LOGINSa totoo lang, ibang-iba ang naging reaksyon ni Aling Lea nang malaman niyang nawalan ng memorya si Shiena kumpara kay William.Hindi siya nataranta tulad ni William, at hindi rin niya inisip na malaking problema ang hindi pagkilala ng kanyang anak sa kanyang manugang.Sa mundo ng isang ina, napakasimple lamang ng gusto niya: basta ligtas at maayos si Shiena!Tiningnan niya ang kanyang anak mula ulo hanggang paa, at sa wakas ay nakahinga siya nang maluwag.Sa isang banda, nakaramdam pa nga siya ng kaunting ginhawa na nakalimutan ni Shiena ang mga magulong bagay na iyon at sa wakas ay nagkaroon ng kapayapaan at katahimikan.“Professor Harison, bukod sa pagkawala ng memorya niya, mayroon pa bang ibang problema sa kalusugan ang anak ko?”Marahang ipinaliwanag ni Mr. Harison sa kanya, “Huwag kang mag-alala. Karamihan ng natitirang painkiller sa katawan ni Shiena, maging ang mga nakakaadik o nakalalasong sangkap nito, ay naa
“Ano ang sinabi mo?”Ilang salita lamang iyon, ngunit parang nagyelo si William sa kanyang kinatatayuan.“Shiena, huwag mo akong biruin.” Hindi siya makapaniwala at lumapit. “May sinabi ba ako kanina na ikinagalit mo? Ayaw mo akong kausapin, kaya sinadya mong sabihin iyon?”Ngunit umiling lamang si Shiena nang may pagkalito. “Sa tingin ko, hindi pa kita kailanman nakita, tama ba?”Kalmado ang kanyang tono, para lamang siyang nagsasabi ng katotohanan. “Sobrang sakit ng ulo ko, pero bakit ako narito?”Tumingin siya sa paligid ng hindi pamilyar na silid ng ospital at sa mga kagamitang medikal na nasa tabi ng kanyang kama, at lalo lamang siyang nalito.Maingat na nagtanong si William, “Naaalala mo ba ang pangalan mo?”Nagbago ang tono ni Shiena sa pagkakataong ito at medyo naguguluhang sinabi, “Shiena ang pangalan ko!”Habang tinitingnan ni William ang malinaw ngunit hindi pamilyar na mga mata nito habang nakaharap sa kanya, nakaramdam siya ng hindi magandang kutob.Nakalimutan na ba niya
Pagkalabas ni Vanessa sa ospital ni Ken, muling dumilim ang kanyang mukha, at kumislap ang tusong tingin sa kanyang mga mata.Walang maidudulot na mabuti sa kanya kung itutulak niya si Ken sa sukdulan ngayon.Kung tutuusin, nasa iisang bangka na sila.Maaaring kailanganin pa niya ang tulong nito sa hinaharap, kaya wala siyang dahilan para gawing mas mahirap ang kanilang sitwasyon.Mukhang kailangan niyang bigyan ito ng kaunting pakinabang sa susunod, suyuin ito, at gawin itong patuloy na magtrabaho para sa kanya.Kaya naman bahagya lamang niyang binanggit ang tungkol dito ngayon, umaasang maiintindihan ni Ken ang kanyang ibig sabihin.Dinala ni Mr. Harison ang pinakabagong bersyon ng antidote.Mas malinaw ang likidong ito kaysa dati, at matapos ang mga pagbabago nitong mga nakaraang araw, mas napino na rin ito. Mas kaya nitong neutralisahin ang mga lason sa katawan ni Shiena.Nagtanong si William nang may h
Inalis ni Ken ang kamay ni Vanessa, puno ng pagkadismaya ang kanyang mga mata.“Hindi ko alam kung ano ang laman ng gamot na ibinigay mo sa akin, pero base sa kilos mo ngayon, siguradong hindi ito magandang bagay!”“Apat na taon na ang nakalipas, dahil sa iyo kaya nasaktan si Shiena at dumanas ng napakaraming kawalan ng katarungan.”“At ayokong biguin ulit sila, kaya sa pagkakataong ito, ayokong ulitin ang parehong pagkakamali na ginawa ko apat na taon na ang nakalipas.”Napatigil si Vanessa, hindi makapaniwala.Sa buong panahong ito, inakala niyang si Ken ay isa lamang niyang tauhan, isang taong laging sumusunod at nagpapasaya sa kanya.Ngunit ngayon lamang niya napagtanto na kahit siya ay nagbago na!Hindi na sila tulad noon na palaging ipinagtatanggol ang kanilang sarili!“Van, dapat tumigil ka na ngayon! Dapat may hangganan ang isang tao. Kung ipagpapatuloy mo ito, magiging isang baliw ka na hindi na ka
