyway. Focus, Lizzy. May kausap ka.

Sampung minuto na akong nakatayo dito sa likod ng bar, nagpapanggap na naglilinis ng mga baso kahit malinaw namang tapos na 'yong ginagawa ko kanina pa. Sinusundan ko lang ng tingin 'yung mesa sa sulok, 'yung VIP area na hindi dapat pinapansin ng mga tulad kong waitress dahil baka ma-fire ako sa kakatitig. May sign pa nga kami sa loob ng crew room na nagsasabing "Do not stare at guests," na parang kailangan pa nila 'yon isulat dahil siguro may kasama akong dati na masyadong lantaran.

Pero paano ko naman iiwasang mapansin 'yung lalaking pinaguusapan ng buong bar mula kanina?

Si Elion Franco Monteverde.

Pangalang parang chant sa dami ng beses na nasabi ng mga katrabaho ko ngayong gabi. "Nandito raw siya!" "Nakita mo ba?!" "Grabe, kausapin mo naman, baka may swerte ka."

Kahit si Manang Rosing, 'yung matandang tagalinis ng banyo, may komento pa. "Kilay lang niyan, pambili na ng bahay natin."

Ayoko. Seryoso. Ayokong lumapit.

Kasi alam ko na kung anong klase ng tao siya. Kahit hindi ko pa siya kilala, alam ko na. Mga lalaking may pera, mga lalaking sanay na basta lang ituro 'yung gusto nila, tapos ibibigay na agad sa kanila. Ayoko ng ganoon. Ayaw kong maging isa lang sa listahan ng mga babaeng pinagtitinginan niya sa buong gabi.

Pero bakit parang lumalapit siya sa akin?

Teka. Teka lang. Naglalakad ba talaga siya papunta rito o namimintaal lang ako sa pagod? Baka naman may iba siyang gustong puntahan, di ba? Malamang may iba. May maraming babae dito na mas... okay, hindi na 'ko magco-compare.

Wala akong oras para dito. May tray pa akong dapat dalhin, may mga customer sa table 5 na kanina pa naghihintay ng dagdag na ice, at ako pa rin ang naglalaro dito sa isip ko na parang bida sa isang teleserye.

Grabe, ba't parang sobrang init dito ngayon. In-adjust ba nila 'yung aircon o ako lang talaga?

Sinubukan kong huminga nang malalim, kunwari abala sa pagbubukas ng bagong bote ng alak sa likod ng counter, kahit alam kong hindi ko naman kailangang buksan 'yon ngayon. Kailangan ko lang ng dahilan para hindi ako mukhang naghihintay.

"Excuse me."

Ay hindi. Ay hindi hindi hindi.

Nandito na siya. Sa tabi ko na. Amoy pa niya 'yung klaseng pabango na mas mahal pa siguro sa buong sahod ko sa isang buwan. Parang cedar at something na hindi ko pa naaamoy dati, isang klaseng amoy na hindi mo makikita sa mga tindahan na pinupuntahan ko.

Sinubukan kong itago 'yung pagkakabigla ko sa paraang pagbaba ng tray sa mesa nang medyo malakas nang kaunti kaysa gusto ko. Napalingon pa 'yung isa kong katrabaho, si Beng, na kanina pa nakatingin sa akin na parang nanonood ng libreng palabas.

Okay. Cool lang. Normal lang 'to.

Kausapin mo lang siya na parang normal na customer lang siya at hindi 'yung tipo ng taong may sariling building sa Makati.

"Meron po ba akong maitutulong?" sabi ko, boses ko sana'y professional pero sa totoo lang, medyo nauutal. 

Nagmumura ako sa sarili ko sa isip, dahil bakit ba kasi hindi ko kayang magsalita nang normal sa harap niya, gayong araw-araw ako nakikipag-usap sa mga customer na kadalasan mas mayaman din.

Ngumiti siya. At grabe, 'yung ngiting 'yon, parang alam niyang may epekto 'yon, at ginagamit niya 'yon nang buong tiwala. Parang alam niyang sanay na naman siyang panalunin ang lahat ng nasa harap niya gamit lang 'yung ngiting 'yon.

