CHAPTER 5

Napatingin siya sa lalaki. Hindi niya alam na marami palang nakakakilala sa kanya... lalo na si Kieran, tinawag siya nito sa kanyang pangalan kanina.

Pagdating nila sa wedding booth ay ganoon na lang ang kanyang pagkagulat nang doon din si Kieran at tila may hinihintay.

“Bro, here’s your bride.”

“Huh?” gulat na sabi niya at nagpalipat-lipat ng tingin sa dalawa.

“Miss President, pwede ka bang pakasalan?” malambing na tanong ni Kieran.

“What? Pinaglalaruan mo ba ako, Del Toro?”

“Why? Of course not. Nakakahiya naman sa nagbayad para sa wedding booth.”

Napatingin siya sa paligid kung sino doon ang nagbayad para sa kanila ni Kieran, pero wala siyang ideya. Si Oliver na bumili kanina ay hindi niya na rin makita.

“Come on, Miss President… para matapos na ’to,” wika nitong parang inip na inip na naman.

Tiningnan niya ito nang masama saka lumapit. May pekeng pari rin doon para kunwari’y makatotohanan ang kasal. Mayroon ding print-out ng marriage contract.

“Make it fast, Andrei!” inis na sabi niya sa pekeng pari na isa ring officer nila.

Naghalukipkip siya at nakasimangot habang kunwaring sinasambit na ni Andrei ang seremonya. Magkaharap sila ni Kieran, pero wala sa lalaki ang mga mata niya. Umiiwas siya ng tingin. Hindi pa nawawala sa isip niya ang unang halik na ibinigay nito sa kanya kanina.

“You may kiss the bride,” sambit ni Andrei na pekeng pari.

“Bakit may gano’n pa? Sa kissing booth lang may gano’n, ’di ba?” reklamo niya.

“This is marriage, dapat may kiss!” sabi naman ni Kieran.

“Wag mo akong lokohin, Kieran!”

“Bakit kita lolokohin? Idea ko ba itong Foundation Day? This is all your idea, right?”

Natahimik siya. Oo nga, at idea niya iyon, pero hindi naman niya alam na may magkaka-interes sa kanya sa kissing booth, at eto ngayon sa wedding booth!

“Come on, Miss President. Wag kang KJ,” turan ni Kieran.

Natameme siya… tiningnan niya ito nang masama.

“You may kiss your bride, Kieran,” muling ulit ni Andrei, may halong panunukso sa boses.

Parang nawala ang ingay sa paligid. Hindi niya marinig ang hiyawan ng mga estudyante. Hindi niya maramdaman ang hangin. Tanging ang mabilis na pagtibok ng puso niya ang malinaw sa kanyang pandinig.

At si Kieran... unti-unti itong lumalapit. Napatigil siya, nanigas. Parang naestatwa sa kinatatayuan. Hindi siya makagalaw, hindi siya makatanggi, hindi siya makaiwas.

Nararamdaman niya ang kamay ni Kieran na marahang humawak sa kanyang bewang, parang ayaw siyang pakawalan.

At sa isang iglap, yumuko ito. Napapikit siya nang muling magdampi ang kanilang mga labi. Hindi iyon simpleng halik... mas mabagal, mas matagal.

Para bang hindi laro ang ginagawa nito. Para bang… totoo.

Napasinghap siya sa loob-loob niya. Kung kanina sa kissing booth ay tila ba nahilo siya sa kakaibang pakiramdam, ngayon, mas lalong lumalim, mas tumindi, mas nakakatakot at mas nakaka-adik.

Shit. What am I thinking?!

“You’re my wife now, Nikita…”

Parang pabulong na apoy ang boses ni Kieran sa kanyang tenga.

Bigla siyang napamulat. Kahit pa laro lang, kahit pa peke, doon niya napagtanto... kasal na sila!

Bigla siyang namula at yumuko. Hindi niya kayang salubungin ang titig nito. Hindi niya kayang harapin kung ano ang nararamdaman niya. Pagod na siyang makipag-away sa sarili niya.

“Pirmahan n’yo na ang marriage contract n’yo. I now pronounce you husband and wife,” basag ni Andrei sa pagpapantasya niya.

Muling nabuhay ang ingay sa paligid. Palakpakan, sigawan, at tawanan. Napasimangot siya. Nauna siyang pumirma, saka umalis na. Hindi niya ito nakitang pumirma dahil tumalikod na siya. Hindi na niya hinintay si Kieran.

“Shit… nakakainis!” mahina pero mariin niyang bulong habang naglalakad. “Bakit ako ang bunot ngayon? Sino ba ang nantri-trip sa akin?”

Pakiramdam niya ay pinaglaruan siya ng tadhana. Una... kissing booth. Ngayon... wedding booth!!!

Ano pa ang susunod?

“Elara!” tawag niya sa kaibigan, pilit pinapakalma ang sarili. “Uuwi na ako. Ikaw na ang bahala dito. Masakit ang ulo ko.”

Hindi na niya hinintay ang sagot nito, saka dinampot ang pink niyang Jansport backpack at sinuot. Gusto na lang niyang umalis doon, tumakas, at huminga.

Pero bago siya tuluyang makaalis, napalingon siya sa wedding booth... At doon niya nakita si Kieran, nakatayo kasama si Nicole, ang cheerleader ng kanilang eskwelahan. Nag-uusap ang mga ito, nakangiti, at nakikipaglandian.

Hindi niya alam kung girlfriend pa ba nito si Nicole o ex-girlfriend. Sa tagal ng relasyon ng dalawa na on-and-off ay hindi na niya nasubaybayan.

Naninikip ang kanyang dibdib, umiinit ang kanyang tenga. Parang wala lang nangyari sa kanila ni Kieran. Parang walang halik, parang walang kasal... parang wala lang kay Kieran ang lahat.

At doon niya naramdaman ang isang bagay na pilit niyang itinatanggi... nagseselos siya!

Aaminin niya, umasa siya, kahit konti, na baka… mapansin siya, na baka iba ang tingin nito sa kanya. Pero mali siya... hindi siya si Nicole. Hindi siya sexy, hindi siya maporma, hindi siya sikat sa campus at hindi siya ’yung tipo na lilingunin ng isang tulad ni Kieran.

Isa lang siyang nerd na may makapal na salamin, simpleng damit, walang ayos sa pananamit.

"Fuck!" Napapikit siya sandali, nakakainis!

Bago siya tuluyang umalis, nagtagpo ang kanilang mga mata. Si Kieran, nakatingin sa kanya. Hindi niya alam kung ano ang laman ng titig nito.

Pero hindi na niya hinintay, tiningnan niya ito nang masama at tumalikod. Mabilis siyang naglakad papunta sa parking area.