KABANATA III

Magdamag halos walang tulog si Shiena.

Pagmulat niya kinabukasan sa maliit na hotel room na nirentahan niya malapit sa ospital, mabigat ang ulo niya at parang nilalagnat. Halatang tinamaan siya ng ulan at lamig noong gabing umalis siya sa bahay nila ni Dr. William De la cruz.

Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama, pinisil ang sentido, saka inabot ang cellphone sa bedside table.

May bagong text message.

Ms. Alarcon, confirmed na po ang procedure schedule ninyo after 7 days. Please bring valid IDs and required documents.

Napatitig siya roon nang matagal.

Pitong araw.

Pitong araw na lang bago niya tuluyang pakawalan ang batang ilang linggo pa lang na nabubuhay sa sinapupunan niya.

Napapikit siya.

Mabigat.

Masakit.

Pero ito ang tama.

Ayaw ni William ng bata.

Paulit-ulit na niya iyong sinabi sa loob ng tatlong taong pagsasama nila.

At ngayong malinaw nang may ibang babae itong mahal… wala nang dahilan para ipilit pa ang isang pamilyang hindi naman nito gusto.

Unti-unti niyang hinaplos ang palasingsingan niyang wala na ang wedding ring.

Kagabi niya pa iyon iniwan at ibinato para kalimutan.

Kasabay ng huling piraso ng pag-asang baka mahal pa siya ng asawa niya.

Napatawa siya nang mapait.

“Forever?” bulong niya sa sarili. “Pangako lang pala ng mga taong marunong magsinungaling.”

Biglang nag-vibrate ang phone niya.

Mama Calling.

Mabilis siyang napaupo.

“Ma? Kumusta? Anong sabi ng doctor? Kailan ang operation mo?”

Mahina ang boses sa kabilang linya, pero pilit na masigla.

“Anak, okay na raw ang schedule. Naayos na ni William lahat.” Bahagyang tumawa ang ina niya. “Pero ang tabang ng bibig ko sa gamot. Gusto ko sana ng mansanas.”

Kumirot ang puso ni Shiela.

Kahit kailan, ganito ang mama niya—kapag 

kinakabahan, idinadaan sa simpleng request para hindi mahalata ang takot.

“Bilhan kita agad, Ma. Papunta na ako.”

Pagdating niya sa Cruz International Medical Center sa BGC, agad siyang sinalubong ng malamig at mabangong hangin mula sa automated glass doors.

Lahat sa ospital na iyon ay high-tech—mula sa lighting, smart room systems, hanggang sa private suites ng VIP wards.

Pagpasok niya sa elevator, bumungad sa LED screen ang pamilyar na mukha ni William.

Nakasuot ito ng white coat, seryoso ang tingin, habang iniinterview.

“Dr. William De la cruz, the youngest cardiothoracic surgeon in the country, and lead innovator of the AI Early Detection Cancer System…”

Mahigpit na napakapit si Shiela sa paper bag ng prutas.

Napakaperpekto ng lalaking iyon sa paningin ng buong mundo.

Mahusay na doctor.

Mayamang tagapagmana.

Role model.

Pero siya lang ang nakakaalam kung gaano ito kalamig magmahal.

Pagbukas niya ng pinto ng private ward, nadatnan niya ang mama niyang nakatagilid sa kama, payat na payat at halos lumubog na ang pisngi.

“Ma…” marahang tawag niya.

Napangiti ito nang mahina.

“Dumating ka na.”

Lumapit siya at inayos ang magulong buhok nito.

Pero agad siyang tinanong ng ina.

“Nasaan si William? Hindi ba siya sumama?”

Napatigil si Shiena.

Pinilit niyang ngumiti.

“May surgery siya, Ma. Susunod daw siya.”

Parehong kasinungalingan na ilang beses na niyang ginamit para pagtakpan ang asawa.

Tinitigan siya ng mama niya.

Parang may kutob.

“Hindi ba kayo nag-away?”

“Hindi po,” mabilis niyang sagot. “Busy lang talaga siya.”

Pero ramdam niyang malapit nang bumigay ang luha niya, kaya agad siyang tumalikod.

“Uh… huhugasan ko muna ’tong apples.”

Paglabas niya ng room, bigla siyang natigilan.

May babaeng nakatayo sa labas ng pinto.

Maganda.

Makinis.

Maputi.

Simple pero eleganteng ayos.

At ang mas lalong nagpayanig sa dibdib ni Shiena—

si Vanessa Villanueva.

Ang babaeng matagal nang anino sa pagitan nila ni William.

Ang babaeng unang minahal nito.

Ang babaeng dahilan kung bakit pakiramdam ni Shiela ay palaging may kulang sa tatlong taon nilang kasal.

Nanlamig ang boses niya.

“Anong ginagawa mo rito?”

Ngumiti si Vanessa.

