Chapter 04

CASSANDRA MAY VILLAREAL POV

Tatlong araw na akong nagkukulong sa kwarto ko sa hindi ko malaman na dahilan. Wala naman akong sakit, pero parang wala lang talaga akong gana na makipag-usap o makakita ng ibang tao.

“Ma’am! Ito na po ang dinner n’yo!” sigaw ni Elena mula sa labas habang sunod-sunod na kumakatok sa p***o.

“Ipasok mo na lang ’yan, Elena!” walang gana kong sagot habang nakahiga sa kama at nakatitig lang sa kisame.

“Ma’am, b-bakit po kayo nagkukulong dito? Tatlong araw na po kayong ganyan,” nauutal na tanong ni Elena. Halata sa boses niya ang pag-aalala, pero lalo lang akong nainis nang marinig iyon.

Hindi ako agad sumagot. Wala rin kasi ako sa sarili ko nitong mga nakaraang araw. Hindi ko naman ugali ang mabilis mapikon o mainis sa mga yaya ko, pero ngayon, kahit simpleng tanong ay parang nakakairita sa pandinig ko.

“Pwede ba, Elena, umalis ka na! Bababa ako kung kailan ko gusto!” inis kong sumbat sa kanya.

“P-pero, Ma’am—”

“I said, GET OUT!” malakas kong sigaw habang napaupo sa kama.

Agad namang natahimik si Elena. Ilang segundo lang ay narinig ko ang mahina niyang mga yabag palayo sa p***o.

Napabuntong-hininga ako at napahawak sa tiyan kong kanina pa kumukulo sa gutom. Napapikit ako sa inis sa sarili ko. Ewan ko ba kung anong nangyayari sa akin. Tatlong araw na akong halos walang ibang ginagawa kundi matulog, magkulong sa kwarto, at kumain nang kumain.

Siguro sa isang araw, apat o limang beses akong kumakain.

Kinuha ko ang dalawang tray na dala ni Elena kanina at inilapag iyon sa harapan ko. Nang makita ko ang pagkain, parang biglang nawala ang lahat ng inis ko.

“Grabe… bakit parang ang sarap?” bulong ko habang napapalunok.

Nagsimula akong kumain nang mabilis. Pakiramdam ko talaga ay naglalaway ako sa tuwing nakakakita ako ng pagkain. Parang ilang araw akong hindi nakakain kahit kakakain ko lang ilang oras ang nakalipas.

Habang abala ako sa pagkain, biglang may narinig akong malakas na sigaw mula sa labas na papalapit sa kwarto ko.

“Ano naman problema no’n?” taas-kilay kong tanong sa sarili habang patuloy sa pagnguya.

“Ma’am! Tumatawag po si Ma’am!” hingal na sabi ni Elena nang muling lumitaw sa p***o, hawak ang telepono.

Napairap ako bago ko kinuha iyon.

“Hello, Mom?” tanong ko habang isinusubo pa ang pagkain.

“Hello, anak. Pasensya na kung hindi na kami nakapagpaalam sa’yo. Biglaan talaga ang mga nangyari,” panimula ni Mom sa kabilang linya.

“Okay lang po, Mom. Don’t worry, I’m fine,” sagot ko habang patuloy sa pagnguya.

Biglang natahimik si Mom.

“T-teka… kumakain ka ba?” may pagtatakang tanong niya.

“Yes, Mom,” simpleng sagot ko.

“Sabi sa akin ng yaya Beling mo, tatlong araw ka nang hindi lumalabas ng kwarto mo. May sakit ka ba? May masakit ba sa anak ko?” sunod-sunod na tanong ni Mom, halatang nag-aalala.

Agad akong napabuntong-hininga at ibinalik ang hawak kong pagkain sa tray.

“Okay lang po ako, Mom. Wala lang talaga ako sa mood na lumabas ng kwarto ko. At isa pa, Mom, kumakain naman po ako sa tamang oras,” paliwanag ko habang pilit ginagawang normal ang boses ko.

Napatingin ako nang masama kay Elena na nakatayo lang sa gilid.

Kahit kailan talaga, pahamak ang mga tao sa bahay na ’to. Lahat na lang ng galaw ko, nakakarating kina Mom at Dad.

“Oh, siya. Sige, anak. Uuwi na rin pala kami ng Daddy mo bukas,” huling sabi ni Mom bago tuluyang pinatay ang tawag.

Inalis ko ang telepono sa tainga ko at ibinigay iyon kay Elena.

“Happy ka na?” iritado kong tanong habang matalim ko siyang tinitingnan.

“Ma’am, nag-aalala lang naman po sila sa inyo,” mahinang sagot niya habang bahagyang napayuko.

Napairap na lang ako at muling hinarap ang pagkain.

