تسجيل الدخولAng buong sala ay napuno ng nakakasakal na pakiramdam ng matinding tensiyon.Sa huli, walang sinabi si Shiena. Bigla siyang tumalikod at umalis.Instinctively, gusto pa rin siyang sundan at pigilan ni William, pero napahinto siya.Kung naibalik na niya ang tao, pero pinipili pa rin nitong umalis, may saysay pa ba na pilitin siyang manatili?Hindi niya alam kung gaano karami sa sinabi niya kanina ang talagang narinig at naintindihan ni Shiena.Matagal na mag-isang nakaupo si William sa walang laman na sala bago siya tumayo, kumuha ng cue stick sa tabi, at ibinagsak iyon sa table lamp, mga kurtina, at iba pang bagay na nasa paligid niya.Hindi lang iyon, pinagpipira-piraso niya ang lahat ng bagay na nakikita niya at kaya niyang abutin!Nang marinig ni Manang Dara ang ingay sa labas ng pinto, palihim siyang sumilip sa loob.Akala niya ay muling nagalit ang madam at siya ang naninira ng mga gamit, pero hin
Natahimik ang buong lounge.Nakaupo si Shiena sa upuan, nakatitig sa mga medical report na nasa ibabaw ng mesa, tila malalim ang iniisip.Nang makita ni William na nananatili siyang tahimik, lalo siyang nabalisa. Yumuko siya palapit at sinabi, "Shiena, alam kong mali ako. Alam kong hindi ko dapat ito itinago sa iyo at pinaramdam sa iyo na wala kang kapanatagan. Gusto mo bang sampalin mo ako o pagalitan mo ako?""Sisiguraduhin kong magiging malinaw na sa iyo ang lahat mula ngayon, pero hindi mo ako puwedeng hiwalayan dahil lang dito! Pakiusap, bigyan mo pa ako ng isa pang pagkakataon, okay? Wala akong ginawa para pagtaksilan ka!""Talaga?" Mapait na ngumisi si Shiena, habang namumuo ang luha sa kanyang mga mata. "Ipagpapalagay ko muna na hindi iyo ang anak ni Vanessa, pero hindi nito pinatutunayan na hindi na kayo nagpatuloy sa pakikipag-ugnayan pagkatapos noon, hindi ba?""Wala na akong ibang sasabihin, gusto ko lang itanong sa
Lumapit si William, sinusubukang hawakan ang kamay ni Shiena, ngunit marahas niya itong inalis."Sumusumpa ka? Walang halaga sa akin ang mga sumpa mo!" mapanuyang sabi ni Shiena. "Sinamantala mo ang pagkawala ng alaala ko, gumawa ka ng ibang pagkakakilanlan, at nagkunwari kang namumuhay kasama ko na parang mag-asawa tayo, hindi ba?"Mabilis na umiling si William. "Hindi talaga, ako... natatakot lang ako. Natatakot ako na kung hindi ako gagawa ng ibang pagkakakilanlan para manatili sa tabi mo, tuluyan mo akong putulin sa buhay mo.""Hindi ba naging masaya ka nitong nakaraang buwan? Kalimutan muna natin ang mga pagtatalo natin at alalahanin na lang ang masasayang araw. Hindi ba ito ang pagkakataon para magsimula tayong muli?"Sa loob ng isang buwang nawalan ng alaala si Shiena, araw-araw niyang nakikita itong masaya at walang inaalalang problema.Ngunit dahil dito, umiyak si Shiena sa mismong unang araw na bumalik ang kanyang
William: "Hindi mo ba alam kung paano mo nakuha ang batang iyon? Kailangan ko pa bang sabihin kay Shiena?""Nagkakamali ka, hindi ko ginawa iyon!" Ginamit ni Vanessa ang dati niyang paraan, puno ng kawalang-malay at sama ng loob ang kanyang mga mata. "Nag-aalala lang ako sa kalusugan ng sister ko at may ilang bagay lang akong basta-bastang sinabi sa kanya. O baka may narinig siya mula sa ibang tao!"Malakas na idiniin ni William ang kanyang kamao sa pader sa tabi niya, na naglabas ng isang mabigat na tunog. "Gusto mo pa rin akong pagsinungalingan? Tama na!"Nagulat si Vanessa sa biglaang pagsabog ng galit niya. Bahagyang nanginig ang kanyang katawan, at gumuho ang kanyang pagpapanggap na inosente. Agad siyang sumagot:"Bakit ako naging ganito? Wala ka bang pananagutan dito? Kung hindi dahil sa kapabayaan mo, mabubuntis ba ako sa batang ito? Nakalimutan mo na ba ang ginawa mo noon? Utang mo sa akin ang lahat ng ito!""Kaya s
