SIX- THE WALK TO FOREVER

My eyes bewildered with the flashes of flickering lights na hindi ko alam kung saan nanggagaling. Wala naman akong natatanaw na videographer or cameraman na nakatutok sa aking wangis. Hinigpitan ko na lang ang paghawak ko sa aking fresh white roses boquet na tila doon ako kumukuha ng lakas upang ipagpatuloy ang paglalakad ko.

“And all along I believed I would find you

Time has brought your heart to me

I have loved you for a thousand years

I'll love you for a thousand more,” the wedding song played echoed in my mind and heart.

Napakamadamdamin ng awitin para sa dalawang nilalang na ikakasal pero sa amin ni Mr. Carlson ay kabaligtaran ito. Pareho kaming estranghero sa isa’t isa. The song is void of meaning. Kung ako ang pipiliin ay dapat wedding march na lang ang pinagtugtog hindi itong may liriko pang patungkol sa pag-ibig.

Naiinis ako sa loob- loob ko. Ang dami pang seremonyas at paganito pang drama. Anyways, pagbibigyan na lang kita Mr. Carlson sa ano ang trip mo sa buhay. Ganito siguro kapag malapit ng mamatay lahat ay gagawin para sa ikakasaya sa natitirang araw na lang dito sa mundo.

It seems as though, Mr. Carslon is a romantic guy kung hindi lang ito may taning na ang buhay. Iisipin kung perpektong- perpekto na ang wangis nito sa aking isipan. Planning and making this kind of wedding is truly a dream come true.

Dapat namnamin ko na lang itong pagkakataon. Minsan lang itong mangyari sa buhay ko. After three months this would be over. Mr.Carlson will left me a beautiful memory —- of this kind of wedding. He would be gone and I will be left as the widower of him. Hindi pa nga ako nakakaabot sa altar at wala pa nga ang seremonyas ng kasal ay pinapatay ko na kaagad sa aking isipan ang aking groom.

Nangangalahati na ako sa paglalakad nang matanaw ko sa dulong unahan ko ang aking mga magulang. They were both dress- up so perfectly. Si mommy ay nakasuot ng Maria Clara gown na kulay krema at si daddy naman ay nakabarong na kakulay rin sa kasuotan ni mommy.

Nakapaskil ang malapad nilang mga ngiti at nagniningning ang kanilang mga mata habang nakatunghay at naghihintay sa akin sa magkabilaang- gilid ko. Napatango ako sa kagalakan na makita ko ang kasayahan sa pagmumukha nila.

Nang makarating ako sa tapat nila ay pareho ko silang niyakap. Nag-usal ako ng pasasalamat sa kanila.Ganun din sila sa akin. Naiiyak ako pero pinigilan ko ang aking sarili. Bagkus matapos naming magyakapan ay hinalikan ko ang bawat isa sa kanila. I love my parents so dearly.

Matapos ang sandaling pagpapaalam ko sa kanila bago ako tuluyang makasal kay Mr. Carlson ay pinagitnaan na ako ni mommy at daddy at sabay na nila akong hinatid sa altar ngunit tila malayo pa pala iyon sa kinalalagyan namin.

Hindi ko pa rin maaninag ang groom ko. Baka lang siguro dahil parang lumalabo na aking paningin dahil sa umuulap na ang paligid ng aking talukap dahil sa mamasa- masa kong mga mata.

“Haist… kaya mo iyan, nandito ka na, wala ng sukuan ha?,” sabi ko sa aking sarili.

“Relax… Han…ang lamig lamig ng kamay mo… be happy, hija… ,” mahinang saad ni daddy sa tabi ko.

“Oo nga dy… hija… okay ka lang ba?,” nag-alalang turan naman ni mommy sa kabilang side ko.

“Dy… My… don’t worry okay lang po ako, don’t worry about me, kaya ko to!,” rason ko naman.

Malayo-layo na rin ang nalakad namin ni mommy at daddy nang matanaw ko ang isang lalakeng makisig nakasuot ng tuxedo. Bigla akong kinabahan. Ito na nga ba si Mr.Carlson. Mukha namang walang sakit.

Hindi ko masyadong naaaninag pa ang kanyang buong mukha dahil nakaside-view ito. Mukhang maskulado ang naturang lalake. Matangkad at may balbas ang ibabaw ng bibig. Maya-maya ay humarap ito at tumingin ng direkta sa amin.