CHAPTER 1: NIGHT LIES?

“Ginabi ka na ng uwi, ah?” sambit ko nang bumukas ang pintuan ng living room at pasuray-suray na pumasok si Daveron. “T-Teka, lasing ka ba?” sunod kong tanong.

Hindi ito sumagot at sa halip ay diretso itong tumungo sa akin at kaagad akong niyakap at siniil ng halik. Hindi ito ang unang beses na may nangyari sa amin, pero sa loob ng tatlong taon ay ngayon lang siya mas naging wild.

Baka dahil sa sobrang kalasingan?

Halos hindi ko na namalayan na dinala niya na pala ako sa kuwarto namin at doon ay hubo’t hubad na ako. Hindi ko maintindihan kung bakit mainit din ang aking pakiramdam at gustong-gusto ko ang bawat haplos at halik niya sa akin.

“Hmm…” mahinang ung0l ko nang kagatin niya ang balikat ko bago ipasok ang sandata niya.

“Fvck! You’re so fvcking tight, love…” ung0l ni Daveron na siyang nagpatindig balahibo sa akin.

This is the first time na tinawag niya akong “love” and it felt nice.

Lalo akong ginanahan at sa bawat indayog niya at baon na baon. Ramdam na ramdam ko ang bawat pag-ulos niya at paninikip ng akin. Parang ayoko nang matapos ang gabing ‘yon, at paulit-ulit akong inangkin ni Daveron.

Hanggang sa huli at nang matapos kami ay naramdaman kong hinalikan niya ako sa noo.

Unang beses niya lamang din ‘yon ginawa kaya lihim akong napangiti habang nakapikit. Sa unang pagkakataon gumaan ang pakiramdam ko. Naisip kong baka tuluyan na rin akong nagustuhan ni Daveron.

Sa tatlong taon naming pagsasama, hindi ko naman ini-expect na mahuhulog ako sa kaniya. He was tall, dark and handsome, but cold and yet he’s kind and gentleman. He never treated me like others. He treats me like a family member. Well, hindi siya is sweet and showy, pero that’s enough for me to fall in love with him.

Kuhang-kuha niya ang puso ko sa tuwing pupunta kami sa mga magulang niya, dahil doon mas nagiging maingat siya, konting sweet, kahit na pagkukunwari lang ay kilig na kilig ako.

Minsan na akong nasabihan ng kaibigan ko na martir daw ako. Well, I don’t agree. Mag-asawa kami sa batas at sa harap ng Diyos. Kaya kahit maliit na bagay ay masaya na ako.

Kinabukasan, nagising akong tumatama ang liwanag ng sikat ng araw sa aking mukha. Unti-unti ang dumilat at dahan-dahang bumangon dahil pakiramdam ko ay namamaga ang aking pechay.

Muli ay napangiti ako dahil naalala ko ang nangyari kagabi. Sa pag-aakalang nasa tabi ko pa si Daveron ay humiga ulit ako at niyakap siya, pero tanging malambot na unan lang ang naramdaman ko.

Mabilis akong napaupo at napamasid sa aming kuwarto. Wala na talaga siya. Wala ng mababakas na naroon pa siya.

“Umalis na siya?” tanong ko, bago ako tumingin sa orasan. “Ha?! Ala una na pala ng tanghali?!” bulalas ko saka dali-daling bumaba sa kama upang pumunta sa veranda at tingnan kung naroon pa ang kotse ni Daveron.

“Hays, umalis na nga siya.” malungkot ko pang sambit nang makita kong wala na roon ang kotse nitong ginagamit patungo sa kompanya.

Ilang sandali pa ay bigla akong nakaramdam na parang hinahalukay ang aking tiyan. Kaya dali-dali akong tumakbo papasok muli sa kuwarto at mabilis na nagtungo sa comfort room. Doon ay sunod-sunod ang napaduwal sa hindi ko malamang dahilan.

Halos manlamig ang aking pawis, unti-unti akong nanghina, at nanlabo bigla ang aking paningin. Sinubukan kong tumayo, pero nakaramdam ako ng takot dahil unti-unti ay para akong tutumba.

“What’s happening…” bulong ko, bago ako tuluyang nawalan ng malay.

Halos hindi ko namalayan kung ilang oras akong walang malay, nagising na lamang ako nang marinig ko ang natatarantang boses ni Nanay Pasha.

“Ay, mahabaging langit! Kristine! Gising, hija! Gising!”

“N-Nanay Pasha?” utal kong tawag sa nag-alaga sa akin simula noong bata pa lamang ako.