Relax. Kampante.

“William is busy, so I came on his behalf.”

Biglang kumuyom ang kamao ni Shiena.

“Hindi kita kailangan dito. Umalis ka.”

Lumapit si Vanessa, taas-noo.

“Hindi sa’yo ang ospital na ’to, Shiena. Kung hindi ka asawa ni William, hindi rin maa-admit dito ang mama mo.”

Parang sinaksak ang dibdib niya.

Pero hindi pa doon nagtapos.

Mas lumapit pa si Vanessa at bumulong.

“Alam mo naman siguro ang totoo, ’di ba? Ikaw lang ang pumalit sa puwesto ko habang wala ako.”

Natigilan si Shiena.

Nanlalamig ang buong katawan niya.

“Bumalik na ako,” dagdag pa nito, malamig ang ngiti. 

“At may anak na akong kailangan ng ama.”

Nanlaki ang mata ni Shiela.

“Lumayas ka.”

Pero bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto ng ward.

Lumabas ang mama niya.

“Shiena… sino siya?”

Biglang ngumiti si Vanessa nang plastik.

“Tita, hello po. Ako po si Vanessa.”

Nanigas ang mama ni Shiena.

Parang may naalala.

At sa isang iglap, nagdilim ang mukha nito.

“Siya ba…?”

Napalunok si Shiena. 

Alam niya ang ibig sabihin noon.

Naalala na naman ng mama niya ang pinakamasakit na yugto ng buhay nila.

Ang araw ng libing ng daddy niya.

Ang araw na may dumating na babae at batang halos kaedad niya.

At ipinakilala ang sarili bilang ibang pamilya.

Si Vanessa.

Anak sa labas.

Mas matanda pa sa kanya ng isang taon.

Ang dahilan kung bakit tuluyang bumagsak ang mundo ng mama niya noon.

At ngayong haharap ito sa major surgery—

nandito na naman ang babaeng bangungot ng pamilya nila.

Tumawa si Vanessa.

“Tita, history really repeats itself, no? Hindi mo napigilan ang asawa mo noon… tapos ang anak mo, hindi rin mapigilan si William.”

“Tumigil ka!” sigaw ni Shiena.

Pero huli na.

Nanginginig ang mama niya.

Namumutla.

Hanggang sa tuluyan itong bumagsak.

“MA!”

Nagkagulo sa hallway.

Mabilis na isinugod sa emergency room ang mama niya.

Nanginginig si Shiena sa labas ng ER.

Takot.

Galit.

Puno ng guilt.

Kung may mangyari sa mama niya—

hinding-hindi niya mapapatawad si Vanessa.

Paglingon niya, nandoon pa rin ang babae.

Parang walang nangyari.

At doon na siya tuluyang sumabog.

“Wala kang puso!”

SLAP!

Umalingawngaw ang sampal sa buong corridor.

Napaatras si Vanessa.

Pero bago pa makadagdag si Shiena, may isang matigas na kamay ang pumigil sa pulsuhan niya.

“Enough!”

Nanigas siya.

Unti-unti siyang lumingon.

At doon niya nakita ang lalaking matagal na niyang hinihintay—

si Dr. William De la cruz.

Nakasimangot ito.

Galit ang mga mata.

At agad nitong pinrotektahan si Vanessa sa likuran niya.

"Shiena, ano bang ginagawa mo?”

Parang may kung anong nadurog sa dibdib niya.

“William…” nanginginig ang boses niya. “Sinadya niyang galitin si Mama! Alam mong siya ang dahilan kung bakit ganito trauma ni Mama!”

Pero mabilis na nagsalita si Vanessa, paiyak.

“William, dumaan lang ako para silipin si Tita. Hindi ko siya kinausap. Bigla na lang akong sinampal ni Shiena.”

Tiningnan siya ni William.

Walang lambing.

Walang tiwala.

Puro pagod at inis.

“This is a hospital, Shiena. Stop making a scene.”

Parang huminto ang mundo niya.

Ganito na ba talaga siya kababa sa paningin ng asawa niya?

Ang babaeng apat na taon niyang minahal…

ang babaeng laging nandiyan para sa kanya…

ang babaeng handang isuko pati anak nila—

siya pa ngayon ang mukhang baliw.

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata niya.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na siya umiiyak dahil nasasaktan.

Umiiyak siya dahil napagod na siya.

Dahan-dahan niyang inangat ang tingin kay William.

Diretso.

Walang takot.

Wala nang pagmamakaawa.

" William…”

Huminga siya nang malalim.

At sa wakas, pinakawalan ang mga salitang matagal nang nakakulong sa dibdib niya.

“Maghiwalay na tayo.”

Tumahimik ang buong hallway.

Pati si William ay napatitig lang sa kanya.

Pero si Shiena—

sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon—

nakahinga rin siya nang maluwag.