Pagbukas at pagsara ng pinto ng ward, tanging sariling paghinga ni Shiena ang maririnig sa loob.At ang nakakabigang pakiramdam ay unti-unting nawala kasabay ng pag-alis ni William.Nanatili si Shiena na nakakulot ang katawan, nakatalikod sa pinto.Makalipas ang ilang sandali, nang makasiguro siyang hindi na babalik ang mabibigat na yabag, dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.Ang lalim ng kanyang mga mata ay wala na ang matigas na pagwawalang-bahala na ipinakita niya kay William. Sa halip, naroon ang isang kalungkutan na tila walang katapusan.Dahan-dahan niyang ibinaba ang kumot at muling huminga ng sariwang hangin.Walang nakakaalam kung gaano katagal nanatili roon si William; tila naroon pa rin sa hangin ang kanyang amoy—isang malamig at preskong halimuyak ng insenso na may halong amoy ng disinfectant ng ospital.Dati, ito ang paborito niyang amoy.Sa tuwing sumasandal siya sa dibdib nito, nakakaram
Sa loob ng ward.Nang magkamalay si Shiena, hindi na malabo ang kanyang mga mata. Malinaw at maliwanag na ang mga ito.Halos agad na ibinaba ni William ang anumang ginagawa niya at lumapit sa kanya.“Gising ka na. Ano ang pakiramdam mo? Nauuhaw ka ba?”Bahagya lamang binuka ni Shiena ang kanyang bibig at sinubukang igalaw ang kanyang braso, ngunit nakaramdam siya ng matinding sakit sa kanyang pulso.Agad na iniabot ni William ang kamay niya at marahang tinanggal ang mga tali.Ang dati niyang maputing pulso ay puno na ngayon ng nakakagulat na mga pasa at gasgas.Noong una, binalutan iyon ng gasa bilang proteksiyon, dahil naisip ni William na makatutulong iyon para maging mas komportable siya.Ngunit nang muling mawalan ng kontrol si Shiena, natanggal ang gasa.Nang makita ang mga sugat, agad na kumuha si William ng cotton swab, isinawsaw iyon sa gamot na inihanda niya, at dahan-dahang ipinahid
Tahimik ang silid ng ospital, ngunit ang katahimikang iyon ay puno ng bigat.Parang may nakaipit sa dibdib ni Shiena, hindi niya malaman kung paano ilalabas ang sakit na matagal na niyang kinikimkim.Sa kabilang kama, nakaupo ang kanyang ina—si Aling Lea—na halatang pinipigilan ang galit na gustong
Hindi lahat ng lalaki, alam kung kailan sila dapat tumigil. May mga lalaking akala nila, kaya nilang ayusin ang lahat gamit ang isang hawak… isang salita… o isang katawan na pilit na lumalapit kahit ayaw na ng isa. Pero si Shiena, pagod na. Pagod na maging pangalawa.
Hindi naging maayos ang tulog ni Shiena buong gabi.Marahil dahil sa sobrang tulog niya noong araw, o dahil sa bigat ng lahat ng nangyari—ang hiwalayan, ang katotohanang unti-unti na niyang tinatanggap—paulit-ulit siyang nagigising, pawis na pawis kahit malamig ang hangin.Kinabukasa
“Nakakahiya ka!” Parang kidlat na humaplos sa katahimikan ng ospital ang sigaw ni Shiena. Sa gitna ng malamlam na ilaw ng emergency corridor, nanigas si Dr. William. Ang kanyang mga mata ay dumilim, parang may bagyong unti-unting nagigising sa loob niya. Si Vanes







