Chapter 2

MALALIM na ang gabi ngunit nananatiling dilat pa rin ang mga mata ni Kenna. Hindi pa rin siya dalawin ng antok dahil hanggang sa mga oras na iyon ay iniisip niya pa rin ang sinabi ng anak niya kanina. Hindi niya maiwasang hindi mapasulyap sa natutulog na anak. Tumagilid siya at hinaplos ang maliit nitong mukha.

Bagamat hindi ito nakuha ang mukha ng ama nito ay nakuha naman nito ang mga mata ng lalaki. Wala talaga siyang ideya kung sino ito. Kahit na anong research pa ang gawin niya ay hindi niya ito mahahanap dahil hindi naman niya alam kung anong pangalan nito.

Muling bumalik sa kaniya ang sinabi ng anak niya at napaisip siya. Ito na ba ang tamang oras para ikonsidera ang pagkakaroon ng bagong lalaki sa buhay niya? Hindi para sa kaniya kundi para sa anak niya na naghahangad ng pagmamahal ng isang ama. Ngunit gusto niya na piliin ang lalaking matatanggap nito ang anak niya, yung hindi basta lalaki lang.

Hindi niya gagawin iyon para sa sarili niyang kaligayahan kundi para sa anak niya. Naaawa na siya rito, awang-awa at umaabot na rin sa punto na halos maiyak siya sa tuwing nakikita niyang nakatanaw ang anak niya sa mga batang may kahawak kamay na ama. Alam niya, alam na alam niya ang nararamdaman nito kaya kailangan na niyang magdesisyon. Baka ito na nga ang tamang oras para muling buksan ang puso niya.

~~~~~~~

KINABUKASAN, maaga pa ring gumising si Kenna para maghanda ng babaunin ng anak niya. Pagdating sa mga baon at pagkain ng anak niya ay medyo mitikoloso siya. Gusto niya na palaging healthy ang kakainin ng anak niya at bukod pa doon ay iyon na lang din ang way niya para ipakita sa anak niya kung gaano niya ito kamahal.

Kahit na hindi siya gaanong nakatulog kagabi ay medyo mataas pa rin ang energy ni Kenna. Nang tuluyan niyang maihanda ang mga pagkain na kailangan niyang ihanda ay ginising na niya ang kanyang anak para kumain. 

Hindi naman na ito mahirap gisingin kaya hindi na siya nahihirapan pa. Wala na rin itong karekla-reklamo dahil excited ito na pumasok palagi sa school.

ISANG halik at iginawad ni Kenna sa kanyang anak. Nasa tapat na sila ng kanyang classroom. “I love you Mommy!” sabi nito sa kaniya bago tuluyang tumakbo papasok sa loob ng silid aralan. Napangiti na lang siya habang nakasunod ng tingin sa kanyang anak bago tuluyang tumalikod upang bumalik sa kanyang kotse.

Ngayong araw ay darating ang may ari ng hotel kung saan siya nagtatrabaho. Mataas na rin ang posisyon niya sa hotel dahil sa tagal na niyang nagtatrabaho doon. Malaki ang utang na loob niya sa hotel dahil binigyan siya nito ng trabaho at dahil din doon ay nabuhay niya ang kanyang anak. Naibigay niya rito ang mga pangangailangan nito kaya pinagbubutihan niya ang kanyang trabaho.

Ni minsan ay hindi niya pa nakita ang owner ng hotel dahil masyado daw itong busy at marami itong negosyo. Wala din siyang alam tungkol dito basta ang alam niya lang ay ang pangalan nito na Nathan Montefalco. Ni wala din kahit isa na larawan sa hotel kaya wala siyang ideya kung ano ang itsura nito. 

Hindi nagtagal ay tuluyan na siyang nakarating sa tapat hotel kung saan ay dali-dali siyang bumaba. Isa iyong high end hotel. Marami na silang naging customer na mga kilalang tao. Bukod pa doon ay mataas ang reviews nila online kaya marami pa ring nagchecheck in sa hotel.

Sa labas pa lang ay makikita mo na ang mga staff na talagang abalang-abala sa pagdating ng owner. Excited ang lahat dahil ito pa lang yata ang unang beses na magpunta ito doon. Marami na rin kasing branch ang kanilang hotel at maswerte pa nga sila na ang hotel na iyon ang napili nitong puntahan.

Pagdating niya ay napakarami na kaagad niyang trabaho. Isa hanggang sa dalawang oras ang lumipas ay biglang nag-ring ang cellphone niya. Nakita niyang ang teacher ng anak ang tumatawag kung saan ay napuno siya ng pag-aalala kaagad, iniisip na baka may nangyari na rito kaya dali-dali niya itong sinagot. “Ma’am, may problema po ba?” nag-aalalang tanong niya.

“Ay wala naman po Miss, pero po ay biglaan po silang nagpatawag ng meeting sa divisions office kaya kailangan ko na pong pauwiin ng maaga ang mga bata. Pasensya na po talaga kayo.” humihingi ng pansensyang sabi nito sa kaniya.

“Wala po kayong dapat ipag-aalala ma’am, ayos lang po.” sagot niya pero ang totoo ay medyo worried siya dahil ngayon nga darating ang owner ng hotel at kailangan niya pang asikasuhin ang pagdating nito pero dahil walang mag-aalaga sa anak niya ay kailangan niya itong sunduin.

Pagkababa niya ng tawag ay sandali siyang nagpaalam sa kanyang mga kasamahan para sunduin si Cassandra sa school. Sadyang binilisan niya na lang ang pagpapatakbo ng kanyang sasakyan dahil kailangan niya pang magmadali na bumalik. Hindi naman pwede na wala siya pagdating ng owner ng hotel dahil baka kung anong sabihin nito. Baka isipin nitong pinapabayaan niya ang kanyang trabaho at ayaw niya naman iyong mangyari.

Hindi nagtagal ay tuluyan na siyang dumating sa school ng anak niya. Puno ng pagmamadali siyang nagtungo sa classroom nito at sinundo ito saka muling bumalik sa kotse. Hindi naman niya ito pwedeng idiretso pauwi dahil wala naman itong kasama sa bahay nila kaya no choice talaga.

Habang nasa sasakyan ay binilinan na niya ang kanyang anak na huwag itong maging makulit sa trabaho niya. Iiwan niya na lang muna ito sa garden para maglaro dahil hindi naman ito pwedeng maglaro sa loob ng kanyang opisina lalo na at naroon si Beatrice. Galit na galit ito sa kaniya kaya baka hanapan siya nito butas. Mas mainam na lang din na mag-ingat siya.

Mabait naman ang kanyang anak kaya siguradong hindi ito maglilikot. Bibigyan niya na lang ito ng papel na pwede nitong pagguhitan. Mahilig kasing gumuhit ang anak niya.