Parehong business tycoon sina Mom at Dad kaya palagi silang wala sa bahay. Nag-iisang anak lang din ako, kaya madalas wala akong makasama rito. Minsan, lumalabas na lang ako para makipagkita kina Isabella at Tristan para hindi ako maburyong.

“Ma’am,” maingat na tawag ni Elena habang pinagmamasdan ako. “Hindi pa po ba kayo busog? Kanina pa po kayo kumakain.”

Bigla akong napatigil.

Tiningnan ko ang dalawang tray sa harapan ko. Halos ubos na pala ang laman ng mga iyon.

“Oo nga, ’no?” nagtataka kong sabi habang nakatingin sa sarili kong tiyan. “Pero gutom pa rin ako.”

Napakunot ang noo ko. Hindi na talaga normal ang gutom na nararamdaman ko. Parang kahit gaano karami ang kainin ko, may hinahanap pa rin ang sikmura ko.

“Put— naman, oh. Tataba ako nito!” reklamo ko habang mabilis na inilalayo ang tray.

“Ligpitin mo na ’yan, Elena. Baka kainin ko pa lahat.”

“Opo, Ma’am,” sagot niya, pero may kakaibang ngiti sa labi niya habang kinukuha ang mga tray.

“Ano ’yang ngiti mo?” taas-kilay kong tanong.

“W-wala po!” mabilis niyang sagot bago nagmamadaling lumabas.

Nang tuluyan nang makaalis si Elena, napahiga ako sa kama at napahawak sa tiyan.

“Ano ba ’to?” inis kong bulong. “Kain na lang ako nang kain. Ayoko namang tumaba!”

Napasinghap ako at itinakip ang unan sa mukha ko. Hindi ko maintindihan ang sarili kong katawan nitong mga nakaraang araw. Lagi akong gutom, mabilis akong mainis, at gusto ko lang humiga buong araw.

“Bakit ba kasi ganito ako ngayon?” bulong ko habang nakatitig sa kisame.

Gusto ko na namang kumain, pero pinipigilan ko ang sarili ko dahil ayaw ko namang lumobo sa kakakain.

Dahil puyat din ako, humiga na lang ako at kinuha ang cellphone ko. Kung ano-anong oras na kasi ako nakakatulog sa gabi, kaya halos umaga na ako inaantok.

Nagpatuloy ako sa panonood ng paborito kong series nang biglang tumunog ang phone ko.

RING! RING! RING!

Napatingin ako sa screen.

Isabella.

“Hello?” walang gana kong bati.

“Uy, best!” masiglang sigaw ni Isabella mula sa kabilang linya. “Ilang araw ka nang hindi lumalabas diyan sa lungga mo. Baka mabulok ka na diyan!”

Bahagyang tumaas ang kilay ko.

Itong babaeng ’to talaga. Minsan normal, minsan parang may sariling mundo.

“Alam mo, girl, wala lang talaga akong gana na umalis dito,” sagot ko habang nakahiga. “Ano rin naman gagawin ko?”

“Kunwari ka pa! Sumunod ka na dito sa bar!” sigaw ni Isabella.

Rinig na rinig ko kung gaano kalakas ang tugtog sa kabilang linya. Napakunot agad ang noo ko at bahagyang inilayo ang phone sa tainga.

“Ang aga-aga, umiinom agad kayo?” sita ko. “Jusko, Isabella. Pagpahingahin n’yo rin ni Tristan ’yang mga atay n’yo. Gusto n’yo bang matigok nang maaga?”

Biglang humalakhak si Isabella.

“Kailan ka pa naging ganyan? Eh sa’yo nga kami natuto ng ganito!” biro niya.

“Anong sinabi mo?” mabilis kong sagot habang napabangon. “Sa akin kayo natutong magbisyo? Ay, kung sabunutan kaya kita!”

Mas lumakas ang tawanan sa kabilang linya. Narinig ko pati si Tristan.

“Relax ka lang, Cassie,” natatawang singit ni Tristan. “Binibiro ka lang ni Isabella. Kung mainis ka nang sobra… buntis ka ba?”

Agad kong pinatay ang tawag.

Nanigas ako.

Tahimik ang buong kwarto.

Buntis ka ba?

Buntis ka ba?

Buntis ka ba?

Paulit-ulit na umikot sa utak ko ang sinabi ni Tristan.

Napaupo ako nang tuwid sa kama.

“Ano ka ba, Cassie?” mabilis kong sabi sa sarili habang nanginginig na tumatawa. “Kung ano-ano lang iniisip mo. Hindi ka buntis.”

Pero hindi ko mapigilan ang utak ko.

Laging gutom.

Laging pagod.

Mabilis mainis.

Ayaw lumabas ng kwarto.

Napahawak ako sa tiyan ko at biglang nanlamig ang mga kamay ko.

