All Chapters of THE BILLIONAIRE’S IMPOSTER WIFE: Chapter 1 - Chapter 9

I pressed my face into the pillow, pilit na isinasaksak ang isip ko sa ingay ng TV. Masyadong malawak ang sala para iisang tao kaya sinabihan ko ang mga katulong na patayin ang iilang ilaw. Hinayaan kong umandar ang teleserye tungkol sa mga kabit, hindi dahil interesado ako, but because I needed the fiction of other people's sins to silence the reality of my own.Napatingin ako sa screen saktong nakangiti ang bidang babae habang sinusubuan ng partner niya. It was an effortless display of affection. A life built on lie—the same one I am living right now.Narinig ko ang pag-bukas ng pinto. My breath hitched. Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ang pumasok. Every approaching footstep echoed like a heavy drumbeat in my chest. Pamilyar na pamilyar na sa akin ang bawat lapat ng sapatos niya sa marmol na sahig, kahit dalawang araw pa lang akong nakatira sa bahay na 'to.Inasahan kong dideretso siya sa itaas gaya ng palaging sinasabi ni Arabella na, "He doesn't care if I exis

He leaned down and kissed me. It was a heavy, clumsy, but incredibly intense demand. Agad na pumasok sa bibig ko ang pait at anghang ng whiskey, gasgas sa labi ko ang magaspang niyang paghabol sa hininga ko. My hands instinctively went to his chest, pushing against the cold, expensive fabric of his shirt. Itulak mo siya, Isabella. No. Don't do this. Mali ito. But my fingers only curled tighter into his polo, betraying my own mind. My defenses were crumbling down, piece by piece, falling like ash. Humiwalay nang bahagya si Eros, his ragged breaths fanning over my damp lips. He didn't move away. Instead, he rested his forehead against mine, his eyes scanning my face in the dim light of the room. He was waiting. "Tell me to stop, Arabella," he whispered, his voice dangerously low, cracking at the edges. His thumb gently brushed the corner of my trembling lower lip. "Isang salita mo lang. Just tell me to stop... and I'll walk away." Tinitigan ko si Eros. In the shadows, t

Amoy rosemary at browned butter pa rin sa kusina. Kapit na kapit pa rin ang init ng stove sa hangin kahit kanina ko pa pinatay 'yung apoy. Nakatayo ako sa tapat ng dining table habang hawak ang isang serving spoon na nalimutan ko nang bitawan. Titig na titig ako sa dalawang pinggan na inayos ko nang may sobrang precision—na ngayon ay parang nakakahiya sa pakiramdam. Dalawang pwesto. Dalawang baso na sumasalo sa amber na liwanag ng chandelier. Dalawang napkin na maingat na tinalupan sa tabi ng silverware, na para bang ordinaryong gabi lang ito sa isang bahay kung saan pwedeng magtabi ang mag-asawa nang walang mabigat na sikretong parang batong nakadagan sa dibdib ko. Inusog ko 'yung pangalawang baso ng kalahating pulgada sa kaliwa, tapos pinigilan ko ang sarili ko bago ko pa ito hawakan ulit. Halos sampung minuto nang nanginginig ang mga kamay ko. Nagpapanggap lang ako na hindi ko 'yon napapansin. Hindi ko man lang naisip 'yung pagkain sa buong hapon. Tuwing ipipikit ko ang mga

Nang mai-lock ko ang pinto ng kwarto, agad akong sumandal doon. I listened to the soft click of the bolt sliding into place, at pakiramdam ko, mas kinulong ko ang sarili ko sa isang libingan kaysa sa isang silid. For several seconds, hindi muna ako gumalaw. Nanatili lang akong nakatayo habang nakalapat ang mga palad ko sa malamig na kahoy, waiting for my eyes to adjust to a space na halatang pagmamay-ari ng ibang tao.Napakalaki ng kwarto—it was far too large for one person. Pero imbis na makahinga ako nang maluwag, pakiramdam ko ay mas sumasakal sa akin ang katahimikan nito. Everything in it was Arabella’s.Ang kama sa tapat ng malalaking bintana ay may mga sapin na sobrang putla, mukhang walang kabuhay-buyhay sa ilalim ng ilaw. The cream-colored chaise was angled just so near the cold, unlit fireplace. 'Yung crystal lamp na umiilaw sa tabi ng vanity mirror ay mukhang masyadong mahal para lang gamitin sa araw-araw. Even the air had her fingerprints on it—isang pabango na matapang, m