LOGINBinuksan ko ang mga messages niya.At first, it all seemed almost mundane—mga dinner invitation, requests for confirmation, at mga note mula sa mga assistant na hindi ko naman kilala tungkol sa mga taong hindi ko pa narinig kailanman. May mga address din na hindi ko mahanap sa kahit anong mapang pamilyar sa akin. I scrolled slowly, at habang ginagawa ko 'yon, napansin ko ang totoong pattern sa ilalim ng lahat: Arabella never explained herself to anyone. Kung ayaw niyang pumunta sa isang event, hindi lang siya sisipot. Kung may nakaoffend sa kanya, hindi siya nakikipagtalo—she would just cut them off entirely, mid-sentence, mid-relationship, nang walang kaabog-abog. May isang babaeng nag-text sa kanya nang tatlong beses para itanong kung tuloy ba siya sa dinner. Arabella’s entire reply had been three words.Find someone else.“That’s rude,” sabi ko sa bakanteng kwarto, sabay lingon sa paligid na tila ba nakikinig siya mula sa kung saan man siya tumakbo. “Very rude.”And yet, nung nag
Nang mai-lock ko ang pinto ng kwarto, agad akong sumandal doon. I listened to the soft click of the bolt sliding into place, at pakiramdam ko, mas kinulong ko ang sarili ko sa isang libingan kaysa sa isang silid. For several seconds, hindi muna ako gumalaw. Nanatili lang akong nakatayo habang nakalapat ang mga palad ko sa malamig na kahoy, waiting for my eyes to adjust to a space na halatang pagmamay-ari ng ibang tao.Napakalaki ng kwarto—it was far too large for one person. Pero imbis na makahinga ako nang maluwag, pakiramdam ko ay mas sumasakal sa akin ang katahimikan nito. Everything in it was Arabella’s.Ang kama sa tapat ng malalaking bintana ay may mga sapin na sobrang putla, mukhang walang kabuhay-buyhay sa ilalim ng ilaw. The cream-colored chaise was angled just so near the cold, unlit fireplace. 'Yung crystal lamp na umiilaw sa tabi ng vanity mirror ay mukhang masyadong mahal para lang gamitin sa araw-araw. Even the air had her fingerprints on it—isang pabango na matapang, m
Sinimulan naming kumain. For several minutes, neither of us spoke, and the small scrape of silverware against porcelain seemed to fill the whole room. Ang mahinang kalansing ng kubyertos laban sa plato ang pumuno sa buong kwarto habang ang Maynila naman ay patuloy sa kanyang mahinang ingay sa labas ng bintana. Sinubukan kong itutok ang pansin ko sa aking plato. I tried to remember how Arabella held her fork, how she sat, how she moved through a meal like this. Sinaulo ko ang bawat kilos niya mula sa mga lumang larawan at mga alaala noong bata pa kami. But the harder I tried to become her, the more aware I became of every gesture that was only, unmistakably mine. Bigla kong nakita ang mga kabute sa ulam. Without thinking, I reached for the serving spoon. Hawak ko na ang kutsara nang biglang magising ang alaala ko, pero huli na para pigilan ang aking sarili. Ayaw ni Arabella sa kabute. The realization hit with enough force that I nearly dropped the spoon into the dish. Sa tapat
Amoy rosemary at browned butter pa rin sa kusina. Kapit na kapit pa rin ang init ng stove sa hangin kahit kanina ko pa pinatay 'yung apoy. Nakatayo ako sa tapat ng dining table habang hawak ang isang serving spoon na nalimutan ko nang bitawan. Titig na titig ako sa dalawang pinggan na inayos ko nang may sobrang precision—na ngayon ay parang nakakahiya sa pakiramdam. Dalawang pwesto. Dalawang baso na sumasalo sa amber na liwanag ng chandelier. Dalawang napkin na maingat na tinalupan sa tabi ng silverware, na para bang ordinaryong gabi lang ito sa isang bahay kung saan pwedeng magtabi ang mag-asawa nang walang mabigat na sikretong parang batong nakadagan sa dibdib ko. Inusog ko 'yung pangalawang baso ng kalahating pulgada sa kaliwa, tapos pinigilan ko ang sarili ko bago ko pa ito hawakan ulit. Halos sampung minuto nang nanginginig ang mga kamay ko. Nagpapanggap lang ako na hindi ko 'yon napapansin. Hindi ko man lang naisip 'yung pagkain sa buong hapon. Tuwing ipipikit ko ang mga
The morning light finally arrived with cold reality, leaving me completely alone with the bitter echo of my tears. Nang imulat ko ang mga mata ko, ang sumalubong sa akin ay ang maliwanag at malupit na sinag ng araw na tumatagos sa siwang ng makapal na kurtina. I rolled over to the side, my hand instinctively reaching out to the space beside me. It was empty. Lumubog ang puso ko nang marealize kong wala na si Eros, pero nandoon pa rin ang malalim na kulubot sa unan at ang matapang na amoy ng whiskey at mamahalin niyang pabango. the scent was so thick, it felt like he was still hovering over me, whispering her name in the dark. My whole body ached with a physical soreness that felt like a permanent brand. Pag-upo ko sa kama, doon ko nakita ang maliit at natuyong bakas ng dugo sa ibabaw ng puting bedsheets. Diyos ko.Napatakip ako sa bibig ko habang mabilis na nag-unahan ang mga luha ko. It was the physical evidence of my sin. Ang patunay na ninakaw ko ang isang gabing hinding-hindi n
He leaned down and kissed me. It was a heavy, clumsy, but incredibly intense demand. Agad na pumasok sa bibig ko ang pait at anghang ng whiskey, gasgas sa labi ko ang magaspang niyang paghabol sa hininga ko. My hands instinctively went to his chest, pushing against the cold, expensive fabric of his shirt. Itulak mo siya, Isabella. No. Don't do this. Mali ito. But my fingers only curled tighter into his polo, betraying my own mind. My defenses were crumbling down, piece by piece, falling like ash. Humiwalay nang bahagya si Eros, his ragged breaths fanning over my damp lips. He didn't move away. Instead, he rested his forehead against mine, his eyes scanning my face in the dim light of the room. He was waiting. "Tell me to stop, Arabella," he whispered, his voice dangerously low, cracking at the edges. His thumb gently brushed the corner of my trembling lower lip. "Isang salita mo lang. Just tell me to stop... and I'll walk away." Tinitigan ko si Eros. In the shadows, t







