INICIAR SESIÓNBakit naman kasi napaglaruan siya ng tadhana? Ang nag-iisang lalaking crush niya simula ng high school ay anak pa ng girlfriend ng kanyang ama!... and worst, magiging step-brother niya!
Matagal na siyang inaawitan ng kanyang daddy na umuwi para siya naman ang tumulong sa negosyo, pero ayaw niya. Flight stewardess siya, pero sa ibang company siya nagtatrabaho imbes na sa company nila. Iyan lagi ang ikinagagalit ng kanyang ama kapag nagkakausap sila.
Hindi lang naman siya stewardess, marami siyang pinagkakaabalahan sa America, kaya hindi siya makakuwi ng basta-basta. Isa rin siyang modelo sa isang sikat na lingerie company.
Sinong mag-aakala na ang isang ugly duckling at nerd noong high school ay highest-paid model na ngayon sa America?
“Nikita, are you still there?” pukaw ng daddy niya.
“Pag-iisipan ko, Dad. I'll clear my schedule.”
“Anak… hindi ka ba naaawa sa akin? Simula nung naghiwalay kami ng mommy mo at naiwan ako dito sa Pilipinas. It’s been what, 5 years? Wala na ang mommy mo, at obligasyon mo naman sigurong magpakita sa akin bilang anak ko. I miss you too, My Nikita! Di ka ba naaawa sa daddy mo?” paawa nitong sabi.
'My Nikita' ang tawag nito kapag naglalambing sa kanya. Kapag narinig niya ang mga katagang iyon, pakiramdam niya ay 5 years old ulit siya. Alam na alam nito kung paano siya palambutin.
“Okay, okay, Dad… aayusin ko lang ang schedule ko para bisitahin ka diyan sa Pilipinas. Pero hindi ko maipapangakong magtatagal ako dahil andito na ang buhay ko sa America.”
“Pangako mo ba ‘yan, My baby Nikita?”
Humugot siya ng malalim na hininga sa kakulitan ng kanyang daddy. “Yes, Dad. I will visit you.”
“Thank you, anak!” Halata ang saya sa boses nito. “I'm sure your Tita Vivian will be happy to see you too. Matagal ka na niyang gustong makita nang personal. Sa mga magazine ka lang namin kasi nakikita. She is your big fan, anak.”
Napangiti siya. “Oo na, Dad. Uuwi na nga ako, di ba? Hindi mo na ako kailangang bolahin!”
“Hahaha… hindi kita binobola. Proud lang ako sa narating mo diyan sa America. Napakasikat mo na, anak, at pinagmamalaki ko na anak kita.”
Muntik na siyang maiyak. Sa totoo lang ay daddy’s girl talaga siya. Mas close pa nga siya sa kanyang daddy kaysa sa kanyang mommy. Pero ang daddy niya mismo ang nagdesisyon na sumama siya sa kanyang mommy sa America nung maghiwalay ang mga ito. Hindi siya nito matutukan nang maayos sa dami ng negosyo ng pamilya nila.
Kahit naghiwalay ang kanyang mga magulang, ang daddy pa rin niya ang patuloy na sumusuporta sa kanila sa America. Hindi na muling nag-asawa ang kanyang mommy, at nanatiling walang nobya ang kanyang daddy.
Pagkamatay lamang ng kanyang mommy naisipan ng kanyang daddy na pumasok sa isang relasyon, dahil na rin sa pangungulit niya. Ngunit hindi niya inaasahan na ang magiging nobya nito ay ang mismong mommy ni Kieran!
“Alam mo ba, anak” dagdag pa ng kanyang ama, “may anak din si Tita Vivian mo na kasing-edad mo. Si Kieran. I hope you’ll get along. He’s a nice guy… parang anak ko na rin siya.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.
Nice guy? Kung alam lang ng daddy niya… Kung alam lang nito kung paano siya tinukso, inasar, at ginulo ng lalaking iyon noon. Hindi alam ng kanyang daddy na matagal na niyang kilala si Kieran Del Toro
"Tito Wesley..."
Napasinghap siya nang marinig ang boses sa kabilang linya. Speaking of the devil! Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso. Hindi niya kailangang hulaan. Alam niya... Si Kieran.
“Iho… what brings you here?” Halata sa boses ng kanyang ama ang galak.
Parang may sariling radar ang katawan niya pagdating sa lalaking iyon, kahit sa boses lang, kahit sa presensya na hindi niya nakikita.
“I have to go, iha,” paalam ng kanyang ama. “Andito na si Kieran. May pag-uusapan pa kami tungkol sa kumpanya.”
Kumunot ang noo niya, sabay higpit ng hawak sa telepono. “S-sige, Dad… may gagawin din ako. See you soon.”
“See you soon, my Nikita. I love you.”
Nang marinig niya iyon, hindi niya napigilan ang paghapdi ng kanyang mga mata.