"Actually, yes," sabi niya, boses niya'y kalmado, sobrang sigurado sa sarili, parang hindi nabibigyan ng "no" kahit kailan sa buhay niya. "I'd like to speak with you. Somewhere more private, if you don't mind."

Napapaisip tulo ako: ano na naman 'to.

Pero dahil hindi ko naman siya pwedeng biglang sagutin ng "ayoko," customer siya, at ayaw kong mawalan ng trabaho ngayong gabi lang dahil sa isang lalaking baka biglaang nabored lang, sinundan ko siya papunta sa isang mas tahimik na sulok, malapit sa exit. Sa paglalakad namin, naramdaman ko 'yung mga mata ng buong bar na nakatutok sa amin, mga tsismis na malamang nabubuo na sa isip nila sa oras na 'yon.

"So," umupo siya sa isang stool, na parang siya lang mismo ang may-ari ng lugar na 'to, na baka totoo nga, hindi ko alam. "I have a proposition for you."

Kinunot ko ang noo ko. "Proposition po?"

"A business arrangement," ayos niya sa sinabi, parang naiisip niyang mali 'yung salitang una niyang ginamit. "I need a wife. Temporarily. And you're exactly the kind of person my grandfather would never suspect I hired."

Sandali. Ano.

Tumingin ako sa kanya nang matagal, sinusubukang alamin kung nagbibiro ba siya o seryoso. Pero 'yung mukha niya, wala talagang biro doon. Seryoso siya. Sobrang seryoso.

"Kailangan n'yo po ng asawa," ulit ko, mabagal, na parang kailangan kong isalita 'to nang malakas para maniwala akong totoo 'to, "kasi hindi kayo trusted ng lolo n'yo?"

"Something like that." Kumuha siya ng folder sa loob ng jacket niya, grabe, may dala pa siyang kontrata, sino ba talaga 'to, at inilagay 'to sa mesa sa harap ko. "The details are in here. Compensation, terms, everything. You'd be well taken care of."

Tumingin ako sa folder. Ayaw kong hawakan agad, kasi pakiramdam ko kapag hinawakan ko 'yon, parang sinasabi ko na rin agad na "oo." At kahit na, okay, fine, aaminin ko na lang sa sarili ko, kahit na alam kong kailangan ko talaga ng pera, kahit na alam kong makakatulong 'to kay Tito Mando sa bar, ayaw kong maging 'yung uri ng babaeng basta-basta na lang pumapayag sa unang alok ng isang lalaking may pera. Hindi ako ganoon ka-desperada. O hindi ako bababa doon.

"Pag-iisipan ko po," sabi ko, tumayo, kinuha ang tray ko ulit na parang wala lang, kahit sa loob ay parang tumitibok nang mas mabilis ang puso ko kaysa dati. "Hindi naman po siguro kayo nagmamadali, di ba?"

May kislap na bumungad sa mata niya, parang hindi niya inaasahan 'yung sagot ko. Parang hindi siya sanay na may tumatanggi, kahit paano.

"Take your time," sabi niya, ngumiti ulit, pero mas mababaw ngayon, mas may kalkulasyon. "But not too much time. I don't have the luxury of patience, Miss—"

"Fajardo," sagot ko. "Charlize Fajardo."

"Miss Fajardo." Tumayo rin siya, hinaharap ako nang deretso, at sa unang pagkakataon, hindi ko na alam kung natatakot ba ako o kinikilig. "I'll be in touch."

At umalis siya, kasing-simple ng pagdating niya, na parang hindi niya lang binago ang buhay ko sa loob lang ng ilang minuto.

Tumingin ako sa folder na naiwan sa mesa, tapos sa buong bar na, sa oras na 'yon, biglang tumahimik, na parang laha

t sila naghihintay kung ano'ng gagawin ko.

Ano ba talaga 'tong pinasok ko.