CHAPTER 4

Nanatili akong nakatayo sa pintuan ng balkonahe nang matagal matapos niyang sabihin iyon. Ang bawat salita niya ay parang malamig na tubig na bumuhos sa aking katawan, parang tinutusok ng maliliit na karayom ang bawat parte ng puso ko. Dito ko naisip… lahat pala ng akala ko ay simula, ay isa lang palang malaking pagkakamali mula pa sa umpisa. Lahat pala ng pagbabago sa tingin niya, lahat ng pag-aalala na ipinakita niya… baka naman dahil lang nakikita niya sa akin ang mukha ng taong tunay niyang minahal at nawala?

Gusto kong sumigaw. Gusto kong magtanong ng daan-daang bagay nang sabay-sabay. Pero nakikita ko kung paano siya nanginginig habang nakahawak nang mahigpit sa bakal na rehas, tila sinusubukang hawakan din ang sarili para hindi gumuho. Ang lalaking hindi natitinag kahit harapin pa ang daan-daang milyon, kahit harapin pa ang pinakamabangis na kalaban… ngayon ay parang basag na salamin na anumang oras ay magkakawatak-watak. Kaya pinili kong manahimik muna. Hinayaan ko siyang huminga. Hinayaan ko siyang ayusin ang sarili niya kahit na habang ginagawa niya iyon, unti-unti naman akong nasasaktan.

“Pumunta ka muna sa loob, Perlas,” sa wakas ay sabi niya, pero hindi niya ako nilingon. Ang boses niya ay paos, parang galing sa mahabang pag-iyak kahit wala pa namang luha na tumulo. “Kailangan ko lang ng panahon. Pakiusap.”

“Wala po kayong dapat ikahiya sa akin, Michael,” mahina kong sagot, pero hindi ako umatras. “Hindi po ako aalis hangga’t hindi niyo sinasabi kung ano talaga ang nangyari. Kung bakit ganyan kayo natatakot. Kung bakit… bakit ako ang mukha ng taong sumira sa inyo.”

Doon dahan-dahan siyang humarap. Ang mukha niya ay namumutla pa rin, ang mga mata ay puno ng pagod at sakit na parang dala na niya ng ilang taon. Umupo siya sa isang lumang bangko na nakadikit sa pader, at kinaway niya ang kamay niya para paupuin din ako sa tabi niya. Ang hangin sa paanan ng bundok ay napakalakas, umiihip sa aming damit at buhok, pero parang wala na kaming pakialam sa lamig.

“Mahigit pitong taon na ang nakalipas,” panimula niya, tumitig sa kawalan na parang nakikita niya ulit ang lahat ng nangyari noon. “Ang pangalan niya ay Sophia. Siya ang aking kababata. Ang babaeng akala ko ay makakasama ko hanggang sa pagtanda. Magkasama kami lumaki, magkasama nang mangarap. Sabi namin, kapag napatunayan ko na kaya kong patakbuhin ang kumpanya ng pamilya ko, magpapakasal na kami. Wala akong ibang nakita noon kundi siya. Para sa akin, siya na ang pinakamaganda, pinakamabait, at ang tanging babae na karapat-dapat sa akin.”

Tumigil siya sandali, lumunok nang mahirap bago nagpatuloy. “Pero habang lumalaki ang yaman at kapangyarihan na hawak ko, doon din dumami ang taong naiinggit. Dumami ang taong gustong gamitin siya laban sa akin. At sa huli… natalo ang tiwala niya. Napaniwala siya ng sarili niyang pamilya na gagamitin ko lang siya, na iiwan ko rin kapag nakuha ko na ang lahat ng gusto ko. Isang umaga, nagising na lang ako na wala na siya. Iniwan niya ang isang sulat na nagsasabing hindi niya kayang makipagsabayan sa mundong ginagalawan ko. Na mas pipiliin niyang mamuhay nang simple at payapa kaysa sa maging asawa ng taong parang walang puso at puro negosyo lang ang iniisip. Mula noon… wala na akong nakuhang balita. Sinubukan ko ang lahat—maghanap, mag-alok ng gantimpala, magpadala ng tao kahit saang sulok ng bansa. Pero parang bumura siya sa balat ng lupa.”

Napahawak ako sa aking bibig habang nakikinig. Ang sakit na naramdaman ko para sa kanya ay higit pa sa sakit na naramdaman ko ngayon dahil sa pagiging kahawig ko lang. Naiintindihan ko na kung bakit siya naging ganyan—matigas, walang tiwala, at laging sinasabing mukha lang ang tinitingnan niya. Ito ang naging pananggalang niya. Kung sasabihin niyang mahalaga ang ugali o puso… baka muling paglaruan lang siya. Kung sasabihin niyang tumitingin siya nang malalim… baka muling masaktan.

