LOGINHe leaned down and kissed me.
It was a heavy, clumsy, but incredibly intense demand. Agad na pumasok sa bibig ko ang pait at anghang ng whiskey, gasgas sa labi ko ang magaspang niyang paghabol sa hininga ko. My hands instinctively went to his chest, pushing against the cold, expensive fabric of his shirt. Itulak mo siya, Isabella. No. Don't do this. Mali ito. But my fingers only curled tighter into his polo, betraying my own mind. My defenses were crumbling down, piece by piece, falling like ash. Humiwalay nang bahagya si Eros, his ragged breaths fanning over my damp lips. He didn't move away. Instead, he rested his forehead against mine, his eyes scanning my face in the dim light of the room. He was waiting. "Tell me to stop, Arabella," he whispered, his voice dangerously low, cracking at the edges. His thumb gently brushed the corner of my trembling lower lip. "Isang salita mo lang. Just tell me to stop... and I'll walk away." Tinitigan ko si Eros. In the shadows, they looked so shattered, so desperately looking for something—someone—to hold onto. The morality I spent my whole life building up simply vanished. I didn't want to be the proxy anymore. Kahit ngayong gabi lang, gusto kong maranasan na hawakan niya. Sa halip na sumagot, hinayaan ko ang mga kamay ko na lumampas sa dibdib niya, dahan-dahang gumagapang paakyat sa batok niya. My fingers tangled into his messy hair, pulling him back down to me. Pumikit ako at tuluyang sumuko. He didn't ask again. Binuhat niya ako, naramdaman ko ang pag-angat ng mga paa ko mula sa malamig na sahig habang dinadala niya ako patungo sa kama. Everything that followed felt like a blur of shadows and heavy silences. Walang pilitan, walang pagmamadali. Ang mga damit namin ay unt-unting nawala sa madilim na sulok ng kwarto, leaving nothing but two broken souls losing a war against a quiet, burning desire. Pero nang tuluyan nang magtagpo ang mga katawan namin, reality hit me with a sharp, unforgiving blow. Isang biglaang nag-aapoy na sakit ang gumuhit sa buong pagkatao ko. Sumikip ang lalamunan ko, and a sharp sob escaped my lips. Napatigas ang buong katawan ko sa tindi ng shock sa ilalim ng bigat niya. It was my very first time. Eros froze instantly. Ang kakaibang sikip at ang tunog ng pag-iyak ko seemed to slice through the heavy fog of alcohol in his mind. Bahagya siyang lumayo, kumunot ang noo niya as he looked down at me through the darkness. Mabigat ang paghinga niya, pero biglang naging alerto ang mga mata niya. Heto na. This is it. Malalaman na niya. "Arabella...?" gumaralgal ang boses niya, confusion thick and raspy in his voice. Gumalaw siya nang bahagya, trying to gauge my reaction. "Hey... anong problema?" Iniharap ko ang mukha ko sa unan, squeezing my eyes shut as fresh tears soaked into the fabric. Hindi ako makapagsalita. If I spoke, the illusion would shatter. Inihanda ko na ang sarili ko sa galit niya, sa sandaling marealize niya na hindi ako ang babaeng pinasalan niya. "Look at me," mahina pero mariin niyang utos, his hand moving to my cheek, trying to turn my face back to him. "Bakit ka umiiyak? Did I... did I hurt you?" Umiling lang ako, keeping my lips tightly sealed. Ang dibdib ko ay mabilis na tumataas-bumababa sa pigil na paghikbi. Pero dahil sa tindi ng whiskey sa katawan niya, nabigo ang utak niya na ikonekta ang mga tuldok. Instead of doubting my identity, iba ang naging konklusyon ng lasing niyang isip. Akala niya ay naging masyadong marahas lang siya, too starved for the wife who had avoided him for months. "Shh..." bulong niya, his tone suddenly dropping into an unexpected, rough tenderness. Yumuko siya, gently kissing the tears trailing down my temples. Ang malalaking kamay niya ay lumipat sa balakang ko, his touch turning agonizingly slow, sinusubukang pakalmahin ang panginginig ng katawan ko. "I'm sorry... I've got you," bulong niya sa balat