Prologue

‘Pak!’ isang malutong na sampal ang dumapo sa pisngi ni Kenna. Napayuko siya at walang magawa kundi ang tiisin ang sakit na dulot nito.

Nahuli siya ng kanyang ina na hawak ang isang pregnancy test kung saan ay positive ito, at oo, buntis siya. Buntis siya pero hindi niya kilala ang ama ng dinadala niya.

“Anong klaseng babae ka para magpabuntis ha?! Alam mo ba kung anong kahihiyan ang naghihintay para sa pamilya natin lalong-lalo na sa akin?!” galit na galit na sigaw sa kaniya ng kanyang ina.

“Alam mo ba Kenna?!” hindi siya makaimik o ni hindi niya magawang salubungin ang mga titig nito dahil maging siya ay hindi kayang sagutin ang tanong nito.

Gulong-gulo ang isip niya noong gabing iyon. Ni hindi niya alam na pumayag siyang makipagsiping sa lalaking iyon. Kaya lang naman niya nagawa iyon dahil sa sama ng loob niya. Kung sana ay hindi nito palaging kinakampihan ang mga step sister niya e di sana ay hindi siya nag lasing at hindi siya nabuntis.

“Ginawa ko naman ang lahat, ibinigay ko sayo ang lahat pero bakit? Bakit mo ginawa ito?” halos mawalan ng boses ang kanyang ina. 

Bakit? Bakit niya nagawa iyon?

Dahan dahang gumalaw ang kanyang ulo at tumingin dito. Isang mapaklang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Sa ilang taon niyang pananahimik at pagkikimkim ng sama ng loob niya para sa ina, sa mga oras na iyon ay hindi na niya kaya pang pigilan ang lahat ng iyon. Gusto niyang ilabas ang lahat ng sama ng loob niya.

“Bakit ‘Ma? Tinatanong niyo ako kung bakit?” puno ng pait na tanong niya rito. Pakiramdam niya ay parang may nakabara sa lalamunan niya ng mga oras na iyon. Parang may sumasakal sa kaniya.

“Bakit? Dahil sa inyo. Dahil palagi na lang sila ang kinakampihan niyo kahit alam niyong sila ang mali. Dahil palaging—” ngunit bago pa man niya matapos ang kanyang sinasabi ay isang sampal ang muling dumapo sa pisngi niya.

Halos mapangiwi siya sa sakit. Ngunit walang mas sasakit sa nararamdaman niya sa kanyang dibdib ng mga oras na iyon. 

“Anong karapatan mo para sabihin yan sa akin?!” halos manginig sa galit ang kanyang ina. “Alam mo naman na ang Tito mo ang bumubuhay sa atin diba? Siya ang nagpapaaral sayo kaya tama lang na—”

“Na ano Ma? Na maging alila ako dito sa bahay na ito? Na ako ang palaging mali kahit na sila naman talaga?” putol niya sa sinasabi nito. Sa mga oras na iyon ay tuluyan ng tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata. Hindi na niya napigilan pa ang kanyang emosyon at tuluyan itong rumagasa.

Kitang kita niya kung paano ito natigilan ngunit sandali lang iyon ngunit kahit na ganun ay nagpatuloy pa rin siya. “Alam niyo ba kung anong nararamdaman ko sa tuwing sila ang kinakampihan niyo? Alam niyo ba kung anong sakit ang nararamdaman ko?” puno ng hinanakit na tanong niya rito habang hilam ng luha ang kanyang mga mata.

Nagtagis lang ang mga bagang nito at malamig ang mga matang nakatingin sa kaniya na para bang walang pakialam sa kung anong sinasabi niya. Napahikbi siya. Mas lalo pang sumikip ang dibdib niya dahil dito. Parang walang pakialam ang kanyang ina at higit sa lahat ay parang hindi siya nito anak.

“Bakit parang mas anak pa ang turing mo sa kanila Ma? E ako yung tunay mong anak.” sabi niya habang itinuturo ang sarili niya.

“Ako ang anak mo, hindi sila diba? Pero bakit?” halos bulong na lang iyon. 

Tumayo ito sa kinauupuan. “Lumayas ka ngayon din. Tiyak na kapag nalaman ni Tito mo na buntis ka ay magagalit lang siya sa akin kaya mas maganda na lang kung lumayas ka.” 

Napuno ng sakit ang kanyang mga mata habang nakatingin dito. Paano siya lalayas? Saan siya pupunta? Isa lang siyang twenty years old at third year college student. So saan siya pupunta kung palalayasin siya nito?

“Ma, saan ako pupunta? Bakit mo ako kailangang palayasin? Alam niyo naman na—”

“Wala akong pakialam!” sigaw nito sa kaniya habang pinanlalakihan siya ng mga mata. “Alam mo pala na wala kang mapupuntahan pero nagpabuntis ka! Kung hindi ka naman talaga gaga! Nag-aaral ka pero hindi mo ginagamit ang utak mo.” puno ng poot na sabi nito sa kaniya.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Kenna ng marinig ang mga salitang iyon galing sa kanyang sariling ina. Hindi niya na matandaan pa kung kailan siya nito kinausap na parang noong bata pa siya, noong sila lang dalawa. Ibang iba na ito.

Nagpunas siya ng kanyang mga mata at tumayo mula sa kanyang kinauupuan. Walang imik na umalis sa harap ng ina at pumunta sa silid na halos maging isang bodega na. Halos mapadausdos siya paupo sa sahig hanggang sa muling napahikbi. Wala siyang pagpipilian kundi ang umalis na lang sa bahay na iyon lalo na at mukha rin namang impyerno ang bahay na iyon para sa kaniya.

Tama, mas mainam na umalis na lang siya. Baka sabihin lang sa kaniya ng kanyang stepfather na ipalaglag niya ang anak niya at hindi niya iyon hahayaang mangyari.

…