KABANATA IV

“Nakakahiya ka!” Parang kidlat na humaplos sa katahimikan ng ospital ang sigaw ni Shiena.

                  Sa gitna ng malamlam na ilaw ng emergency corridor, nanigas si Dr. William. Ang kanyang mga mata ay dumilim, parang may bagyong unti-unting nagigising sa loob niya.

                  Si Vanessa, na kanina pa nakatayo sa tabi, napasinghap. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig niya.

                   “Ulitin mo nga,” malamig na boses ni William, mababa ngunit puno ng babala.

                   Ramdam ni Shiena ang bigat ng hangin. Alam niyang galit ito. Pero wala siyang pakialam.

                  Ngumiti siya nang mapait, sabay tingin sa kanya. “Sinabi ko… ang kapal ng mukha mo.” Isang sandaling katahimikan.

                  At sa isang iglap, hinila siya ni William palapit sa kanya. Mahigpit.

                  Masyadong mahigpit.

                 “Shiena…” mababa niyang sabi, halos pabulong pero may diin na nakakatakot.

                 Ngunit bago pa man makasagot si Shiena, bumukas ang pintuan ng emergency room. “Doc—” natigilan ang resident doctor nang makita ang eksena.

                “Anong nangyayari dito?”

                  Agad na kumilos si Shiena. Pilit niyang tinulak ang braso ni William at humakbang palayo.

                  “Doc, kamusta po ang operation ng mama ko?” agad niyang tanong, nanginginig ang boses pero pilit na pinipigilan ang emosyon.

                   Pinunasan ng doktor ang pawis sa noo.

                   “Maayos ang unang stage ng surgery. Stable na siya ngayon. Pero delikado pa rin, ha? Kailangan mahigpit na bantayan. Mahina na ang katawan niya dahil sa edad.”

                   Huminto ito saglit, seryoso ang tingin. “At please lang… bawal ma-stress. Kung mauulit pa ‘yung ganitong kondisyon, mahirap nang maibalik siya.”

                  Parang may bumagsak na mabigat sa dibdib ni Shiena. “Ma… okay na siya?” mahina niyang tanong. Tumango ang doktor.

                  Ngunit sa sandaling iyon, parang naubos ang lakas niya.

                 Nanlabo ang paningin niya.

                “Shiena—!” Huli na.

                Bumagsak siya.

                Pero bago pa man tumama ang katawan niya sasahig, may brasong mabilis na sumalo sa kanya. Si William.

                Hinawakan niya ang noo nito.

Mainit. Masyadong mainit.

                 “May lagnat ka…” mahina niyang sabi, halatang hindi niya inaasahan ang nakita niya.

                 “Dalhin siya sa loob,” utos ng doktor. Hindi na nagsalita si William.

                 Binuhat niya si Shiena nang walang hirap at mabilis na dinala sa isang silid. Sa likuran nila, si Vanessa ay nakatayo lang. Tahimik.

                  Ngunit sa mga mata niya, may ibang galit. “Ang galing mong magpakitang-gilas, Shiena…” bulong niya sa sarili.

                    “Akala mo ba maloloko mo pa siya?”

                  SA LOOB NG HOSPITAL ROOM

                  Dahan-dahang nagmulat ng mata si Shiena. Amoy disinfectant agad ang sumalubong sa kanya.

                 Napatingin siya sa puting kisame.

                  “Nasaan ako…”

                  “Hospital.”

                  Ang malamig na boses na iyon.

                   Si William.

                  Nasa tabi ng kama niya, nakatayo, seryoso ang mukha.

               “Bakit ka pa nandito?” agad niyang tanong, paos ang boses.

               Hindi sumagot si William agad.Inabot nito ang basong tubig.“Uminom ka.” Hindi niya kinuha. Tinitigan lang niya ito. “Hindi mo kailangan nandito.”

               Natigilan si William.

               Parang hindi sanay sa ganitong klase ng sagot.

                  Sa loob ng apat na taon ng kasal nila, sanay siya sa isang Shiena na tahimik. Yung Shiena na kahit masaktan, ngumingiti pa rin para sa kanya. Pero ngayon…Iba na.

              “Ang mama mo, stable na,” malamig niyang sabi, pilit kontrolado ang boses. “May bantay siya. Hindi ka kailangang magmadali.”