“Akala ko noon, hinding-hindi na ako magkakaganyan ulit,” dugtong pa niya, at sa pagkakataong ito ay tuluyan nang pumatak ang luha mula sa kanyang mga mata. “Hanggang sa dumating ka. Noong una kitang nakita sa opisina ko… parang tumigil ang mundo ko. Ang itsura mo, ang paraan ng pagngiti mo kapag nahihiya, ang paraan ng pagyuko mo kapag kinakabahan… halos katulad na katulad mo siya. Kaya noong nalaman ko ang sitwasyon ng pamilya mo, naisip ko… baka pagkakataon na ito. Baka sa pagtulong ko sa’yo, mapagaan ko rin ang bigat na dala ko. Akala ko kaya kong kontrolin. Akala ko magagawa kong tratuhin ka lang bilang isang kontrata. Pero habang tumatagal… habang nakikilala ko ang tunay mong ugali… parang nahihirapan na akong paghiwalayin kung ano ang alaala ng nakaraan at kung ano ang ikaw na nasa harap ko ngayon.”

“At noong gabing ito… noong halos maging isa na tayo… biglang natakot ako nang husto,” aminin niya pa habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko. “Natakot ako na baka… baka hindi ko talaga mahal ang tunay na Perlas. Natakot ako na baka ginagamit lang kita bilang kapalit para punan ang puwang na iniwan niya. At higit sa lahat… natakot ako na kapag nalaman mo ang lahat, iwan mo rin ako gaya ng ginawa niya noon. Kaya tumalikod ako. Kasi hindi ko kakayanin kung mawawala ka rin sa akin.”

Ang daming tumatakbo sa isip ko habang sinasabi niya ang lahat ng ito. Masakit. Sobrang sakit isipin na sa simula, naging bahagi lang ako ng paraan niya para makalimot. Pero habang pinagmamasdan ko ang pagtapat niya ngayon, habang nakikita ko ang tunay na takot sa mukha niya… alam kong nagbago na ang lahat. Kung isa lang akong pamalit, hindi siya ganito mag-aalala. Hindi siya ganito magtapat nang walang pagtatago. Kung isa lang akong pamalit, hindi niya ako ipagtatanggol noon sa harap ng ibang tao. Kung isa lang akong pamalit… hindi siya matatakot na mahalin ako nang totoo.

Dahan-dahan akong lumapit at hinawakan ang kamay niya. Ramdam ko ang lamig nito at ang panginginig. “Michael… salamat po sa pagtitiwala. Masakit man isipin na dahil sa kahawig ako ng taong mahal mo kaya ako napili noong una… pero naniniwala ako na nagbago na ang lahat ngayon. Kung ano man ang simula, ang mahalaga ay kung paano tayo magtutuloy. Naiintindihan ko kung bakit ka natakot. Pero hayaan mong patunayan ko sa’yo araw-araw—na ako si Perlas Mae Casidsid. May sariling ugali, sariling kwento, sariling pangarap. Hindi ako siya. Pero ang pusong inaalay ko sa’yo… galing ito sa akin at para lamang sa’yo. At kung kailangan mong magtagal bago ka makapaniwala nang lubusan… maghihintay ako. Hindi ako aalis gaya ng ginawa niya. Hinding-hindi kita iiwan basta-basta.”

Sa wakas ay niyakap niya ako nang mahigpit, parang ayaw na niya akong pakawalan kailanman. Naramdaman ko ang pagbasag ng kanyang pagpipigil habang humahagulgol siya sa aking balikat. Doon ko napagtanto na ang lalaking kinatatakutan ng marami, ay isa lang palang lalaking nasaktan nang sobra at matagal nang naghahanap ng tahanan. At sa gabing iyon, sa ilalim ng liwanag ng buwan at preskong hangin ng kabundukan… nagsimula ang tunay na pagkilala sa isa’t isa, at ang unang hakbang patungo sa paghilom.

Hindi na namin tinangkang ituloy pa ang pisikal na pagsasama na muntik nang mangyari. Sa halip, bumalik kami sa loob at nag-usap pa nang mahaba at tapat. Sinabi niya ang lahat ng saya at pangarap nila noon, hanggang sa biglaang pagkawala. Ako naman ay ibinahagi ko rin ang bawat hirap na dinanas ko, ang panghuhusga ng ibang tao, at kung bakit ako pumirma sa kontrata kahit labag sa loob ko. Doon namin nalaman na pareho pala kaming nasugatan ng tadhana, parehong natakot magtiwala, at parehong naghahanap ng taong tatanggapin kami nang buong-buo—may kasama man ang mga sugat ng nakaraan.

Kinabukasan, nagdesisyon na kaming bumalik sa siyudad. Iba na ang bigat ng dibdib ko kahit hindi pa rin nawala nang tuluyan ang lungkot. Alam kong marami pa kaming dadaanan, marami pa kaming kailangang patunayan sa isa’t isa. Pero ngayon, hindi na ako nag-iisa. At alam ko na rin kung ano ang kalaban namin—hindi ang ibang tao, hindi ang kontrata, kundi ang multo ng nakaraan na kailangan naming harapin at talunin nang magkasama.

Pagdating sa mansyon, sinalubong kami ng ulat tungkol sa mga dating kalaban na muling gumagalaw. Pero ngayon, hindi na ako kakabahan nang mag-isa. Hawak ko ang kamay ni Michael, at naramdaman ko na ang higpit ng hawak niya ay hindi dahil sa pag-aari lang, kundi dahil sa determinasyon na protektahan ang kung ano na ang mahalaga sa kanya.