Chapter 1: The Day the Canvas Ripped

Part 1: Ang Surprise na Naging Bangungot

May mga araw sa buhay ng isang tao na hinding-hindi mo malilimutan dahil doon literal na nawasak ang mundo mo. For Yuna, it was a rainy Friday afternoon, exactly six months ago.

Bitbit ang isang malaking cup ng paboritong White Chocolate Mocha ni Jiwoo at isang maliit na canvas na pinalubutan ng bubble wrap, mabilis na tinahak ni Yuna ang hallway ng Fine Arts building. Sobrang lawak ng ngiti niya habang naglalakad. She spent three sleepless nights finishing that painting—isang portrait ni Jiwoo habang natutulog sa tabi ng bintana, illuminated by the soft morning sun. It was their first anniversary, and Yuna wanted to give her the best masterpiece she could offer.

"Sana magustuhan niya," Yuna whispered to herself, slightly hugging the canvas tighter against her chest.

Nang makarating siya sa tapat ng Student Lounge, napatigil siya. Kitang-kita mula sa malaking glass door kung sino ang nandoon. Si Jiwoo, nakaupo sa may couch, eleganteng s********p ng iced coffee habang may kausap na dalawang kaibigan mula sa Business Department.

Yuna was about to push the door open nang marinig niya ang sarili niyang pangalan mula sa malakas na tawa ng isa sa mga kasama ni Jiwoo.

"Seryoso ka, Jiwoo? Isang taon mo na talagang tiniis 'yang si Yuna?" tanong ng isang babaeng naka-designer bag. "I mean, she’s talented, sure. Pero look at her. Palaging amoy pintura, walang direksyon sa buhay kundi mag-drawing, at palaging naka-oversized clothes. She’s so... unrefined."

Yuna froze. Ang kamay niyang nakahawak sa door handle ay biglang nanigas. Humigpit ang kapit niya sa cup ng kape, unt-unting nayuyupi ang cardboard sleeve nito. Binaling niya ang tingin kay Jiwoo, umaasang ipagtatanggol siya nito. Umaasang sasabihin ng girlfriend niya na mahal niya si Yuna kahit ano pa ang itsura nito.

Pero kabaligtaran ang nangyari.

Jiwoo just chuckled, rolling her eyes as she crossed her legs. "Guys, relax. I told you, dynamic lang naman ang mayroon sa amin. It’s not like seryoso ako sa kaniya. common sense naman, she’s just an art student with zero network. Pwede siyang pampalipas-oras habang busy ako sa majors ko, but she’s definitely not someone I can introduce to my parents."

Bawat salita ni Jiwoo ay parang basag na bubog na bumaon sa dibdib ni Yuna. Parang nawalan ng hangin ang buong lounge. can't breathe. can't think. Ang taong pinagpuyatan niyang gawan ng sining, ang taong akala niya ay safe haven niya, ay tinuturing lang pala siyang isang pansamantalang laruan.

Part 2: Ang Malamig na Pagharap

Hindi na nakapag-isip nang maayos si Yuna. Sa tindi ng emosyon, malakas niyang itinulak ang glass door. Lumikha ito ng malakas na tunog na nagpatigil sa tawanan ng tatlo.

Nang makita ng mga kaibigan ni Jiwoo si Yuna na nakatayo doon—hawak ang yuping cup ng kape at ang canvas—agad silang nag-iwas ng tingin, halatang napahiya pero may halong pandidiri pa rin. Si Jiwoo naman? She didn't even flinch. Walang gulat o pagsisisi sa mga mata nito. Inayos lang niya ang kaniyang bagsak na buhok at hinarap si Yuna gamit ang isang malamig at blangkong ekspresyon.

"Yuna," Jiwoo said, her voice completely devoid of any affection. "Anong ginagawa mo rito?"

"Para sa'yo 'to," Yuna said, her voice cracking as she forced herself to speak. Inilapag niya ang White Chocolate Mocha sa mesa, kasabay ng bubble-wrapped canvas. "Anniversary natin ngayon, 'di ba? O baka nakalimutan mo na rin kasi abala ka sa pag-iisip kung paano ako ikakahiya sa mga kaibigan mo?"

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Jiwoo. Tumingin siya sa mga kaibigan niya. "Guys, can you leave us for a minute? Kakausapin ko lang 'to."

Nang makaalis ang dalawa, hinarap ni Jiwoo si Yuna. Walang bakas ng pagmamahal. Literal na ibang tao ang nakikita ni Yuna ngayon.