ko, his voice wrapping around me like a fragile promise. "Just breathe, Arabella... Just breathe. I'll be gentle." Isang matinding bugso ng luha ang muling nagpalabo sa paningin ko nang banggitin niya ang pangalan ng kapatid ko. Every single syllable felt like a beautiful, silver blade stabbing straight through my chest. Kaya lang siya malambot ngayon kasi akala niya ako si Arabella. Pero ang sakit sa puso ko was nothing compared to the hunger to stay in his arms. Umabot ang mga kamay ko sa balikat niya, my fingernails digging into his shoulders, anchoring myself to him as he slowed down completely. He suppressed his own urgency, iniaangkop ang bawat kilos sa inosente at naninibago kong katawan, hanggang sa ang kwarto ay tuluyan nang nilamon ng aming mabibigat at pagod na paghinga. When the storm finally cleared, bumalik ang isang mabigat na katahimikan sa kwarto. Tuluyan nang bumigay ang katawan ni Eros dahil sa pagod at alak. Lumipat ang bigat niya sa tabi ko, ngunit ang isang braso niya remained heavily draped over my waist as he fell into a deep, uninterrupted sleep. Sa tahimik na silid, only the rhythmic sound of his breathing echoed against the walls. Nanatili akong nakahiga, walang galaw, barely even daring to take a full breath. Masakit ang katawan ko, but the hollow space widening inside my chest hurt infinitely more. I just stared at the dark, vast ceiling, ramdam na ranadam ang init ng asawa ng kapatid ko na nakadikit sa tabi ko. I felt like a thief lying in the middle of a crime scene. Tumingin ako sa kumot, knowing what morning light would reveal. Ano nang gagawin ko bukas? Naiyak kong tanong sa sarili ko sa dilim, a single tear escaping and dampening the pillow. Paano ko itatago ang mga bakas ng gabing ito kung ang puso ko mismo ang ayaw makalimot?EROS WILDEShe was holding her fork wrong. Hindi naman sa masagwa siyang kumain—it was clean, proper. Ang problema lang, hindi 'yon si Arabella. Ang kilala kong Arabella, parang laging nakikipag-race sa mundo. Mabilis bawat subo, na parang ang breakfast ay isa lang sa mga boring obligations sa checklist niya na kailangang tapusin para masabing naging productive 'yong araw. But the woman across from me... she was actually savoring it. Dahan-dahan. Parang may sapat na ganda 'yong umaga para hintayin niya. Bulong ko sa sarili ko, baka kulang lang ako sa gising. I hadn’t had my coffee yet. Coffee first, paranoia later—mantra ko 'yan noong mga panahong marunong pa akong mag-appreciate ng mga simpleng bagay bago ako tuluyang lamunin ng ingay ng lungsod. But when Bebang came in with the hot pot, doon ko na tuluyang nakalimutan 'yong pagkain. Bata pa lang ako, si Nanay Bebang na 'yong takbuhan ko tuwing napapagalitan ako dahil sa putik na nadadala ko sa dining room na 'to. More than twent
Nang marinig ko ang pagsasara ng pinto sa labas, doon ko lang tuluyang napabagsak ang mga balikat ko. Nanatili akong nakatayo sa gitna ng study room, nakikinig sa paalis niyang sasakyan hanggang sa tuluyan nang mawala ang ingay ng makina sa malayo. Itinatwa ko ang bigat ng katawan ko sa pamamagitan ng pagtukod ng dalawang palad sa malamig na lamesa niya. Huminga ako nang malalim, pinipilit na pabalikin sa normal ang mabilis kong tibok ng puso. Dumalaw lang siya para sa mga papel, bulong ko sa sarili ko. Aalis din siya agad. Maliit na bagay lang 'to. Pero kahit anong pilit ko, bumabalik pa rin sa utak ko kung paano niya ako tiningnan bago siya lumabas—yung tahimik at malalim na titig na lumampas ng ilang segundo, na hindi naman dapat ginagawa ng isang taong nagmamadali. Pero wala akong luhong mag-overthink ngayon. Kailangan kong hulaan kung anong klaseng kasal ang pinasukan ko, lalo na't ang nag-iisang taong pwedeng sumagot sa mga tanong ko ay tumakas na at iniwan sa akin ang magulon
