CHAPTER 4

FIONA ANGELYN PEREZ POV

Mabilis akong naglakad palabas ng back door patungo sa malawak na garden. Habang humahakbang ako sa sementadong daan sa gitna ng mga mamahaling halaman, pilit kong inaalala kung may kakilala ba akong Brix ang pangalan. Pero wala talaga. Simula nang mamatay sina Mama at Papa, ang mundo ko ay umikot na lang sa dalawa kong kapatid, sa ospital, at sa paghahanap ng mapagkakakitaan. Wala akong oras para makipagkaibigan, lalo na sa mga taong may mararangyang pangalan.

Nang marating ko ang tapat ng malaking bakal na gate, nakita ko ang isang lalaking nakatayo sa tabi ng isang kulay abong sports car. Kung titingnan siya, halatang galing din siya sa mataas na lipunan gaya ni Miles. Nakasuot siya ng isang mamahaling dark blue na suit, maayos ang gupit ng buhok, at may hawak siyang isang pirasong mamahaling leather folder. Pero kung si Miles ay parang yelo na nakakatakot lapitan, ang lalaking ito ay may nakapaskil na ngiti sa kanyang mga labi. Isang ngiti na sa unang tingin ay mukhang palakaibigan, pero may kung anong kakaiba sa kanyang mga mata na nagpataas ng balahibo ko.

"Ikaw ba si Fiona Angelyn Perez?" tanong niya agad nang makalapit ako sa gate. Ang boses niya ay malumanay, malayong-malayo sa pasigaw na tono ng amo ko.

"Opo, ako nga po," sagot ko habang nakahawak sa grills ng gate. "Sino po sila? At bakit niyo po ako hinahanap? Sabi ng guard, kaibigan kayo ni Sir Miles?"

Bahagyang tumawa ang lalaki, isang tawang parang may itinatagong sarkasmo. "Kaibigan? Well, you can say that. We go way back. I'm Brix Homer Sanchez. At oo, hinahanap kita dahil may importante akong sasabihin sa'yo tungkol sa... sitwasyon mo."

Napakunot ang noo ko. Lalong lumalim ang pagtataka ko. "Sitwasyon ko? Ano pong ibig ninyong sabihin? Hindi ko po kayo maintindihan, Sir Brix. Ngayon lang po tayo nagkita."

Inilapit ni Brix ang kanyang mukha sa grills ng gate at bumaba ang tono ng kanyang boses. "Alam ko ang nangyari sa pamilya mo, Fiona. Alam ko ang tungkol sa car accident ng mga magulang mo, at alam ko rin na ang bunsong kapatid mo ay may malubhang sakit sa puso na nangangailangan ng agarang operasyon. Alam ko kung gaano mo kailangan ng pera ngayon."

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko. Pakiramdam ko ay biglang naging malamig ang hangin sa paligid. Paano niya nalaman ang mga bagay na iyon? Ni hindi ko nga ipinagsasabi sa labas ang buong detalye, maliban na lang kay Aling Marites at sa mga doktor sa ospital. Bigla akong nakaramdam ng takot. Baka kung ano na namang pakana ito ng mga mayayaman para paglaruan ang buhay ko.

"Paano niyo nalaman ang mga bagay na 'yan? Sino ka ba talaga? Sinusubaybayan mo ba ako?" sunod-sunod kong tanong, habang dahan-dahang umaatras mula sa gate.

"Hey, calm down. Huwag kang matakot, wala akong masamang intensyon," mabilis na pagpapakalma ni Brix habang itinaas ang kanyang dalawang kamay na parang sumusuko. "Nalaman ko ang kwento mo dahil may mga koneksyon ako. At nandito ako ngayon para tulungan ka. Nabalitaan ko kung paano ka tratuhin ni Miles kagabi. Nandoon din si Loreen, 'di ba? Alam kong pinagbintangan ka nilang nagnanakaw at tinawag kang gold digger."