“Ay, salamat sa Diyos at nagising ka na!” tila nabawasan ang pag-aalala sa boses nito.

Ipinalibot ko ang aking paningin at napansin kong nasa comfort room pa rin ako. At dahan-dahan akong tinulungan ni Nanay Pasha.

“Ano pong nangyari sa akin, Nanay Pasha?” tanong ko.

“Eh, hindi ko alam, hija. Basta noong tumatawag ako dito sa kuwarto niyo ay hindi ka sumasagot, kinutuban ako ng masama at dito na kita nakita. Ano gusto mo dalhin kita sa hospital? O tawagan ko ang asawa mo?” sunod-sunod nitong tanong.

Mabilis akong umiling. “Naku, huwag na po, ‘nay. Okay naman na po ang pakiramdam ko, at huwag niyo na rin po ipaalam pa kay Daveron. Ayokong mag-alala pa po siya, busy po iyon sa trabaho. Tatawagan ko na lang po si Jill.” tukoy ko sa kaibigan kong Doktor.

“Oh, sige, hija. Halika at kumain ka na sa baba, baka gutom ka lang kaya ka nawalan ng malay. Eh, mukhang pinagod ka na naman ng asawa mo, eh.” sabay busangot ni Nanay Pasha, alam niya kasi ang history ng relasyon namin ni Daveron at tutol siya rito dahil para sa kaniya ay wala raw itong ka-effort effort pagdating sa akin.

“Nanay Pasha naman—”

“Oo na, sige na. Kung saan ka masaya.” tila walang nagawa nitong sambit, kaya natawa na lamang ako.

Matapos kong kumain ay nag-asikaso na ako, dahil gusto kong personal na magpa-check-up sa kaibigan ko. At habang inaayos ko ang sarili ko ay napatitig ako sa salamin, at napansin kong parang medyo tumaba ako.

“Lately ba nahihilig ako sa matamis?” tanong ko pa sa sarili ko.

Napakibit balikat na lang ako at ipinagsawalang bahala ang napansin kong iyon, saka kinuha ang susi ng kotse ko at nag-drive patungo sa hospital kung saan nagta-trabaho si Jill.

“Hay naku, Kristine! Kung nandito ka lang para i-kuwento ang pagiging anghel ng asawa mo sa mata mo, eh, umalis ka na lang muna! Madami akong ginagawa!” bungad nito kaagad sa akin, pagpasok ko pa lang sa opisina nito.

Isa rin kasi itong tutol sa pagmamahal ko kay Daveron.

“Huy, hindi, ah! Magpapa-check up ako.” kontra ko kaagad sa kaniya.

Napakunot ang noo ni Jill. “Weh? Bakit? May sakit ka?”

“Hindi ko sigurado kung may sakit ako, pero kasi kanina nasuka ako at nawalan ng malay.” paliwanag ko.

“Ay, tang*na ka, bestie!” napatayo pa ito at napahampas sa lamesa kaya nagulat at napapitlag ako.

“B-Bakit?! M-Mamamatay na ba ako?!” kinakabahan kong tanong.

Napailing si Jill. “Hindi! Teka nga lang, kukuhaan muna kita ng dugo para sure!”

Mabilis itong kumilos at kinuhaan ako ng dugo. Pagkatapos ay hindi na ito nagsalita at nakapikit lang, tila ba malalim ang iniisip.

“Lalo tuloy akong kinakabahan sa’yo, eh.” sambit ko.

“Kabahan ka talaga, Kristine! Hay, naku!” tila problemado nitong sambit.

Ilang sandali pa ang nakalipas nang may kumatok na nurse sa pintuan ng opisina ni Jill.

“Doc, ito na po ‘yung resulta ng blodd serum.” sambit ng nurse.

Mabilis na tumayo si Jill at kinuha ang papel na inaabot nito.

“Anak ng—” huminto ito at napapikit. “Dahil bawal ako magsalita ng masama sa baby—Congratulations! You’re 6 weeks pregnant, Bestie!” pilit na ngiting sambit ni Jill.

Napaawang ang labi ko at bahagyang napakunot ang noo. “S-Seryoso ka ba? B-Buntis ako? Totoo?” halos hindi ko makapaniwalang tanong.

“Oo nga! Here’s your blood serum result! Kaya ka nahihilo, nasusuka, at panay inaatok ka every time na magkikita tayo!”

Unti-unting sumilay ang ngiti sa labi ko.

“B-Buntis ako… magkakaanak na kami ni Daveron…” nakangiting sambit ko, at napahimas ako sa aking tiyan.