Isang hakbang. Dalawa. Pinilit kong maglakad pababa habang nagpapanggap na matapang. Kunwari, hindi ako takot sa kung ano ang pwedeng mangyari sa akin ngayon. Act normal, bulong ng utak ko. Sobrang lamig ng marble floor sa nakayapak kong mga paa. I was so panicked kanina sa taas na hindi ko na man lang naisipang mag-slippers. But in a way, the freezing cold helped. Bawat hakbang ay parang sampal na nagpabalik sa akin sa reyalidad. Sapat na 'yon para pigilan akong tumalikod, bumalik sa kwarto, at mag-lock ng pinto. Curving slowly into a wide arc, the grand staircase looked beautiful. Pang-grand entrance ang design—pero sa pagkakataong ito, pakiramdam ko ay naglalakad ako patungo sa sarili kong bitayan.Nagliliwanag ang foyer sa gintong ilaw ng chandelier, sapat para kumislap ang mga dyamanteng basta ko na lang dinampot sa jewelry drawer ni Arabella. Habang pababa ako, nahuli ng makintab na banister ang repleksyon ko—isang babaeng may labi ng kapatid ko, pero taliwas doon, nanginginig
Umupo ako sa vanity table at nagsimulang magbukas ng mga drawer—mga lipstick, blush compacts, mga bote ng pabango na hindi ko pamilyar, at isang maliit na velvet box. Pagkabukas ko roon ay bumadya ang isang pares ng diamond earrings na agad ko ring isinara. Another drawer held old invitations and handwritten notes. Ang isa naman ay naglalaman ng mga larawan—Arabella at parties, Arabella beside families whose names I’d only ever seen in newspapers, at mga litrato ni Arabella na mag-isa sa isang yacht o sa lobby ng kung anong hotel. She always had the same flawless posture, the same practiced smile, never once caught looking merely ordinary.Tapos, sa ilalim ng isang patong ng mga invitation card, may nakita akong isang larawan na naiiba. Mas luma ito, at printed, hindi digital. I pulled it free, at parang may bumara sa paghinga ko sa likod ng mga tadyang ko.Si Arabella, nakatayo sa tabi ni Eros.I had seen him before, of course—nakikita naman siya ng lahat kahit paano, sa mga litrat
Binuksan ko ang mga messages niya. At first, it all seemed almost mundane—mga dinner invitation, requests for confirmation, at mga note mula sa mga assistant na hindi ko naman kilala tungkol sa mga taong hindi ko pa narinig kailanman. May mga address din na hindi ko mahanap sa kahit anong mapang pamilyar sa akin. I scrolled slowly, at habang ginagawa ko 'yon, napansin ko ang totoong pattern sa ilalim ng lahat: Arabella never explained herself to anyone. Kung ayaw niyang pumunta sa isang event, hindi lang siya sisipot. Kung may nakaoffend sa kanya, hindi siya nakikipagtalo—she would just cut them off entirely, mid-sentence, mid-relationship, nang walang kaabog-abog. May isang babaeng nag-text sa kanya nang tatlong beses para itanong kung tuloy ba siya sa dinner. Arabella’s entire reply had been three words. Find someone else. “That’s rude,” sabi ko sa bakanteng kwarto, sabay lingon sa paligid na tila ba nakikinig siya mula sa kung saan man siya tumakbo. “Very rude.” And yet, nun
Nang mai-lock ko ang pinto ng kwarto, agad akong sumandal doon. I listened to the soft click of the bolt sliding into place, at pakiramdam ko, mas kinulong ko ang sarili ko sa isang libingan kaysa sa isang silid. For several seconds, hindi muna ako gumalaw. Nanatili lang akong nakatayo habang nakalapat ang mga palad ko sa malamig na kahoy, waiting for my eyes to adjust to a space na halatang pagmamay-ari ng ibang tao.Napakalaki ng kwarto—it was far too large for one person. Pero imbis na makahinga ako nang maluwag, pakiramdam ko ay mas sumasakal sa akin ang katahimikan nito. Everything in it was Arabella’s.Ang kama sa tapat ng malalaking bintana ay may mga sapin na sobrang putla, mukhang walang kabuhay-buyhay sa ilalim ng ilaw. The cream-colored chaise was angled just so near the cold, unlit fireplace. 'Yung crystal lamp na umiilaw sa tabi ng vanity mirror ay mukhang masyadong mahal para lang gamitin sa araw-araw. Even the air had her fingerprints on it—isang pabango na matapang, m