Hindi ako nakapagsalita. Sariwa pa ang sugat ng mga salita nina Miles at Loreen sa puso ko, at ang marinig ito mula sa isang estranghero ay lalong nagpabigat ng nararamdaman ko.

"Nakikita mo ba 'to?" Ipinakita ni Brix ang hawak niyang leather folder. "Ito ang solusyon sa lahat ng problema mo, Fiona. Isang kontrata mula sa kumpanya ko, ang Sanchez Holdings. Kung papayag kang magtrabaho sa akin bilang isang personal assistant, dodoblehin ko—hindi, tri-triplehin ko ang sweldong ibinibigay sa'yo ng kuripot at walang pusong si Miles Martinez. At higit sa lahat, ako na mismo ang magbabayad sa paunang deposito para sa operasyon sa puso ng kapatid mo."

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Operasyon ni Ferlyn. Iyon ang pinakamalaking pasanin na dinadala ko araw-araw. Ang alok ni Brix ay parang isang himala na biglang nahulog mula sa langit. Kung tatanggapin ko ito, hindi ko na kailangang tiisin ang impiyernong ugali ni Miles. Makukuha ko agad ang panggamot ng kapatid ko.

"Bakit niyo po ito ginagawa?" tanong ko, pilit na hinahanap ang catch sa napakagandang alok niya. "Hindi niyo naman ako kilala. Bakit niyo ako tutulungan nang ganoon kalaki?"

Ngumiti si Brix, isang ngiting tila napakatamis. "Dahil ayaw ko sa mga taong mapang-abuso, Fiona. At nakikita ko sa mga mata mo na ikaw ay isang mabuting kapatid na nagpapakasakit lang para sa pamilya. Hindi mo deserve ang tratuhin na parang basura ni Miles. So, anong say mo? Iiwan mo ba ang mansyong ito at sasama sa akin?"

Tinitigan ko ang kontratang hawak niya. Lalapit na sana ako para abutin ang hawak niyang papel nang biglang may isang malakas at mariing boses ang bumasag sa katahimikan ng garden.

"At anong kalokohan ito, Sanchez?"

Sabay kaming napalingon ni Brix sa pinagmulan ng boses. Doon, sa may tapat ng pinto ng garden, nakatayo si Miles Lawrence Martinez. Nakasuot na siya ng kanyang kulay abong business suit, maayos at mukhang fresh mula sa pagligo, malayo sa itsura niyang lasing kagabi. Pero ang kanyang mukha ay parang madilim na langit bago ang bagyo. Ang kanyang mga mata ay matalim na nakatitig kay Brix, bago bumaling sa akin nang may matinding galit.

"S-Sir Miles..." bulong ko, biglang binalot ng takot.

Lumakad si Miles palapit sa amin nang mabilis. Ang bawat hakbang niya ay puno ng awtoridad at panganib. Huminto siya sa mismong pagitan namin ni Brix, na tila ba hinahati ang espasyo gamit ang kanyang katawan. Marahas niyang tinignan ang folder na hawak ni Brix bago hinarap ang lalaki.

"Anong ginagawa mo sa ari-arian ko, Brix? At bakit kinakausap mo ang katulong ko?" mariing tanong ni Miles. Ang panginginig ng panga niya ay halatang nagpipigil siya ng galit.

"Oh, Miles. Relax. Hindi ko alam na gising ka na pala," kaswal na sagot ni Brix, habang ibinababa ang kanyang folder. "Nandito lang naman ako para iligtas ang cleaning lady mo mula sa kalupitan mo. Nabalitaan ko kasi ang ginawa niyo ni Loreen kagabi. Napakawalan mo na naman pala ang pagiging heartless mo sa isang inosenteng babae."

Isang mapait na tawa ang pinakawalan ni Miles. "Inosente? Brix, masyado kang nagpapadala sa panlabas na anyo ng babaeng 'yan. She's a gold digger. Kahapon lang ay umaakyat na yan sa library ko para pasimpleng mang-akit, at kagabi ay nahuli namin ni Loreen na pinakikialaman ang confidential files ko. At ngayon, heto ka, mukhang nahulog ka na rin sa bitag ng mga luha niya."