            “Hindi mo naiintindihan,” sagot ni Shiena, biglang tumigas ang tingin. “Kailangan ko siyang makita.”

                  Akmang babangon siya.

                   Pero agad siyang pinigil ni William.

                  “Dito ka lang.”

                  Mahigpit ang hawak niya sa braso ni Shiena, hindi masakit pero firm.

                  “William, bitawan mo ako.”

                    “Hindi.”

                   Isang katahimikan.

                    Tapos, bigla siyang natawa nang mahina si Shiena—mapait, walang saya.

                 “Ganito ka ba talaga? Lahat kontrolado mo?” Nagsalubong ang kilay ni William.

                 “Sanay ka namang sumunod dati.”

Parang may kutsilyong tumusok sa dibdib niya.

                Oo.

                Dati.

               Pero hindi na ngayon.

               Biglang pumasok sa isip ni Shiena ang isang alaala.

               Isang kasal.

  

               Puting damit.

               Ngiti niya noon na puno ng pag-asa.

                Si William, nakatingin sa kanya na parang siya lang ang mundo.

                “Matagal kitang hinintay,” bulong nito noon. Pero pagkatapos ng araw na iyon…

                 Lahat nagbago. Si Vanessa.

                 Ang kasinungalingan. Ang akusasyon.

                   Ang gabing siya ang naging “masama” sa paningin ng lahat.

                  Bumalik siya sa kasalukuyan.

                   Basang-basa ang mata niya, pero hindi siya umiyak. “William,” mahina niyang sabi. Ngunit matalim.

                   “Hindi na ako ‘yung Shiena na kayang hawakan mo sa leeg ng emosyon mo.”

                   Natigilan si William. Parang hindi niya kilala ang babaeng kaharap niya.

                    “Anong gusto mong mangyari?” tanong niya, malamig muli.

                   “Gusto ko ng divorce.” Tahimik.

                      Nakakabingi. Tapos, isang ngisi.

                     Maliit lang.“Divorce?” ulit ni William. “Ilang beses mo na sinabi ‘yan.”

                    Tumalikod siya, inilapag ang baso sa mesa.“Pero nandito ka pa rin.”

                    Parang may humigpit sa dibdib ni Shiena. Kasi totoo. Noon. Pero nIIIoon…

Hindi na.

                   Biglang tumunog ang phone ni William. May mga litrato. Siya. At si Vanessa.

                    Magkasama. Malapit.

                    Edited para magmukhang mas intimate. Nagbago ang ekspresyon ni William, pero saglit lang. “Vanessa…” bulong niya.

                   Napapikit si Shiena.So ito na naman.

                    “Alam mo,” malamig niyang sabi, “lahat ng tao iniisip na ako ang masama.”

Lumapit si William.

                    Hinawakan ang baba niya.

Hindi niya tinatanggal agad. “Yana…”

                       “Look at you,” bigla niyang sabi, boses niya puno ng galit at sakit.

                    “Ang kapal ng mukha mong sabihin na asawa mo ako… pero sa bawat pagkakataon, pinapamukha mong wala akong halaga.” Nanigas si William.

                   At sa unang pagkakataon, parang may dumaan na duda sa mata niya.

Pero mabilis niya itong itinago.

                   Dahan-dahang lumapit si William.

Masyadong malapit.

                .“Wala kang alam sa ginagawa ko.”

“Talaga?” sagot ni Shiena, nanginginig na sa emosyon. “O ako lang ang hindi mo gustong piliin?” Isang katahimikan.

                  At sa sandaling iyon, parang may gustong sabihin si William… Pero hindi niya nasabi. Kasi biglang may kumatok sa pinto.

                 “Doc! Emergency call!”Natigilan silang dalawa. Tumalikod si William.

                  Pero bago siya umalis, tumingin siya kay Shiena. Matagal. Mabigat.

                Parang may gustong pigilan. “Don’t leave this room,” malamig niyang utos.

At umalis siya.

                Pagkasara ng pinto… Dahan-dahang bumangon si Shiena.

Kahit nanghihina. Kahit nanginginig.

                Kinuha niya ang phone niya. May isang mensahe. Unknown number.

               “Alam mo ba talaga kung bakit ka niya?” Nanlamig ang buong katawan niya.

At sa unang pagkakataon… Naramdaman niya.

                Hindi pa tapos ang lahat.