LOGIN“Are you listening, Nikita?”Napapikit siya sandali bago sumagot. “Yes, Dad…”Wala siyang nagawa kundi sumunod. Sa ngayon, susundin niya ang ama. Hahayaan niya itong isipin na unti-unti siyang napapapayag hanggang sa magsawa ito, hanggang sa dumating ang araw na payagan siyang bumalik sa Amerika.“Anyway,” muling nagsalita ang ama niya, bahagyang nagbago ang tono, “may iniwan akong papeles sa kwarto ni Kieran. I want you to take a look at it. Kontrata iyon ng Royal Wings na binebenta sa atin.”Napakunot ang noo niya. “Kaya na ni Kieran ‘yon, Dad.”“No…” agad nitong sagot. “Gusto ko, tingnan mo rin iyon. Hindi natin pwedeng iasa kay Kieran ang lahat. May sarili rin siyang negosyo. Nakakahiya na sa binata.”Napasimangot siya. Iyon naman ang gusto niya, ‘di ba? Ang pabida?... bulong niya sa sarili.Pero hindi na niya iyon sinabi nang malakas. Kilala niya ang ama, siguradong mapapagalitan siya. Mahal nito si Kieran na parang sariling anak, at ayaw niyang magmukhang bastos.“Alam kong mata
Nagulat si Adrian nang makita niyang palabas na ang amo niya mula sa private function, halos nagmamadaling maglakad na para bang may hinahabol na oras... o may tinatakasan.“Let’s go, Adrian.”Napakurap siya. “Huh? Aalis na tayo, sir? Kakapasok mo lang ah… tapos na ba ang meeting?”Mahigpit ang panga ng lalaki, halatang pinipigilan ang galit. “I don’t want to be connected with those assholes.”Lalong nalito si Adrian. “Ha? Bakit, sir?”Hindi na ito sumagot. Dire-diretso lang ang lakad nito palabas ng venue, walang lingon-lingon. Para bang anumang nangyari sa loob ay gusto na nitong kalimutan agad.Napabuntong-hininga si Adrian bago sumunod. Sanay na siya, kapag tahimik ang amo, ibig sabihin ay sarado na ang usapan.Pagdating sa kotse, agad itong sumakay sa likod. Sumunod naman siya sa driver’s seat at maingat na pinaandar ang sasakyan.“Sir…” maingat niyang binasag ang katahimikan, “ano po ang sasabihin ko kay Sir Wesley kapag nagtanong siya tungkol sa meeting?”Saglit na natahimik an
Sa kasalukuyan, ang Tala Airways pa rin ang pinakamalakas na airline company sa Pilipinas. Kaya sa meeting na ito… kailangan nilang manalo, kailangan nilang manatiling nasa tuktok.Kung magsanib man ang Skylight Air at Royal Wings, hindi pa rin naman matatalo ang Tala Aiways. Ngunit mas mainam pa rin kung sa kanila mapupunta ang Royal Wings. Mas ligtas, mas matatag at mas kontrolado.“Bakit nga ba ibebenta ni Ruben Acosta ang Royal Wings?” tanong niya kay Adrian habang nasa kotse na sila. Nasa passenger seat ito at abalang tinitingnan ang tablet na hawak.“Magfo-focus daw sila sa iisang negosyo, iyong hotel chain nila.” sagot nito. “Hindi naman kasi sila makaungos sa Tala Airways kahit mas mababa pa ang airfare nila.”Humugot siya ng malalim na hininga. Bagama’t business partners sila ni Tito Wesley... ito sa Tala Airways at siya naman sa Del Toro Aviation... sa mga ganitong usapan, dapat magkasama silang humaharap.Ngunit lubos na ang tiwala nito sa kanya. Simula nang na-inlove ito s
KIERAN'S POV:Samantala, pagdating ni Kieran sa Tala Corporation ay agad siyang sinalubong ng kanyang assistant na si Adrian.Habang naglalakad sa lobby, napansin niyang napapabulong ang ilang babaeng empleyado nang makita siya. Ngunit hindi niya iyon pinansin. Sanay na siya sa ganoong eksena tuwing dumadalaw siya roon.“Ang gwapo talaga ni Sir Kieran, noh?”“Oo nga eh. Sana dito na lang siya palaging nag-oopisina para ganahan tayong pumasok araw-araw.”Narinig niya ang mga iyon ngunit nagkibit-balikat lamang siya. May opisina naman talaga siya doon, ngunit madalang lang siyang pumunta. Ngayon lang siya napadpad ulit dahil wala si Tito Wesley at ipinagkatiwala sa kanya ang pamamahala ng Tala Corporation.“Saan ka nanggaling, Sir? Kanina andito ka lang ah,” tanong ni Adrian habang mabilis na sumusunod sa kanya.“Umuwi lang ako sandali,” sagot niya nang hindi humihinto sa paglalakad. “Naghatid ako ng paboritong cake ni Nikita.”Bahagyang napatigil si Adrian bago muling sumunod. “Si Niki
"Pagkababa ko kanina, wala na roon ang portrait mo sa dingding… pinakuha mo ba?"Napatingin siya kay Kieran sa tanong nito. Saglit na nagtama ang mga mata nila, ngunit siya rin ang unang umiwas. Para bang hindi niya kayang tagalan ang paraan ng pagtitig nito.“Ako ang kumuha,” malamig niyang sagot. “Ayaw ko na iyon doon. Matagal na ring picture ’yon.”“Ikaw ang kumuha?” bahagyang napataas ang kilay ni Kieran. “Ang bigat no’n ah. Buti hindi ka nalaglag!”Nagkibit-balikat lang siya, kunwari’y walang pakialam. Ngunit sa totoo lang, hindi niya rin alam kung bakit bigla na lang niyang naisipang alisin ang portrait na iyon. Marahil ay sawa na siya sa lumang alaala. O baka naman dahil sa tuwing nakikita niya iyon, naaalala rin niya ang dating siya.Ngunit hindi pa tapos si Kieran. Napangiti ito habang nakatitig sa kanya.“Saka…” marahan nitong sabi, “I like that picture.”Nakunot ang noo niya. “Bakit?”“Dahil kapag tinitingnan ko ’yon, pakiramdam ko nasa high school pa rin tayo.” Huminga ito
Ngunit gaano man ito ka-sincere ngayon, hindi pa rin niya kayang kalimutan ang ginawa nito noon.Ang sakit na naranasan niya noong high school ay tila naging permanenteng tatak sa kanyang puso’t isipan. Isang sugat na matagal nang naghihilom ngunit hindi kailanman tuluyang nawala. At marahil, iyon na rin ang magiging sandata niya laban sa sariling damdamin.Kapag naramdaman niyang muli siyang unti-unting nahuhulog dito, ipapaalala niya sa sarili ang katotohanan... Na minsan, pinagpustahan lang siya nito... na huwad ang lahat ng ipinakita nito noon, at na hindi siya dapat umasa kailanman.“Ang mabuti pa…” putol ni Kieran sa magulong takbo ng kanyang isip. “Magpalit ka na ng damit at bumaba ka na. Kainin mo na ang pasalubong kong cheesecake para sa’yo.”Bigla siyang namula. Parang saka lamang niya naalala ang nakakaasiwang suot niya. Kanina pa pala siya nakatayo roon habang ganoon ang ayos.Tumalikod si Kieran at hindi na hinintay ang kanyang sagot. Tahimik itong naglakad palabas ng sil