"Hindi po totoo 'yan, Sir Miles!" hindi ko na napigilang sumigaw. Ang sakit na parang bawat galaw ko, bawat hininga ko, binibigyan niya ng maruming kahulugan. "Hindi ko po tinatawag si Sir Brix. Siya ang pumunta rito at naghahanap sa akin!"

"Manahimik ka, Perez! Hindi ka pinalalaki ng mga magulang mo para sumabat sa usapan ng mayayaman!" baling sa akin ni Miles, na tila ba bawat salita ko ay lalong nagpapagalit sa kanya.

Nang mabanggit niya ang mga magulang ko, parang may sumiklab sa puso ko. Sobrang sakit. Pwede niya akong saktan, pwede niya akong insultsuhin, pero huwag na huwag niyang idadamay ang mga magulang ko na wala na sa mundong ito. Napakagat-labi ako upang pigilan ang pagbuhos ng emosyon.

Hinarap muli ni Miles si Brix. "Kung nandito ka para kumpetensyahin ako pati sa mga katulong ko, Brix, nagkakamali ka. contract or no contract, she is employed under my roof. At kung may aalis man sa mansyong ito, ako ang magpapasya, hindi ikaw."

Ngumiti nang nakakaloko si Brix. "Talaga ba, Miles? O baka naman natatakot ka lang na makuha ko ang isang bagay na unti-unti nang umaagaw sa atensyon mo? Sige, Fiona, pag-isipan mo ang alok ko. Nandyan lang ang numero ko sa guard house." Tinignan niya si Miles nang may halong hamon bago tumalikod at sumakay sa kanyang sports car. Humarurot ito paalis, na nag-iwan ng usok sa tapat ng gate.

Naiwan kaming dalawa ni Miles sa garden. Ang katahimikan sa pagitan namin ay napakabigat, parang may nagbabadyang unos. Dahan-dahang humarap sa akin si Miles. Ang kanyang mga mata ay mapanganib na nakatitig sa akin, at ang kanyang mukha ay mas malapit kaysa sa inaasahan ko.

"So, mabilis ka talagang gumalaw, no?" bulong niya, pero ang bawat salita ay parang may lasong kasama. "Kagabi lang ay umiiyak-iyak ka pa sa harap ko tungkol sa maysakit mong kapatid, tapos ngayon, may bilyonaryo ka na namang kausap sa gate ko. Kasabwat mo ba si Brix? Sinabi mo ba sa kanya ang mga sikreto ng kumpanya ko para makuha mo ang loob niya?"

"Wala akong alam sa mga sinasabi niyo, Sir Miles!" umiiyak kong sagot, habang ang mga luha ko ay tuluyan nang pumatak. "Ngayon ko lang nakita ang lalaking 'yan! Hindi ko alam kung bakit niya alam ang buhay ko! Pakiusap naman, kahit kaunting preno naman sa mga paratang mo. Tao rin ako, nasasaktan din!"

"Kung nasasaktan ka, umalis ka! Nobody is keeping you here, Perez!" sigaw niya, sabay hawak nang mahigpit sa braso ko, sapat para mapaiyak ako sa sakit. "Pero tandaan mo 'to... kung napatunayan kong may kinalaman ka sa pagtagas ng impormasyon kay Brix, hinding-hindi mo magugustuhan ang gagawin ko sa'yo at sa pamilya mo. Titiyakin kong mabubulok ka sa kulungan!"

Marahas niya akong binitiwan, dahilan para mapaupo ako sa damuhan ng garden. Hindi niya ako tinulungan. Tinignan niya lang ako nang may pandidiri bago tumalikod at naglakad pabalik sa loob ng mansyon, iniwan akong mag-isa sa ilalim ng nag-uumapaw na sikat ng araw, sugatan at puno ng takot para sa kinabukasan ng aking mga kapatid.