“I love you too, Dad…” pabulong niyang sagot, bago tuluyang pinatay ang tawag.
Biglang naging napakatahimik ng paligid. At sa katahimikang iyon, isang katotohanan ang unti-unting luminaw sa kanya...
Ang pagbabalik niya sa Pilipinas ay hindi lang simpleng pagbisita. Ito ay pagbabalik sa nakaraan. At sa pagkakataong ito, hindi na siya ang dating Nikita na kayang apakan, pagtawanan, at balewalain.
Pero ang tanong, kaya ba niyang harapin si Kieran Del Toro bilang kanyang magiging stepbrother? …o muli na naman siyang mahuhulog?
Napahiga siya sa kama sa kanyang apartment nang ibaba niya ang telepono. Hindi siya makapaniwala na ganito pa rin ang epekto ni Kieran sa kanya. He is her first and only crush… at malamang ay first love na rin.
Ganoon siguro talaga kapag first love... mahirap kalimutan. Idagdag pa na ito rin ang first kiss niya. Napangiti siya nang maalala kung bakit niya ito naging first kiss....
Noon, natural lang sa kaniya ang hawakan si Nikita. Kung hindi niya ito inaakbayan ay magkahawak ang kanilang mga kamay. Kung hindi naman, nakahawak siya sa bewang nito o kaya ay basta magkadikit ang kanilang mga katawan habang naglalakad. Physical touch had always been one of his love languages.Kaya upang maiwasang mapunta na naman kung saan-saan ang mga kamay niya, mabilis niyang ipinasok ang mga iyon sa magkabilang bulsa ng pantalon. Mas safe na iyon, dahil kapag si Nikita ang kasama niya, parang may sariling isip ang kanyang mga kamay.Pero kung tutuusin, hindi lang naman physical touch ang love language niya pagdating kay Nikita... Physical Touch, Words of Affirmation, Acts of Service, Giving Gifts at Quality Time. Lahat ng love language ay nagawa niya para rito.Ganoon niya kamahal si Nikita. He loved her in every way he knew how. Pero nasayang lang ang lahat.Bigla niyang iwinaksi sa isip ang mga naiisip. Hindi ito ang tamang panahon para magdrama siya.Nang makarating sila sa
Biglang natigilan si Kieran, para siyang nakagawa ng isang malaking kasalanan. Hindi niya alam kung bakit, pero bigla siyang nakaramdam ng kaba.Mabilis siyang naglakad palapit kay Nikita. “H-Hi...”Hindi ito sumagot, sa halip ay ibinalik lang nito ang atensyon sa cellphone na hawak.Napakamot si Kieran sa kanyang batok. “Kanina ka pa rito? Kaya pala walang sumasagot sa kuwarto mo. Kumatok ako.”“Maaga akong nagising. Inabangan ko si Mang Jess. May ipinahatid kasi ako rito sa hotel.”Napangiti siya. “Ang aga naman ni Mang Jess.”Napatingin sa kanya si Nikita. “You know my driver?”“Yeah. Siya ang nagsundo sa akin sa airport at naghatid dito sa hotel.”“Ah, okay.”Iyon lang ang sinabi ni Nikita bago muling ibinalik ang atensyon sa cellphone.Tumahimik na rin si Kieran. Nakatayo lang siya sa tabi nito habang pilit na iniisip kung ano ang dapat niyang sabihin. Alam niyang nakita ni Nikita sila ni Maxine, pero hindi niya alam kung kailangan ba niyang magpaliwanag.At higit sa lahat... ano
Sa halip, kinuha niya ang navy blue necktie at maayos na itinali iyon sa kanyang leeg.Pagkatapos ay muling tumingin sa salamin. Napangiti siya sa sariling repleksyon. Maayos ang kanyang buhok. Perfectly fitted ang kanyang black suit. Simple ngunit elegante ang navy blue tie na suot niya... handa na siya.Pero habang nakatitig sa sarili, may isang bagay siyang biglang napagtanto... bago siya pumunta sa New York, hindi naman siya ganito kasabik. Sa katunayan, halos ayaw pa nga niyang dumalo sa convention. Kung hindi lang mahalaga ang event na iyon para sa kumpanya, baka umayaw na siya sa pakiusap ni Tito Wesley.Pero ngayon... Parang ibang tao siya. May kakaibang energy siyang nararamdaman. May excitement, may anticipation.At kahit ayaw niyang aminin sa sarili, alam na alam niya kung sino ang dahilan... si Nikita.Napailing siya habang kinukuha ang kanyang relo mula sa bedside table. Isinuot niya iyon bago muling sumulyap sa salamin.“Get yourself together, Kieran.”Ngunit sa pagkaka