“Hindi…” mahina kong bulong habang mabilis na umiiling. “Hindi ako buntis.”

Maawa naman kayo sa akin. Ayokong mabuntis. Natatakot akong manganak.

“Hindi ako buntis. Yun na ’yon. Wala nang magbabago pa!” madiin kong sabi habang pilit pinapakalma ang sarili.

Pero kahit ilang beses kong sabihin iyon, parang may maliit na boses sa utak ko na ayaw tumahimik.

Napabuntong-hininga ako at muling humiga. Dahil sa puyat, ilang segundo lang akong nakapikit ay agad akong dinalaw ng antok.

Nagising ako nang madaling-araw dahil sa hapdi ng tiyan ko.

“Aray…” ungol ko habang napapahawak sa sikmura.

Hindi ko na kayang tiisin ang gutom kaya nagpasya akong bumaba at pumunta sa kusina.

Dahan-dahan kong tinahak ang mahaba naming hagdan papunta sa dining area. Tahimik ang buong bahay at halos tunog lang ng mga paa ko ang maririnig.

Unang beses ko itong naranasan. Kapag kumakain ako ng dinner, kadalasan tanghali na ako ulit nagugutom. Pero ngayon, parang ilang oras lang ang lumipas at gutom na gutom na naman ako.

“Anong nangyayari sa tiyan ko?” bulong ko habang nakasimangot.

Binuksan ko ang refrigerator.

At doon ko nakita ang pinakaayaw kong ulam.

Menudo.

“Yuck. Kadiri,” sabi ko habang nakatitig sa mangkok.

Pero ilang segundo akong hindi gumalaw.

Kumunot ang noo ko habang patuloy na nakatitig doon. Dati, amoy pa lang ng menudo ay umaayaw na ako. Pero ngayon… bakit parang ang sarap?

Napalunok ako.

“Menudo ba talaga ang gusto kong kainin?” mahinang tanong ko sa sarili ko.

Kinuha ko ang mangkok at inilagay sa mesa. Umupo ako at nagsimulang kumain.

Isang subo.

Dalawang subo.

Hanggang sa hindi ko namalayan na tuloy-tuloy na pala ako.

“Ang sarap pala nito,” bulong ko habang mabilis na ngumunguya. Napapikit pa ako sa sarap, saka biglang napakunot ang noo sa sarili kong reaksiyon.

Sorry na lang sa may-ari nitong menudo.

“Ma’am, huwag po!”

Napatalon ako sa gulat nang biglang sumigaw si Yaya Beling mula sa likuran.

“B-bakit naman?” nauutal kong tanong habang hawak pa ang kutsara.

“Akin po ’yan!” kunot-noong sabi niya habang nakatitig sa kinakain ko.

Napatigil ako at dahan-dahang tumingin sa plato.

“Yaya Beling naman, gusto ko lang namang tikman itong menudo mo,” paliwanag ko habang bahagyang nakangiwi. “Pero hindi ko alam na masarap pala ’to, kaya… kinakain ko na.”

Ilang segundo siyang natahimik.

Mula sa pagkakunot ng noo niya, biglang nagbago ang ekspresyon niya. Dahan-dahan niyang tiningnan ang plato, saka ako, saka muli ang plato.

“Gano’n ba, Ma’am?” tanong niya habang may kakaibang ngiti sa mukha. “Sige lang po. Kumain lang kayo. Ipaghahain na lang po kita ng menudo mamayang umaga.”

Napataas ang isang kilay ko.

“Bakit ganyan ka tumingin sa akin?” duda kong tanong.

“Wala naman po, Ma’am,” mabilis niyang sagot habang lalo pang ngumingiti.

Bahagya akong napailing.

“Ang weird n’yo talaga ngayong lahat,” bulong ko bago muling sumubo.

Pero habang paalis si Yaya Beling, napansin kong lumingon pa siya sa akin nang isang beses. May ngiti pa rin siya sa labi na parang may naiisip siyang hindi ko alam.

Makalipas ang ilang sandali, naubos ko rin ang menudo.

Napatingin ako sa walang laman na mangkok at napahawak sa tiyan ko.

“Okay… nakakahiya na talaga ’to,” bulong ko sa sarili ko. Pero ang mas nakakainis, parang kaya ko pang kumain ulit.

Wala naman akong ibang gagawin kaya bumalik na lang ako sa kwarto para matulog.

Habang paakyat ako sa hagdan, biglang bumalik sa isip ko ang biro ni Tristan.

“Buntis ka ba?”

Napahinto ako sa kalagitnaan ng hagdan.

Dahan-dahan kong napatingin sa tiyan ko bago mabilis na umiling.

“Hindi,” mariin kong bulong. “Imposible.”

Pero sa pagkakataong iyon, hindi na kasing-lakas ng dati ang paniniwala ko sa sarili kong sagot.