"Since narinig mo na rin naman, let's not prolong this anymore," Jiwoo coldly stated, leaning back against the sofa. "Let's break up."

The words felt like a physical blow. Napapaatras si Yuna ng isang hakbang. "Break up? Ganoon na lang 'yon, Jiwoo? Isang taon, Jiwoo. Isang taon nating pinagsamahan, tapos gaganito mo lang ako dahil lang sa tingin ng ibang tao sa akin?"

"It's not just about them, Yuna! It's about reality!" biglang tumaas ang boses ni Jiwoo, bagamat kontrolado pa rin para hindi sila pagtinginan sa labas. "Look at yourself! You live in a fantasy world full of colors and paint sketches! Habang ako, iniisip ko na kung saan ako mag-o-internship, kung paano ko aayusin ang career ko pagkatapos ng kolehiyo. You can't even buy me a decent dinner without checking your bank account if kasya pa ba sa allowance mo para sa art supplies!"

Part 3: Ang Punit na Canvas

"Hindi kita pinilit na mahalin ako, Jiwoo," Yuna replied, tears finally spilling from her eyes. Lumapit siya, dinuro ang sarili niyang dibdib. "I gave you everything. 'Yung oras ko, 'yung sining ko, 'yung buong buhay ko. Akala ko ba sabi mo, iba ako sa lahat dahil totoo ako? Na napapatawa kita sa tuwing pagod ka sa school?"

"I was lonely back then, Yuna. Pwede ba? Huwag mo nang gawing big deal ang nakaraan," Jiwoo stood up, looking down on Yuna. Lumapit siya sa mesa at hinawakan ang canvas na regalo ni Yuna.

Without any hesitation, Jiwoo ripped the bubble wrap off. Nang makita niya ang kaniyang portrait, saglit siyang natigilan dahil sa ganda nito, pero mabilis ding napalitan ng inis ang mukha niya.

"Art won't pay the bills, Yuna. At hindi ako mabubuhay sa mga drawing mo," sabi ni Jiwoo. At sa harap mismo ni Yuna, binalatan niya ang likod ng canvas at ginalaw ang kahoy hanggang sa marinig ang malakas na CRACK. Ang tela ng painting ay napunit sa gitna, sinisira ang mukha ng portrait na pinagpuyatan ni Yuna ng tatlong gabi.

Yuna gasped, her heart literally shattering kasabay ng tunog ng napunit na canvas. It wasn't just a painting that Jiwoo ripped—it was Yuna's entire soul.

"Huwag mo na akong susundan, at huwag mo na akong kakausapin. We are done," Jiwoo cold-heartedly added. Kinuha niya ang kaniyang mamahaling bag, nilagpasan si Yuna na parang isang hangin, at tuluyang lumabas ng Student Lounge nang hindi man lang lumingon pabalik.

Part 4: Ang Pagsilang ng Galit

Naiwang mag-isa si Yuna sa gitna ng silid. Ang ulan sa labas ay tila sumasabay sa kaniyang pag-iyak. Dahan-dahan siyang lumuhod sa sahig, pinupulot ang napunit na canvas. Ang mga daliri niya ay humahawak sa tuyong pintura ng mukha ni Jiwoo na ngayon ay wasak na.

Ang sakit na nararamdaman niya sa kaniyang dibdib ay dahan-dahang napapalitan ng isang bagay na bago. Isang bagay na mainit, madilim, at mabigat.

Galit.

Ubos-lakas na pinunasan ni Yuna ang kaniyang mga luha gamit ang kaniyang braso. Tiningnan niya ang pintong nilabasan ni Jiwoo. Ang inosente at mapagmahal na si Yuna ay kasabay na namatay ng napunit na painting sa kaniyang mga kamay.

"Gusto mo ng reality, Jiwoo?" Yuna whispered under her breath, her eyes hardening into pure coldness. Ang kaniyang mga kamao ay nagkapisil nang napakahigpit. "I'll give you a reality check you will never forget. Titingnan natin kung gaano kasarap sa pakiramdam kapag ang binuo mong perpektong buhay ay dahan-dahang winawasak ng taong minaliit mo."

Doon, sa malamig at madilim na sulok ng Student Lounge, isinilang ang kaniyang plano. Hindi siya titigil hangga't hindi niya nakikitang lumuluha at nagmamakaawa si Jiwoo sa kaniya. At gagawin niya 'yon gamit ang pinakamahalagang bagay na mayroon si Jiwoo ngayon.