Ang dahilan kung bakit naglakas-loob si Vanessa na sabihin ang mga salitang iyon ay dahil sa kanyang subconsciously na paniniwala na kikilos pa rin si Shiena gaya ng dati.Tutal, nagdesisyon na noon si Shiena na hiwalayan si William, at kahit may marinig siyang ilang tsismis, masyado siyang tamad para puntahan si William at personal na alamin kung totoo ang mga iyon.Ngunit may isang bagay na nakaligtaan si Vanessa sa pagkakataong ito dahil nakalimutan niya ang isang mahalagang bagay.Ibig sabihin, nawalan na ng alaala si Shiena!Kaya wala nang anumang dapat ipagbawal o iwasan tungkol sa mga bagay na may kinalaman kay William.Pagkaalis sa ospital, patuloy na nakakunot ang noo ni Shiena.Noong sandaling iyon, tumunog ang kanyang telepono, at si William ang tumatawag.Agad na sinagot ni Shiena ang telepono. Hinihimok siya ni William na pumunta kaagad sa ospital, ngunit hindi sa kanyang pribadong ospital kundi sa Peop
Samantala, nakabili na ng pagkain si Vanessa at nakabalik na sa ospital.Pagkatapos nilang kumain, isinama niya si Harry palabas ng kuwarto upang makalanghap ng sariwang hangin.Dahil naglagay si William ng mga surveillance camera sa entrada, napakalimitado ng lugar na maaaring puntahan ni Harry, at maaari lamang siyang manatili sa isang nakatakdang lugar.Kaya sa tuwing lumalabas ang bata para makalanghap ng sariwang hangin, paikot-ikot siyang tumatakbo at napakasaya!Napabuntong-hininga si Vanessa. Limang taong gulang pa lamang si Harry, at nasa edad siya kung kailan likas sa isang bata ang maging masigla at malikot.Ngayon ay araw-araw siyang nakakulong sa ospital. Talagang napakahirap nito!Gayunpaman, mahaba ang proseso ng paghihintay para sa organ donation, at hindi alam kung kailan darating ang pagkakataon ng kanyang anak!"Hoy, Mama, tingnan mo roon! Hindi ba siya iyong auntie na nakita natin noong
“Nakakahiya ka!” Parang kidlat na humaplos sa katahimikan ng ospital ang sigaw ni Shiena. Sa gitna ng malamlam na ilaw ng emergency corridor, nanigas si Dr. William. Ang kanyang mga mata ay dumilim, parang may bagyong unti-unting nagigising sa loob niya. Si Vanes
Magdamag halos walang tulog si Shiena.Pagmulat niya kinabukasan sa maliit na hotel room na nirentahan niya malapit sa ospital, mabigat ang ulo niya at parang nilalagnat. Halatang tinamaan siya ng ulan at lamig noong gabing umalis siya sa bahay nila ni Dr. William De la cruz.Dahan-dahan siyang bum
Madilim na ang buong kalangitan nang gabing iyon. Walang tigil ang pagbuhos ng ulan sa kahabaan ng mga kalsada ng Makati, kasabay ng nakakabinging ugong ng kulog sa kalayuan. Ang malamig na hangin ay tila may dalang bigat na hindi maipaliwanag. Mahigpit na hinawakan ni Shiena ang payong ha
“Ma’am Shiena, congratulations. Positive po ang pregnancy test ninyo.” Parang biglang tumigil ang mundo. Mahigpit na napahawak si Shiena Mae Alarcon sa laboratory result na iniabot ng doktor. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw, tila ba hindi nag-register sa isip ni