Napailing siya at marahang natawa sa sarili.“Pathetic,” bulong niya. Isang ngiti lang ni Nikita, at para na naman siyang teenager na hindi mapakali.Hinubad niya ang suot na coat at basta na lamang iyon inilapag sa sofa bago naglakad patungo sa minibar. Kumuha siya ng bottled water, binuksan iyon, at agad na uminom.Kailangan niyang matulog nang maaga. Mahaba ang araw nila bukas dahil sa convention, at ayaw niyang magmukhang puyat at pagod sa harap ni Nikita.Pero paano siya makakatulog kung hanggang ngayon ay paulit-ulit pa rin sa isip niya ang mga nangyari kanina? Ang hapunan, ang awkward na katahimikan, ang paminsan-minsan nilang pagkakatinginan, at ang bahagyang ngiti nito bago sila tuluyang naghiwalay.Napabuntong-hininga siya. Damn... Bakit ba kasi kahit anong pilit niyang kalimutan ang babaeng iyon, isang tingin lang nito ang kailangan para maramdaman niyang bumabalik na naman siya sa umpisa?Sa panahong wala siyang ibang hinangad kundi ang mapansin nito. Sa panahong sapat na
“But this table will do,” sabat niya. “No other tables anyway.”Saglit siyang tiningnan ni Nikita ngunit hindi ito nagsalita.Tumango ang lalaki. “If you're ready to order, just call me, Miss Nikita, okay?”“Sure. Thanks, Roger.”Mabilis na umalis ang lalaki, halatang nahihiya pa rin sa maling akala nito.Hinila niya ang upuan para kay Nikita. “Here.”Nang magawa iyon ay saka lang niya naisip na baka hindi niya dapat ginawa. Damn! Paano kung bigyan na naman iyon ng ibang kahulugan ni Nikita?Ngunit wala naman itong sinabi, tahimik lang itong umupo.“Thanks,” mahinang sabi nito.Tumango siya at naupo sa tapat nito.Sa labas ay kalmado lang siya, ngunit deep inside, hindi niya maipaliwanag ang kaba. Sabay silang kakain ni Nikita... silang dalawa lang. Kahit sa panaginip ay hindi niya naisip na mangyayari iyon.Kinuha niya ang menu at kunwari ay abalang nagbasa. “Ano ang specialty nila dito, Niks?”Sinikap niyang gawing normal ang boses.“If you want steak, masarap ang steak nila dito.”
Habang malalim siyang nag-iisip, biglang kumalam ang kanyang sikmura.Napahawak siya sa tiyan at napabuntong-hininga. Doon lang niya naalala na hindi pa pala siya kumakain. Kung hindi niya nakita si Nikita kanina, marahil ay busog na siya ngayon. Ngunit dahil sa hindi inaasahang pagkikita nila, tuluyan niyang nakalimutan ang gutom.Tumayo siya mula sa kama at lumabas ng kanyang silid. Ngunit ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya ay napahinto siya sa tapat ng pinto ng silid ni Nikita.Matagal niya iyong tinitigan. Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay para kumatok. Yayain sana niya itong kumain. Tutal, baka hindi pa rin ito naghahapunan.Ngunit bago pa man dumikit ang kanyang mga daliri sa pinto ay pinigilan niya ang sarili. Marahil ay hindi pa handa si Nikita na makasama siya nang matagal. At kung tutuusin, maging siya ay hindi rin sigurado kung handa na ba siyang makasama ito nang silang dalawa lang.Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay, akmang hahakbang na siya palayo nang biglang
Napatingin siya sa lalaki. Hindi niya alam na marami palang nakakakilala sa kanya... lalo na si Kieran, tinawag siya nito sa kanyang pangalan kanina.Pagdating nila sa wedding booth ay ganoon na lang ang kanyang pagkagulat nang doon din si Kieran at tila may hinihintay.“Bro, here’s your bride.”“H
Napadilat siya nang marinig ang bulong ni Kieran. Napahiya siya dahil nakaawang pa ang kanyang mga labi, as if she wanted more. Hindi niya napansin na tapos na pala siyang halikan nito.“Get off me!" Tinulak niya ito palayo, pero parang walang nangyari, ni hindi ito gumalaw sa kinatatayuan.“Bakit
FLASHBACK FIVE YEARS AGO (Fourth Year High School):“Kiss! Kiss! Kiss!”Parang binuhusan ng malamig na tubig si Nikita Valencia nang kunin ang kanyang piring sa mata. Nasa loob siya ng kissing booth, at ang kanyang kaharap ay walang iba kundi si Kieran Del Toro!Si Kieran ay ang kanyang long-time c
NIKITA MAGDRIGAL POV: "Keiran..." Halos pabulong na anas niya habang ang hininga ay naghahabol sa bawat dampi ng labi ng lalaki. "Yes, wifey? Masarap ba, hmmm?" malat na tanong ni Keiran. Ang boses nito ay parang humahaplos sa kanyang pandinig, mapanukso at puno ng pag-uudyok. "Baka... baka may
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






